2017

Zoals eigenlijk elk jaar ook nu weer een terugblik op het afgelopen jaar. Waar ik voorgaande jaren al dacht dat ik de ergste ellende en onrust wel had gehad, was dit jaar nog véél onrustiger.

2017 begon zoals 2016 eindigde: midden in het herstellen van de gigantische fibro-aanval die ik in februari van 2016 voor mn kiezen kreeg. Achteraf is dat herstellen maar voor een deel mogelijk geweest tot nu toe, maar ik kan zeggen dat ik absoluut mn best heb gedaan. Ik ben inmiddels volledig van de morfine en lyrica af (beiden enorm giftige middelen), doe het naar omstandigheden goed en dop mijn eigen boontjes. Maar dat is wel een hele grote sprong vooruit, laat ik even wat stappen terug doen.
Ik was met de jaarwisseling nog geen maand thuis uit het ziekenhuis na een opname om van de medicatie af te komen. Ik had nog geen idee wat me allemaal nog te wachten stond, misschien maar goed ook. In januari begon ik met therapie-groepen om om te leren gaan met chronische pijn en wat dat in mijn dagelijks leven betekende. Uiteindelijk heb ik dit eind augustus moeten afbreken, ik hoop dit komend jaar weer op te kunnen pakken. Van februari tot mei heb ik keihard gewerkt in het revalidatie-traject, wat absoluut zn vruchten afgeworpen heeft. Door alles wat ik in de afgelopen paar jaar meegemaakt heb qua ziek worden, afhankelijk worden en uiteindelijk weer steeds zelfstandiger kunnen functioneren ben ik wel veranderd. Of nog veel meer geworden wie ik eigenlijk al was, maar niet kon zijn voor mn gevoel eigenlijk. Dat leidde, samen met andere dingen, tot de keus om na iets meer dan een jaar huwelijk te willen scheiden. Een grote, pijnlijke en heftige keus, maar tot op de dag van vandaag nog altijd een waar ik volledig achter sta. Een keus met grote gevolgen, maar wel eentje die ik weer zou maken. Ook (of misschien juist wel) met de kennis van nu. Zonder inhoudelijk iets te willen zeggen over de tijd er voor (ik wil niet naschoppen of dingen zeggen die verkeerd geïnterpreteerd kunnen worden), ben ik nu vele malen meer mijzelf en gelukkiger dan een jaar geleden. Ik ben op mn gezicht gegaan, maar vooral elke keer weer opgekrabbeld. Ik heb mezelf en anderen versteld laten staan van wat ik zelf kon en kan. Ik heb oude en nieuwe vriendschappen opgepakt, afscheid genomen van mensen en anderen moeten laten gaan zonder afscheid te kunnen nemen. Ik ben verhuisd naar een plek waar ik niemand kende, in mn eentje en in een situatie die op elk front onzeker was. Ik heb hele diepe dalen gekend, maar zonder twijfelen ook heel veel hoge toppen. Ik heb elke kans die ik kreeg om mezelf beter te leren kennen of mn leven een beetje fijner te maken met beide handen aangegrepen en niet meer losgelaten tot ik kon zeggen dat ik tevreden was.

Betekent dat dat ik er nu ben? Nee, uiteraard niet. Ik ben nog altijd niet iemand die achterover leunt en het wel prima vindt, ik blijf altijd streven naar iets dat nóg fijner, mooier, leuker of beter is. Maar wel binnen dat mogelijk is en wat goed voelt. Er staan genoeg dingen op mijn wensenlijstje voor komend jaar en daar ben ik heel blij om. Want een mens moet blijven dromen vind ik. Dromen maken je leven mooier en zorgen er voor dat je wat hebt om naar uit te kijken, naar vooruit te werken. Zelfs of misschien wel juist als ze groots zijn en je er een beetje bang van wordt. Want ik heb geleerd dat die dromen absoluut de moeite waard zijn.

Voor nu vind ik echter wel dat het staartje van dit jaar lief voor me mag zijn en me even die rust mag geven die ik wel gebruiken kan. Dus ik ga die dagen doorbrengen met mensen die me lief zijn en met de mensen die ik niet meer zie dit jaar plannen maken voor 2018. Dat is gelijk het voornaamste dat ik wil komend jaar: geluk, vriendschap, een beetje gezondheid en liefde. Want ik blijf er in geloven, in die liefde. In welke vorm dan ook.

Advertenties

Raak, auw..

Half tien ’s avonds, mijn reguliere bedtijd na een pittige dag. Ik zet de tv nog even aan en zie een programma in de tv-gids dat me direct trekt.

