1 jaar getrouwd 

Vandaag 4 jaar geleden zag ik jou voor het eerst.
Vandaag 4 jaar geleden riep ik heel hard dat ik niet verliefd wilde worden.
Vandaag 4 jaar geleden viel ik toch voor je, head over heels.
Vandaag 4 jaar geleden was het begin van ons leven samen.

Vandaag 1 jaar geleden zeiden wij ‘ja’ tegen elkaar.
Vandaag 1 jaar geleden nam ik jouw naam aan.
Vandaag 1 jaar geleden werden wij officieel man en vrouw.
Vandaag 1 jaar geleden was ónze dag.

Vandaag zijn we 1 jaar getrouwd.
Vandaag is het weer ónze dag.
Vandaag en nog zoveel jaren!

Liefde, onze jaren samen zijn nooit makkelijk of voorspelbaar geweest. Saai of rustig zijn geen woorden die bij ons en onze relatie passen. Soms verlangen we beiden naar rustiger vaarwater, maar tegelijk weten we dat dat niet te verwachten is. Juist door alle chaos, het gedoe en het altijd van het één in het ander rollen zijn we wie we zijn en dat maakt ons samen sterk. Menig ander stel had het niet samen gered en krijgt minder te verstouwen dan wij. Maar wij weten dat we er altijd samen uit komen en we het samen altijd aan kunnen.
Ik hou van je. Elke dag, elke week, elke maand en elk jaar een beetje meer. Forever yours! ❤

Advertenties

2017 is begonnen! 

Het nieuwe jaar is 2 dagen oud en dat vond ik reden genoeg voor een blog. Any excuse to do what you love, right? 😉

Vorig jaar begon ik heel ambitieus met allerlei voornemens, waaronder een 365-dagen project. Dat is behoorlijk in de soep gelopen, door alles wat er op mijn pad kwam. Ik heb dus de conclusie getrokken dat dat gewoon niet mijn ding is en ik beter ben in andere dingen, maar vooral mn energie in andere dingen wil steken. Gedurende de laatste maanden van 2016 heb ik me dus war anders voorgenomen, iets dat vele malen belangrijker is. Ik ‘moet’ liever zijn voor mezelf. Dat moet staat bewust tussen haakjes, want mezelf kennende wordt het anders echt een doel op zich. Terwijl nu juist eens niet het doel het belangrijkste is, maar dat wat het teweeg brengt! Ik ben er namelijk na zoveel jaren onder spanning leven en mezelf gigantische druk opleggen heel erg aan toe om eindelijk eens wat rust te vinden. 

Voor een deel heb ik die rust al: ik heb nog nooit zoveel rust gevoeld als sinds ik Lief ken en zeker sinds ons huwelijk vorig jaar. Die bevestiging, dat stomme stukje papier, had ik nodig om een deel van mijn eeuwigdurende onrust te temmen. En ja, een aantal mensen zal roepen dat zo’n boterbriefje niks zegt en dat besef ik me ook wel. Het is voor mij ook veel meer waar het voor staat, het signaal naar elkaar dat je de rest van je leven met die persoon wil doorbrengen no matter what. Dat ik degene ben die hem écht gelukkig kan maken, die hopelijk ooit de moeder van zijn kind(eren) mag zijn en dat hij in mij iets vindt wat hij in geen ander kon vinden. Dat had ik (helaas) nodig om een stuk rust te vinden, ‘dankzij’ mijn verleden. Iedereen heeft natuurlijk zijn/haar rugzakje, het mijne is alleen nogal vol geworden. Dat brengt mij bij het volgende punt: ik ga nog meer aan mezelf werken, fysiek en emotioneel. Ik zal gedurende iets meer dan een jaar mn rugzakje een stuk(je) leger maken en tegelijk beter leren omgaan met mijn fysieke klachten. Na mijn ziekenhuisopname van eind vorig jaar was ik boos, teleurgesteld en verdrietig door onjuistheden en onrecht. Ik heb dat inmiddels een beetje achter me kunnen laten en ga nu verder met een vervolgbehandeling. Het zal niet makkelijk worden, maar ik durf te zeggen dat ik vertrouwen heb in de mensen die daar aan verbonden zijn en die om mij heen op wie ik kan steunen als het moeilijk wordt. 

