Roerige tijden

Alweer een poosje geleden dat ik een blog plaatste. De reden is even simpel als lastig: ik heb een héle heftige tijd achter de rug. Zonder op details van het hoe en waarom in te gaan, kan en vooral wil ik jullie wel een klein beetje bijpraten.

Ik ben iets meer dan een maand niet thuis geweest, omdat ik het zelf even niet meer trok. Ik durf van mezelf te zeggen dat ik een sterk en veerkrachtig mens ben, maar door alles wat er speelde redde ik het even niet meer zelf. Geen schande, wel onhandig. Dus ben ik er een poosje tussenuit geweest, weg van huis en haard (en Reus). Om weer bij mijzelf te kunnen komen, veiligheid en structuur terug te vinden en vooral weer in te zien dat ik door kleine stapjes te zetten op eigen benen kan staan terwijl ik dat steuntje in de rug nog even hou.

Inmiddels heb ik mijn oude thuis omgeruild voor een nieuwe: eentje die wél veilig voelt en die ik nu al enorm koester. Ik heb een hoop stapjes gezet de laatste maand, die ik veelal zelf niet zag als belangrijk of een succes. Nu kan ik zeggen dat ik die periode nodig had om te komen waar ik nu ben. Op een andere plek, letterlijk en figuurlijk in positieve zin. En dat terwijl de datum waarop alles samenviel tot nu toe altijd een dag met een pijnlijk randje was, eentje waar ik mezelf elke keer weer over op de kop zat. Maar blijkbaar had ik deze loodzware periode nodig om te komen waar ik nu ben en naartoe ga. Een nieuwe, verbeterde, sterkere, niet-bange ik.

Ik ben nog niet klaar met de “renovatie”, nog lang niet. Ik ben voorlopig nog wel een poos zoet met knetterhard werken. Werken aan mezelf en mijn toekomst. Die durf ik weer te zien, ik durf weer een beetje verder vooruit te kijken. Hoewel ik niet de hele trap zie en weet dat ik soms een paar treden naar beneden zal donderen, durf ik het aan. En dat is zo’n enorm verschil met een paar weken geleden dat ik het zelf soms bijna niet kan geloven. Maar ik ben er weer, of nog steeds. Met dank aan de mensen om me heen, maar vooral “op eigen kracht”. Nu ga ik me richten op “zinvol vooruit”, want die eigen kracht weet ik weer te vinden gelukkig. En mocht ik tóch eventjes de weg kwijt zijn, dan heb ik fantastische mensen om me heen. Dat is wel (weer) gebleken….

(De termen “op eigen kracht” als “zinvol vooruit” zullen de meeste van jullie niet zoveel zeggen, maar ze zijn onderdeel van mijn traject. En ik vind de benamingen zo treffend dat ik ze toch wilde verweven in mn blog)

Advertenties

Bang

Al een paar dagen ben ik angstig en rusteloos. Ik kan amper slapen, alles doet pijn en bij het minste of geringste geluidje zit ik rechtop van schrik. Ik merk dat er heel veel angst in mn lijf zit, veel meer dan ik altijd gedacht heb. Meer dan ik wilde geloven, wilde toegeven.
Ik doe wel stoer en ik vecht ook echt wel, maar diep van binnen zit een bang meisje, dat het liefste heel ver weg wil kruipen. Weg van alles wat er nu speelt. Van de scheiding, van het UWV, van dat lijf dat weigert, van de onderzoeken, van de uitslag donderdag, van de verhuizing die er binnenkort waarschijnlijk weer aan komt. Bang voor wat de toekomst brengen zal. Bang voor eigenlijk alles wat onzeker is. En er is veel onzeker, heel veel. Vrijwel al mn zekerheden zijn de laatste paar jaar weggevaagd. Zo voelt het tenminste, al zullen er mensen zijn die vooral mijn groei zien. Die zien hoe ik vecht, hoe ik keer op keer weer boven water kom, hoe ik elke keer weer mezelf een schop onder mn kont geef om door te gaan.

Maar eerlijk, heel eerlijk? Ik weet niet hoe lang dat nog lukt. Ik ben moe van het vechten, moe van het steeds weer opstaan, moe van het mezelf oprapen als ik weer eens val. En dát maakt me pas echt bang, want ik weet dat ik dan moet gaan opletten. Opletten dat ik niet wegzak, dat ik dingen blijf doen, dat ik voor mezelf blijf zorgen. Ik doe mn best, dat zeker. Maar geloof me als ik zeg dat het een zwaar gevecht is. Elke dag opnieuw.

