Roerige tijden

Alweer een poosje geleden dat ik een blog plaatste. De reden is even simpel als lastig: ik heb een héle heftige tijd achter de rug. Zonder op details van het hoe en waarom in te gaan, kan en vooral wil ik jullie wel een klein beetje bijpraten.

Ik ben iets meer dan een maand niet thuis geweest, omdat ik het zelf even niet meer trok. Ik durf van mezelf te zeggen dat ik een sterk en veerkrachtig mens ben, maar door alles wat er speelde redde ik het even niet meer zelf. Geen schande, wel onhandig. Dus ben ik er een poosje tussenuit geweest, weg van huis en haard (en Reus). Om weer bij mijzelf te kunnen komen, veiligheid en structuur terug te vinden en vooral weer in te zien dat ik door kleine stapjes te zetten op eigen benen kan staan terwijl ik dat steuntje in de rug nog even hou.

Inmiddels heb ik mijn oude thuis omgeruild voor een nieuwe: eentje die wél veilig voelt en die ik nu al enorm koester. Ik heb een hoop stapjes gezet de laatste maand, die ik veelal zelf niet zag als belangrijk of een succes. Nu kan ik zeggen dat ik die periode nodig had om te komen waar ik nu ben. Op een andere plek, letterlijk en figuurlijk in positieve zin. En dat terwijl de datum waarop alles samenviel tot nu toe altijd een dag met een pijnlijk randje was, eentje waar ik mezelf elke keer weer over op de kop zat. Maar blijkbaar had ik deze loodzware periode nodig om te komen waar ik nu ben en naartoe ga. Een nieuwe, verbeterde, sterkere, niet-bange ik.

Ik ben nog niet klaar met de “renovatie”, nog lang niet. Ik ben voorlopig nog wel een poos zoet met knetterhard werken. Werken aan mezelf en mijn toekomst. Die durf ik weer te zien, ik durf weer een beetje verder vooruit te kijken. Hoewel ik niet de hele trap zie en weet dat ik soms een paar treden naar beneden zal donderen, durf ik het aan. En dat is zo’n enorm verschil met een paar weken geleden dat ik het zelf soms bijna niet kan geloven. Maar ik ben er weer, of nog steeds. Met dank aan de mensen om me heen, maar vooral “op eigen kracht”. Nu ga ik me richten op “zinvol vooruit”, want die eigen kracht weet ik weer te vinden gelukkig. En mocht ik tóch eventjes de weg kwijt zijn, dan heb ik fantastische mensen om me heen. Dat is wel (weer) gebleken….

(De termen “op eigen kracht” als “zinvol vooruit” zullen de meeste van jullie niet zoveel zeggen, maar ze zijn onderdeel van mijn traject. En ik vind de benamingen zo treffend dat ik ze toch wilde verweven in mn blog)

Advertenties

Mental illness, oftewel stempeltjes

Ik vind het doodeng om dit te delen, maar ik denk dat ik er op de lange termijn goed aan doe om open kaart te spelen. En ik wil dat het goed met me gaat, nu én op de lange termijn het liefst.

Niet veel mensen weten het van mij, maar ook ik heb een “mental illness”..
Psychische aandoening heet het officieel in het Nederlands, maar ik noem het meestal een stempeltje. Klinkt net even wat minder zwaar, want leven met een stempel is al zwaar genoeg. Leven met meerdere stempeltjes helemaal. Niet dat ik kan vergelijken, want ik weet niet beter maar dat is wat mij verteld is door de mensen die ervoor geleerd hebben. Dat neem ik dus maar aan. Ik wil liever niet ingaan op welke stempeltjes het zijn, dat is nog veel te eng. Misschien ooit, maar ik durf er niks van te zeggen…
In periodes zoals nu, waarin het leven toch al lastig is, steken die stempeltjes de kop weer op. Ik moet knetterhard vechten om overeind te blijven de laatste tijd en dat lukt het ene moment beter dan het andere. Vanavond is het lastig en afgaande op mijn (ruime) ervaring met mijn stempeltjes zullen de komende dagen dat ook zijn. Ik duik dus misschien even onder, of juist niet, maar ik kom altijd wel weer boven drijven. Wees dus niet ongerust als ik niet online ben of je berichtje wel lees, maar niet reageer. Dat ligt niet aan jou, maar aan mij. Of beter gezegd: aan mn stempeltjes, want ik ben gelukkig meer dan alleen maar dat.

Mond gehouden, alweer… 

Vanavond barstte de bom weer eens. Ik heb weer te lang mn mond gehouden en mn masker opgehouden. Ik heb gedaan alsof het wel ging, terwijl dat niet zo was. Lief kwam daar achter en confronteerde me ermee. Ik brak, dit was de druppel. Het hoge woord kwam er uit: ik heb veel meer pijn dan ik kan hebben. 

Ik ben inmiddels ruim 11 maanden thuis, kan niet meer werken, ben volgens de artsen verslaafd aan onder andere morfine, kom niet verder dan liggen op de bank en mijn enige uitjes zijn boodschappen doen of naar een arts toe. Niet bepaald het beeld dat ik voor ogen had, als je me een paar jaar geleden had gevraagd hoe mijn leven eruit zou zien als ik 30 was. 

Ik ben inmiddels wel gewend aan pijn, ik ken al 11 jaar niet anders. In al die tijd ben ik 3 uur pijnvrij geweest. Na een lange dag sauna, met voornamelijk de voor mij juiste sauna’s, had ik 3 uurtjes even geen pijn. Ik snapte er niks van en kon daardoor niet genieten van het gevoel. Na die uren begon langzaam de pijn weer terug te komen, een vertrouwd gevoel bijna. Ik zou alles geven om een dagje geen pijn te hebben… 

Woensdag heb ik een afspraak met de huisarts, dan zal ik het moeten opbiechten. En verder? Ik weet het even niet meer..