Tot nu toe is het een beetje een gek jaar, voor zover je dat na 2 dagen kan zeggen. Ik ben wat uit mn doen door nieuwe medicatie en de gekke dagen. Ik probeer weer wat rust te krijgen door te luisteren naar mn lichaam, maar dat is nog moeilijk. Daar kwam vanmorgen bij dat we binnen nog geen uur ineens besloten hadden een andere auto te kopen. Vanaf volgende week staat er dus geen zwarte auto meer op de oprit, maar een rode. Een vooruitgang, want weer ietsje nieuwer en vooral in betere staat. Maar wel weer iets wat me dan overvalt en me enorm onrustig maakt. Mijn plannen voor vandaag heb ik dus een dagje opgeschoven, ik ga mn rust even nemen. Dat lijkt me een stuk verstandiger dan nu ook nog van alles te gaan doen… 

Ik ga er vanuit dat dit niet een voorbode is voor de rest van het jaar, maar dat merken we vanzelf! 

14 dagen

Vandaag over 2 weken is het ónze dag. Een dag van vroeg opstaan, in de makeup en mn haren gedaan krijgen, die o zo mooie jurk aan, met onze dierbaren lunchen, naar het stadhuis dat wij uitgekozen hebben, daarna koffie met gebak bij ons thuis en dan de foto’s maken. Als dat klaar is, heerlijk met de beentjes omhoog!

Een paar dagen erna hebben we ons feest, met al onze vrienden, onze ouders en broers/zussen. Wederom eerst het mooi-maak gedeelte (haren, makeup en weer mn jurk, maar nu net even anders!), gevolgd door een hapje eten voordat alle visite aankomt. De avond staat voor ons voor lekkere hapjes, drankjes, muziek en hopelijk heel veel gezelligheid!

Ik heb er met de dag meer zin in, zeker nu dingen wat concreter worden. Alle leveranciers zijn geregeld, voor ons allebei is de trouwkleding klaar, mijn jurk hangt uit zodat er geen kreukels in kunnen zitten, dit weekend mn haren verven, het draaiboek voor beide dagen doornemen en aan hem te geven. De laatste puntjes op de i, alles nog eens dubbelchecken. De neuroot in mijn draait overuren en tegelijk valt het me mee hoe ik loop te stressen.
Bridezilla blijft nog even actief natuurlijk, maar verergert niet zoals ik een beetje vreesde… 🙊

image

Eindelijk!

Nog 34 dagen, dan zijn wij officieel man en vrouw. 34 dagen tot ik eindelijk jou mijn prachtige jurk mag laten zien. Tot we eindelijk dat papiertje op zak hebben. Tot ik eindelijk jouw naam dragen zal. Tot we beiden die geweldige ringen zullen dragen. 34 dagen die mij eigenlijk te lang duren, maar dat duurt het me al tijden. Toch is er iets veranderd.
Vannacht gebeurde en zei jij iets wat elke onzekerheid, twijfel of angst weg nam. Ons huwelijk was voor mij tijdenlang een soort bevestiging die ik nodig had, dat ik echt goed genoeg ben voor jou. Dat is anders nu. Al die gevoelens heb ik overboord kunnen gooien, dankzij jouw woorden vannacht. En ik weet, het is voor ons beiden moeilijk geweest en vooral tegenover jou niet eerlijk dat ik al die emoties had. Jij verdiende het niet, je had er geen schuld aan en deed 3 jaar lang alles in je macht om mij van het tegendeel te overtuigen. Maar nu, eindelijk, is het gelukt. Ik ben om, definitief.
Ik ben goed genoeg, ik hoef me geen zorgen te maken over ons en jou niet meer te kwetsen met mijn angsten. Ik hou van jou, nog meer dan ik al deed en ik weet en voel dat jij dat ook zo voelt.
En ja, dat is laat en dat heb je absoluut niet verdiend. We weten beiden de redenen en voelden al die tijd toch dat het goed zou komen. Nu is dat moment: weg zorgen en onzekerheid, welkom oneindige liefde en onvoorwaardelijk wederzijds houden-van.

Lief, ik ben niet perfect en dat weet ik maar al te goed. Maar weet je: ik ben perfect genoeg voor jou en jij voor mij. En als je het mij vraagt is dat alles wat telt. Jij, ik, wij, onze beestjes en alles wat onze toekomst zal brengen. Want die toekomst is van ons, wat een ander ook beweren mag! ❤