Alleen en onzeker

Na een drukke week met vrijwel constant mensen om me heen, ben ik vandaag eindelijk weer een dag alleen. Eindelijk ja, hoewel het niet zo fijn is als de laatste maanden. En dat is voor mijn doen eigenlijk best vreemd.

Sinds ik besloot alleen verder te willen gaan, heb ik geen moeite met alleen zijn meer. Voorheen was ik altijd bezig, liefst met meerdere dingen tegelijk, om maar niet bij mezelf en mijn gevoel te komen. Op het moment dat ik dit huisje had (en vooral toen Reus eenmaal hier was) mochten die gevoelens er zijn. Ze horen bij het proces waar ik doorheen ga en ze opkroppen heeft geen nut. Dus zorg ik dat ik voldoende momenten heb waarop ik alleen ben en niks moet, sterker nog: ik voel steeds meer dat ik die momenten echt nodig heb. Ik geniet ontzettend van het niemand om me heen hebben, doen wat ik wil en nergens rekening mee hoeven houden. Ook het toelaten van alles wat er door mn hoofd en lijf raast lukt me steeds beter en ik merk dat ik mezelf een leuker mens vind als ik dat toesta. Dat ik makkelijker tot rust kom, mezelf minder in de weg zit en ik van alles beter kan overdenken.

Maar vandaag is anders. Door alle drukte van de afgelopen week (lange leve een week vol onderzoeken en andere afspraken) ben ik amper alleen geweest. Vandaag ben ik voor het eerst weer alleen en dat komt dubbel en dwars binnen. Ik ben onrustig en lusteloos, maar vooral moe. Heel erg moe.
Ik merk dat die onderzoeken nu al heel veel met me doen, zonder dat ik nog een uitslag heb. Die volgt donderdag, maar ik heb zelf wel al door dat ik enorm veel heb ingeleverd. Fysiek wist ik dat wel, maar dit keer werd ik ook op mentaal/cognitief vlak even met mn neus op de feiten gedrukt. Ik ben in de verste verte niet meer wie/hoe ik was en dat doet pijn. Veel pijn. Het is enorm confronterend om te voelen dat hetgeen waar ik altijd op heb kunnen bouwen (mijzelf) veel verder afgebrokkeld is dan ik door had. Dat klinkt voor sommige mensen misschien dramatisch of overdreven, maar aangezien ik al zoveel heb moeten inleveren raakt dit me hard. Ik ben nu eenmaal iemand die altijd heeft kunnen vertrouwen op dingen als mn geheugen, kwaliteiten in werk en mijn karakter in het algemeen. Nu voelt het alsof er een flinke deuk is geslagen in dat fundament, het maakt dat ik minder zeker ben van hoe ik mijn toekomst voor me zie. Ik heb al zoveel moeten bijstellen sinds ik 2 jaar geleden niet meer kon werken en nu had ik eindelijk een doel voor mijzelf gevormd waar ik naartoe wilde werken. Haalbaar, iets wat ik écht wil en waarvan anderen ook vinden dat het bij mij past. Maar nu is er dus die deuk, die ook dát aan het wankelen heeft gebracht. Het maakt me onzeker, op een heel aantal fronten want het heeft invloed op zo ontzettend veel dingen. En als ik ergens slecht tegen kan bij mezelf is het onzeker zijn, ik ben juist zo blij dat ik zoveel van die onzekerheid kwijt was…

Maar first things first. Voor nu eerst weer even rust creëren en dan donderdag de uitslag van de onderzoeken, inclusief een advies over behandeling. Van daar uit verder kijken. Stapje voor stapje. Lastig, maar ik heb voor hetere vuren gestaan dus ook dit kan ik. Hoe heb ik nog even niet duidelijk, maar mijzelf kennende komt dat vanzelf. Ik heb het altijd gered, dus nu ook. Toch?

2017

Zoals eigenlijk elk jaar ook nu weer een terugblik op het afgelopen jaar. Waar ik voorgaande jaren al dacht dat ik de ergste ellende en onrust wel had gehad, was dit jaar nog véél onrustiger.

