2017

Zoals eigenlijk elk jaar ook nu weer een terugblik op het afgelopen jaar. Waar ik voorgaande jaren al dacht dat ik de ergste ellende en onrust wel had gehad, was dit jaar nog véél onrustiger.

2017 begon zoals 2016 eindigde: midden in het herstellen van de gigantische fibro-aanval die ik in februari van 2016 voor mn kiezen kreeg. Achteraf is dat herstellen maar voor een deel mogelijk geweest tot nu toe, maar ik kan zeggen dat ik absoluut mn best heb gedaan. Ik ben inmiddels volledig van de morfine en lyrica af (beiden enorm giftige middelen), doe het naar omstandigheden goed en dop mijn eigen boontjes. Maar dat is wel een hele grote sprong vooruit, laat ik even wat stappen terug doen.
Ik was met de jaarwisseling nog geen maand thuis uit het ziekenhuis na een opname om van de medicatie af te komen. Ik had nog geen idee wat me allemaal nog te wachten stond, misschien maar goed ook. In januari begon ik met therapie-groepen om om te leren gaan met chronische pijn en wat dat in mijn dagelijks leven betekende. Uiteindelijk heb ik dit eind augustus moeten afbreken, ik hoop dit komend jaar weer op te kunnen pakken. Van februari tot mei heb ik keihard gewerkt in het revalidatie-traject, wat absoluut zn vruchten afgeworpen heeft. Door alles wat ik in de afgelopen paar jaar meegemaakt heb qua ziek worden, afhankelijk worden en uiteindelijk weer steeds zelfstandiger kunnen functioneren ben ik wel veranderd. Of nog veel meer geworden wie ik eigenlijk al was, maar niet kon zijn voor mn gevoel eigenlijk. Dat leidde, samen met andere dingen, tot de keus om na iets meer dan een jaar huwelijk te willen scheiden. Een grote, pijnlijke en heftige keus, maar tot op de dag van vandaag nog altijd een waar ik volledig achter sta. Een keus met grote gevolgen, maar wel eentje die ik weer zou maken. Ook (of misschien juist wel) met de kennis van nu. Zonder inhoudelijk iets te willen zeggen over de tijd er voor (ik wil niet naschoppen of dingen zeggen die verkeerd geïnterpreteerd kunnen worden), ben ik nu vele malen meer mijzelf en gelukkiger dan een jaar geleden. Ik ben op mn gezicht gegaan, maar vooral elke keer weer opgekrabbeld. Ik heb mezelf en anderen versteld laten staan van wat ik zelf kon en kan. Ik heb oude en nieuwe vriendschappen opgepakt, afscheid genomen van mensen en anderen moeten laten gaan zonder afscheid te kunnen nemen. Ik ben verhuisd naar een plek waar ik niemand kende, in mn eentje en in een situatie die op elk front onzeker was. Ik heb hele diepe dalen gekend, maar zonder twijfelen ook heel veel hoge toppen. Ik heb elke kans die ik kreeg om mezelf beter te leren kennen of mn leven een beetje fijner te maken met beide handen aangegrepen en niet meer losgelaten tot ik kon zeggen dat ik tevreden was.

Betekent dat dat ik er nu ben? Nee, uiteraard niet. Ik ben nog altijd niet iemand die achterover leunt en het wel prima vindt, ik blijf altijd streven naar iets dat nóg fijner, mooier, leuker of beter is. Maar wel binnen dat mogelijk is en wat goed voelt. Er staan genoeg dingen op mijn wensenlijstje voor komend jaar en daar ben ik heel blij om. Want een mens moet blijven dromen vind ik. Dromen maken je leven mooier en zorgen er voor dat je wat hebt om naar uit te kijken, naar vooruit te werken. Zelfs of misschien wel juist als ze groots zijn en je er een beetje bang van wordt. Want ik heb geleerd dat die dromen absoluut de moeite waard zijn.

Voor nu vind ik echter wel dat het staartje van dit jaar lief voor me mag zijn en me even die rust mag geven die ik wel gebruiken kan. Dus ik ga die dagen doorbrengen met mensen die me lief zijn en met de mensen die ik niet meer zie dit jaar plannen maken voor 2018. Dat is gelijk het voornaamste dat ik wil komend jaar: geluk, vriendschap, een beetje gezondheid en liefde. Want ik blijf er in geloven, in die liefde. In welke vorm dan ook.