Ik kijk “Z Doc: De Dokter Die Geen Medicijnen Meer Voorschrijft”. Het eerste dat ik zie is een jonge vrouw die chronische pijn heeft en zegt “Ik wil gewoon kunnen werken en leven, en niet het gevoel hebben alleen maar te bestaan.” Het is alsof ik mezelf hoor praten, zeker als ik een dag als vandaag heb waarop mn lijf niet mee wil werken. Begrijp me niet verkeerd: ik heb ook goede dagen hoor, maar het gevoel blijft. En dat is een vreselijk gevoel, want je wil zóveel meer dan alleen maar bestaan als je 31 bent. En ik verwacht niet dat ik alles kan, maar dit kan niet alles zijn..

Ook bij haar kunnen ze niets vinden, ze is maar 5 jaar ouder dan ik en slikt ook een flinke berg medicijnen. De huisarts die de ‘hoofdrol’ speelt in de documentaire is er van overtuigd dat hij de patiënten die bij hem komen zonder medicijnen kan helpen om van hun klachten af te komen of in elk geval een heel deel kan verbeteren. Ik ben wat sceptisch, maar ook geïntrigeerd. Ik ben tenslotte ook bezig om van de medicatie af te komen en ik ben heel benieuwd wat hij bedenkt om haar te helpen. Wellicht kan ik er zelf ook wat mee, je weet natuurlijk nooit!

Ik vind het in elk geval heel verhelderend en verfrisserend om dit eens te zien. Tegelijk is het confronterend om te zien hoe het voor een ander is als iemand zo worstelt met pijn en de fysieke beperkingen die dit met zich mee brengt. Alsof ik in een spiegel kijk en die kans krijg ik zelden op deze manier.

Voor wie geïnteresseerd is in deze documentaire, dit is een linkje naar het programma: http://tvgids.tv/18413968 Waarschijnlijk is het ook terug te kijken via uitzending gemist.

Woman on a mission!

De laatste tijd ben ik voor het eerst in 5 jaar weer aangekomen.. Na iets meer dan 80 kg(!) afgevallen te zijn sinds 2012 kwam ik nu een kilo of 10 aan. Medicatie is een groot deel van de oorzaak, maar eerlijk is eerlijk: ik ben zelf ook fout bezig. Ik ben de hele dag aan het eten als ik niet oplet en dat telt natuurlijk aan op een gegeven moment. Ik hou van lekker eten, heb een Lief die geweldig kan koken en een deel is (denk ik) ook door mn hormonen. Ik ben voor het eerst in 16 jaar zonder anticonceptie en ik merk dat dat op verschillende vlakken zn invloed heeft. De laatste 3 jaar heb ik niet zoveel meer hoeven doen om op een mooi gewicht te blijven en daardoor is mn aandacht voor wat ik eet simpelweg verslapt. Tot de laatste dagen.. 

Ik merk dat ik niet meer blij ben met hoe het qua gewicht nu is en daar wil ik wat aan doen. Ik ben dankzij de revalidatie al meer aan het sporten, dat scheelt natuurlijk wel wat maar ik ga ook weer op mn eten letten. Ik wil het gaan bespreken met het revalidatie-team, als een soort stok achter de deur. Ik weet dat zij me op eigenlijk alle vlakken die nodig zijn kunnen helpen en ondersteunen. Maar ik moet het zélf doen. Dat weet ik heel goed en ik wil het ook absoluut dus aan motivatie ontbreekt het niet. 

Ik ga dus voldoende water drinken en gezond eten, zowel tijdens als tussen de maaltijden door. Ik ga er niet obsessief mee bezig zijn, geen crash-dieet volgen of dat soort fratsen. Ik heb ook bewust géén tijdspad voor mezelf uit gestippeld, omdat ik weet dat dat eerder averechts werkt dan me goed doet. Ik heb ooit een poosje een eetstoornis gehad en dat wil ik nooit meer meemaken. Ik weet dat ik het kan en vooral kan volhouden, als ik het iets rustiger aan doe. Als ik een kilo per week of ietsje minder af val blijft het er ook veel makkelijker van af dan als ik heel erg streng voor mezelf ben en daardoor heel snel ga. Dan hou ik het niet goed vol, wat tot snaaien leidt, en ik heb daarna een grotere kans dat ik weer aankom omdat ik dan moet schakelen naar normaal eten ipv veel of bijna niets. 

Ik weet dat ik het kan, als ik luister naar mn gezonde verstand en niet naar die stomme hormonen. Ik heb de komende tijd dus een missie: rustig aan op een mooi gewicht uitkomen waar ik vooral zélf blij van word en me lekker bij voel. I’m a woman on a mission and I will succeed!