2017 begon zoals 2016 eindigde: midden in het herstellen van de gigantische fibro-aanval die ik in februari van 2016 voor mn kiezen kreeg. Achteraf is dat herstellen maar voor een deel mogelijk geweest tot nu toe, maar ik kan zeggen dat ik absoluut mn best heb gedaan. Ik ben inmiddels volledig van de morfine en lyrica af (beiden enorm giftige middelen), doe het naar omstandigheden goed en dop mijn eigen boontjes. Maar dat is wel een hele grote sprong vooruit, laat ik even wat stappen terug doen.
Ik was met de jaarwisseling nog geen maand thuis uit het ziekenhuis na een opname om van de medicatie af te komen. Ik had nog geen idee wat me allemaal nog te wachten stond, misschien maar goed ook. In januari begon ik met therapie-groepen om om te leren gaan met chronische pijn en wat dat in mijn dagelijks leven betekende. Uiteindelijk heb ik dit eind augustus moeten afbreken, ik hoop dit komend jaar weer op te kunnen pakken. Van februari tot mei heb ik keihard gewerkt in het revalidatie-traject, wat absoluut zn vruchten afgeworpen heeft. Door alles wat ik in de afgelopen paar jaar meegemaakt heb qua ziek worden, afhankelijk worden en uiteindelijk weer steeds zelfstandiger kunnen functioneren ben ik wel veranderd. Of nog veel meer geworden wie ik eigenlijk al was, maar niet kon zijn voor mn gevoel eigenlijk. Dat leidde, samen met andere dingen, tot de keus om na iets meer dan een jaar huwelijk te willen scheiden. Een grote, pijnlijke en heftige keus, maar tot op de dag van vandaag nog altijd een waar ik volledig achter sta. Een keus met grote gevolgen, maar wel eentje die ik weer zou maken. Ook (of misschien juist wel) met de kennis van nu. Zonder inhoudelijk iets te willen zeggen over de tijd er voor (ik wil niet naschoppen of dingen zeggen die verkeerd geïnterpreteerd kunnen worden), ben ik nu vele malen meer mijzelf en gelukkiger dan een jaar geleden. Ik ben op mn gezicht gegaan, maar vooral elke keer weer opgekrabbeld. Ik heb mezelf en anderen versteld laten staan van wat ik zelf kon en kan. Ik heb oude en nieuwe vriendschappen opgepakt, afscheid genomen van mensen en anderen moeten laten gaan zonder afscheid te kunnen nemen. Ik ben verhuisd naar een plek waar ik niemand kende, in mn eentje en in een situatie die op elk front onzeker was. Ik heb hele diepe dalen gekend, maar zonder twijfelen ook heel veel hoge toppen. Ik heb elke kans die ik kreeg om mezelf beter te leren kennen of mn leven een beetje fijner te maken met beide handen aangegrepen en niet meer losgelaten tot ik kon zeggen dat ik tevreden was.

Betekent dat dat ik er nu ben? Nee, uiteraard niet. Ik ben nog altijd niet iemand die achterover leunt en het wel prima vindt, ik blijf altijd streven naar iets dat nóg fijner, mooier, leuker of beter is. Maar wel binnen dat mogelijk is en wat goed voelt. Er staan genoeg dingen op mijn wensenlijstje voor komend jaar en daar ben ik heel blij om. Want een mens moet blijven dromen vind ik. Dromen maken je leven mooier en zorgen er voor dat je wat hebt om naar uit te kijken, naar vooruit te werken. Zelfs of misschien wel juist als ze groots zijn en je er een beetje bang van wordt. Want ik heb geleerd dat die dromen absoluut de moeite waard zijn.

Voor nu vind ik echter wel dat het staartje van dit jaar lief voor me mag zijn en me even die rust mag geven die ik wel gebruiken kan. Dus ik ga die dagen doorbrengen met mensen die me lief zijn en met de mensen die ik niet meer zie dit jaar plannen maken voor 2018. Dat is gelijk het voornaamste dat ik wil komend jaar: geluk, vriendschap, een beetje gezondheid en liefde. Want ik blijf er in geloven, in die liefde. In welke vorm dan ook.

Mental illness, oftewel stempeltjes

Ik vind het doodeng om dit te delen, maar ik denk dat ik er op de lange termijn goed aan doe om open kaart te spelen. En ik wil dat het goed met me gaat, nu én op de lange termijn het liefst.

Niet veel mensen weten het van mij, maar ook ik heb een “mental illness”..
Psychische aandoening heet het officieel in het Nederlands, maar ik noem het meestal een stempeltje. Klinkt net even wat minder zwaar, want leven met een stempel is al zwaar genoeg. Leven met meerdere stempeltjes helemaal. Niet dat ik kan vergelijken, want ik weet niet beter maar dat is wat mij verteld is door de mensen die ervoor geleerd hebben. Dat neem ik dus maar aan. Ik wil liever niet ingaan op welke stempeltjes het zijn, dat is nog veel te eng. Misschien ooit, maar ik durf er niks van te zeggen…
In periodes zoals nu, waarin het leven toch al lastig is, steken die stempeltjes de kop weer op. Ik moet knetterhard vechten om overeind te blijven de laatste tijd en dat lukt het ene moment beter dan het andere. Vanavond is het lastig en afgaande op mijn (ruime) ervaring met mijn stempeltjes zullen de komende dagen dat ook zijn. Ik duik dus misschien even onder, of juist niet, maar ik kom altijd wel weer boven drijven. Wees dus niet ongerust als ik niet online ben of je berichtje wel lees, maar niet reageer. Dat ligt niet aan jou, maar aan mij. Of beter gezegd: aan mn stempeltjes, want ik ben gelukkig meer dan alleen maar dat.

