Mental illness, oftewel stempeltjes

Ik vind het doodeng om dit te delen, maar ik denk dat ik er op de lange termijn goed aan doe om open kaart te spelen. En ik wil dat het goed met me gaat, nu én op de lange termijn het liefst.

Niet veel mensen weten het van mij, maar ook ik heb een “mental illness”..
Psychische aandoening heet het officieel in het Nederlands, maar ik noem het meestal een stempeltje. Klinkt net even wat minder zwaar, want leven met een stempel is al zwaar genoeg. Leven met meerdere stempeltjes helemaal. Niet dat ik kan vergelijken, want ik weet niet beter maar dat is wat mij verteld is door de mensen die ervoor geleerd hebben. Dat neem ik dus maar aan. Ik wil liever niet ingaan op welke stempeltjes het zijn, dat is nog veel te eng. Misschien ooit, maar ik durf er niks van te zeggen…
In periodes zoals nu, waarin het leven toch al lastig is, steken die stempeltjes de kop weer op. Ik moet knetterhard vechten om overeind te blijven de laatste tijd en dat lukt het ene moment beter dan het andere. Vanavond is het lastig en afgaande op mijn (ruime) ervaring met mijn stempeltjes zullen de komende dagen dat ook zijn. Ik duik dus misschien even onder, of juist niet, maar ik kom altijd wel weer boven drijven. Wees dus niet ongerust als ik niet online ben of je berichtje wel lees, maar niet reageer. Dat ligt niet aan jou, maar aan mij. Of beter gezegd: aan mn stempeltjes, want ik ben gelukkig meer dan alleen maar dat.

Advertenties

Mond gehouden, alweer… 

Vanavond barstte de bom weer eens. Ik heb weer te lang mn mond gehouden en mn masker opgehouden. Ik heb gedaan alsof het wel ging, terwijl dat niet zo was. Lief kwam daar achter en confronteerde me ermee. Ik brak, dit was de druppel. Het hoge woord kwam er uit: ik heb veel meer pijn dan ik kan hebben. 

Ik ben inmiddels ruim 11 maanden thuis, kan niet meer werken, ben volgens de artsen verslaafd aan onder andere morfine, kom niet verder dan liggen op de bank en mijn enige uitjes zijn boodschappen doen of naar een arts toe. Niet bepaald het beeld dat ik voor ogen had, als je me een paar jaar geleden had gevraagd hoe mijn leven eruit zou zien als ik 30 was. 

Ik ben inmiddels wel gewend aan pijn, ik ken al 11 jaar niet anders. In al die tijd ben ik 3 uur pijnvrij geweest. Na een lange dag sauna, met voornamelijk de voor mij juiste sauna’s, had ik 3 uurtjes even geen pijn. Ik snapte er niks van en kon daardoor niet genieten van het gevoel. Na die uren begon langzaam de pijn weer terug te komen, een vertrouwd gevoel bijna. Ik zou alles geven om een dagje geen pijn te hebben… 

Woensdag heb ik een afspraak met de huisarts, dan zal ik het moeten opbiechten. En verder? Ik weet het even niet meer..