Moedersdag

Moedersdag.. Elke keer weer een dag met een dubbele lading, al begint dat heel langzaam een klein beetje te draaien.
Natuurlijk ben ik dankbaar voor een geweldige moeder en een even fantastische schoonmamma, die alles doen wat ze kunnen om mij (ons) gelukkig te maken op elke manier die ze kunnen. Die mij accepteren en liefhebben om wie ik ben, al hebben ze soms hun eigen ideeën over dingen. En toch, ze zullen mij nooit veroordelen of bewust kwetsen. Dat alleen al, met daarbij de vanzelfsprekendheid waarmee zij mij de laatste jaren hebben zien veranderen en ook daarin hun steun en liefde hebben laten voelen maakt dat ik me moeders-gewijs een zeer dankbaar mens mag prijzen.
Er blijft alleen dat andere deel, die kant die nog niet zo’n invulling heeft en al jaren knaagt. De laatste tijd ietsje minder dan voorheen, maar helemaal weg is het gevoel nog niet. Ik ben al jaren voor mn gevoel en in mijn hart mamma, maar het mocht niet zo zijn. Na hele lange tijd van worstelen met mijzelf, therapie en heel veel praten met mijn Lief heb ik het een klein beetje geaccepteerd. Daarbij heb ik sinds een klein jaar mijn kleine mannetje Reus, waar ik als het nodig is mn kriebels en moedergevoelens op kan uitleven. En niet te vergeten: de wetenschap dat we over iets minder dan 2 maanden echt getrouwd zijn. Ik ben geen traditioneel meisje in veel zaken, maar hierin wel. Het idee alleen al geeft me een soort rust, een zekerheid om ook daarin wat meer rust te vinden.

Uiteindelijk zal het allemaal wel goed komen, maar voor nu is Moederdag nog een beetje dubbel. Ik denk aan al die mamma’s die vandaag stralende kindergezichtjes voor zich zien met zelfgemaakte kado’s en allerlei knutselwerkjes. Tegelijk denk ik aan alle mamma’s die geen of niet al hun kinderen bij zich kunnen hebben, om welke reden ook.
Laten we met zn allen iets afspreken alsjeblieft.. Of je nu een huis vol hebt met rondrennende, springende of soms achter-het-behang-plak kinderen hebt of ze uitsluitend in je hart en hoofd zitten, we zijn allemaal evenveel mamma (of pappa for that matter).
Elke moeder, in welke vorm ook, is een bijzonder mens en verdient net dat beetje extra liefde vandaag. Ik denk aan jullie in elk geval! ❤

Nog 3 maanden.. ♡

Vandaag over 3 maanden staan wij voor de ambtenaar van de burgerlijke stand, een klein stukje hier vandaan. Jij in een ongetwijfeld schitterd kostuum, ik in een prachtige jurk. Wij, in het gezelschap van een heel klein groepje mensen die wij er dan bij willen hebben.
Een paar dagen erna is een ietsje groter feestje. Bewust hebben we het gespreid, vanwege de dag maar vooral vanwege de inspanning. Liever verdelen dan 1 enorm lange dag die je amper vol kan houden of van kan genieten.

De laatste 2 maanden (en de aankomende periode) hebben wederom bewezen hoe wij samen sterk staan. Een band die niet te breken is, maar sterker wordt naarmate de situatie lastiger wordt.
Mijn hoop voor die 2 dagen is dat ik fit genoeg ben om er echt van te genieten. Los van alle standaard-hopen die elk bruidspaar heeft: mooi weer, de mensen erbij die je erbij wil hebben, dat alles loopt zoals gepland, etc.. We doen wat we kunnen, op alle vlakken, dus aan ons zal het niet liggen.

Ik twijfel niet aan onze toekomst samen. Onze liefde zit op alle fronten goed, dat ziet iedereen. Dus nog 3 maanden regelen, stressen, bevestigen en de laatste puntjes op de i zetten. Maar dan is het zover, eindelijk! Ik kan en wil niet nog langer wachten. Het heeft lang genoeg geduurd, kom maar op met die trouwdag!

image

Nog 5 maanden!

Vandaag over 5 maanden is onze dag. Nog 151 dagen om precies te zijn. De dag die al ruim 1,5 jaar in de agenda staat en mij steeds nog veel te lang geduurd heeft. Nu komt het snel dichterbij en kan ik niet meer wachten.
In de praktijk verandert er weinig, dat weet ik. Maar we weten beiden dat en waarom het zo belangrijk voor mij is. We willen beiden voor altijd samen zijn. Wij, samen met onze beesten en ooit hopelijk een gezinnetje.

Ik wil officieel de jouwe zijn.
Ik wil onze liefde bezegelen.
Ik wil jouw achternaam mogen dragen.
Ik wil me voor kunnen stellen met die “nieuwe” naam.
Ik wil jou versteld laten staan van mij in die prachtige jurk.
Ik wil met iedereen die ons dierbaar is onze liefde vieren.
Ik wil de volgende stap in onze toekomst zetten.
Ik wil voor de rest van mijn leven aan jou “vastzitten”.
Ik wil jouw vrouw zijn!