Raak, auw..

Half tien ’s avonds, mijn reguliere bedtijd na een pittige dag. Ik zet de tv nog even aan en zie een programma in de tv-gids dat me direct trekt.

Ik kijk “Z Doc: De Dokter Die Geen Medicijnen Meer Voorschrijft”. Het eerste dat ik zie is een jonge vrouw die chronische pijn heeft en zegt “Ik wil gewoon kunnen werken en leven, en niet het gevoel hebben alleen maar te bestaan.” Het is alsof ik mezelf hoor praten, zeker als ik een dag als vandaag heb waarop mn lijf niet mee wil werken. Begrijp me niet verkeerd: ik heb ook goede dagen hoor, maar het gevoel blijft. En dat is een vreselijk gevoel, want je wil zóveel meer dan alleen maar bestaan als je 31 bent. En ik verwacht niet dat ik alles kan, maar dit kan niet alles zijn..

Ook bij haar kunnen ze niets vinden, ze is maar 5 jaar ouder dan ik en slikt ook een flinke berg medicijnen. De huisarts die de ‘hoofdrol’ speelt in de documentaire is er van overtuigd dat hij de patiënten die bij hem komen zonder medicijnen kan helpen om van hun klachten af te komen of in elk geval een heel deel kan verbeteren. Ik ben wat sceptisch, maar ook geïntrigeerd. Ik ben tenslotte ook bezig om van de medicatie af te komen en ik ben heel benieuwd wat hij bedenkt om haar te helpen. Wellicht kan ik er zelf ook wat mee, je weet natuurlijk nooit!

Ik vind het in elk geval heel verhelderend en verfrisserend om dit eens te zien. Tegelijk is het confronterend om te zien hoe het voor een ander is als iemand zo worstelt met pijn en de fysieke beperkingen die dit met zich mee brengt. Alsof ik in een spiegel kijk en die kans krijg ik zelden op deze manier.

Voor wie geïnteresseerd is in deze documentaire, dit is een linkje naar het programma: http://tvgids.tv/18413968 Waarschijnlijk is het ook terug te kijken via uitzending gemist.

Stilletjes…

Ik merk dat ik de laatste tijd stiller ben, stiller dan ik normaal ben in elk geval. Op Twitter, qua blogs, op Facebook en ‘in het echt’. Ik heb een hekel aan die bewoording, voor mij zijn de eerste 3 ook echt. Maar goed, ik ben dus stiller. Naar buiten dan, want van binnen raast en borrelt het voortdurend. Ik weet alleen niet goed hoe ik binnen naar buiten kan ‘vertalen’. 

Ik blijf enorme pijnen hebben, kan weinig tot niets en voel me enorm alleen. Ik ben bijna een jaar ziek thuis. Ik hoor al een jaar dat het beter wordt. Dat deze dokter wel wat kan. Dat deze therapie wel wat op zal leveren. Dat deze medicijnen me wel met de pijn zullen helpen. En elke keer blijkt het tegendeel. Elke keer wint de fibro het van de dokter, de therapie of de medicijnen. 

En ja, ik heb mijn Lief en mijn vriend(inne)n. Ik weet dat ze er voor me zijn. Maar wat moet ik zeggen? Dat ik het niet meer weet? Dat het me met momenten niet meer uit maakt? Ik eigenlijk niets meer voel behalve die eeuwige pijn, dat verdriet en die eenzaamheid? Ik kruip tegen de muren op, maar het lijkt of niemand het ziet. Ik kan het vertellen, maar dat verandert niets. Ik kan het uitschreeuwen, maar dan denken mensen ook nog dat ik gek ben. Ik kan me keer op keer uiten, maar dan hoor ik alleen dat ik klaag en negatief ben. Kan iemand me vertellen wat ik dan moet? Ik zie geen lichtpuntje meer. Ik zie alleen nog tunnel. Zowel voor als achter me niks dan tunnel. 

Mocht je je dus afvragen waarom ik wat stiller ben, dan is het daarom.