Advertenties

Voor mijn kindjes

Ik schreef er lang geleden al eens over (zie deze blog hier), maar er is sindsdien zoveel veranderd en ik ben vooral zoveel veranderd, dat het voelt om er eens opnieuw over te schrijven. Vandaag is het daarnaast Wereldlichtjesdag, bedoeld om alle kindjes die tijdens de zwangerschap of net na de geboorte zijn overleden te herdenken.
Ik heb allebei mijn kindjes vroeg in de zwangerschap verloren, nog voor de “veilige” datum. Ik heb er nooit veel over gepraat, om allerlei redenen. Er zijn dus ook niet veel mensen die er weet van hebben, eigenlijk alleen dierbare vrienden. Ik vind dat dit mag veranderen, want het verlies van mijn kindjes is een deel van mij. En wie mij wil (leren) kennen, mag dat deel ook kennen. Ik wil geen geheim er van maken, dat verdienen zij niet en dat verdien ik niet. Zij mogen er zijn, ook al zijn ze er niet fysiek. Of misschien wel juist om die reden, want als ik ze er niet laat zijn zijn ze er helemaal niet.. Vanavond stak ik voor hen twee kaarsjes aan, terwijl ik er normaal veel meer aansteek. Twee stuks, naast elkaar op een tafeltje. Normaal brand een kaarsje ongeveer 4 uur, maar deze twee niet. Allebei gingen ze nog voor het uur uit, vlak na elkaar. Na nog geen kwart van de tijd, zoals ik ook mijn kindjes nog geen kwart van de zwangerschap bij me mocht hebben. Ik kreeg kippenvel toen ik het zag en nu ik het schrijf weer. “Toeval bestaat niet” wordt wel eens gezegd, ik geloof hoe langer hoe meer dat dat waar is.
Vanavond worstel ik dus even flink met mijn verdriet, het gemis van mijn kindjes. 11 en 9 zouden ze zijn, als alles was gegaan zoals het volgens het boekje hoort. Wat zou mijn leven er anders uitzien als dat zo was gelopen… Ik mis ze enorm, maar tegelijk weet ik inmiddels dat het beter is zo. Hoewel dat een hele schrale troost is, want het neemt niks van de pijn weg. Ik weet dat het voor hen én voor mij beter is dat het niet zo gegaan is. Dat dit is hoe het heeft moeten zijn. hoe lastig het soms ook is en hoezeer mn hart ook breekt als ik er aan denk.
En ja, dan worstel ik ook met mijn verlangen om moeder te worden en dat de tijd daarvoor steeds krapper wordt. Ik heb wel een poosje geleden iets besloten, wat de paar mensen die ik het vertelde niet verbaasde maar mijzelf eigenlijk wel. Wat er ook gebeurt qua relaties enzo: ik ga mijn kindjes broertjes of zusjes geven, ook als er geen pappa in beeld is. Ik wil niet afhankelijk zijn van een man (of vrouw) om mijn kinderwens vervult te zien worden. Ik kan zelf ook voor een kind zorgen, op alle manieren. Ik heb meer dan genoeg liefde in me om hem of haar een hele liefdevolle start te geven. En op het moment dat er dan iemand voorbij komt die ik een toevoeging vind in het leven van mijn kind(eren) en mij, dan is diegene welkom. Maar ik ga er niet meer op wachten, in de hoop dat het gebeurt voor ik niet meer durf of settelen voor de verkeerde om maar moeder te worden. Dan liever een BAM (Bewust Alleenstaande Moeder), wetende wat ik een kind kan bieden en dat een ander uitsluitend een toevoeging is. Liever dat dan mijn kind het gevoel te geven dat ik hem/haar een waardeloze vader heb gegeven, soms is weten wat je (niet) hebt een betere keus dan kiezen voor een mindere optie.

Dus voor nu zeg ik: lieve kindjes, mijn vlindertjes, mijn T en B, ik hou van jullie. Ik ben in mijn hart altijd jullie mamma geweest en zal dat altijd blijven. Jullie blijven altijd mijn eerste kindjes, ook al zijn jullie niet hier. Ik denk aan jullie en ik ga jullie broertjes of zusjes overspoelen met liefde. Liefde die ook jullie verdienen, maar ik jullie niet kan geven. En ooit, hopelijk over heel veel jaar pas, zie ik jullie eindelijk en dan krijgen jullie die liefde ook.

“Little life inside of me
I’m sad to say that you weren’t meant to be
Little love inside I feel
With you I’ve had my eyes and see the world like me
You, you I lost you
If only you were here to call me mum”

Uit I’ll find You – Jennifer Ewbank

1 jaar getrouwd 

Vandaag 4 jaar geleden zag ik jou voor het eerst.
Vandaag 4 jaar geleden riep ik heel hard dat ik niet verliefd wilde worden.
Vandaag 4 jaar geleden viel ik toch voor je, head over heels.
Vandaag 4 jaar geleden was het begin van ons leven samen.

Vandaag 1 jaar geleden zeiden wij ‘ja’ tegen elkaar.
Vandaag 1 jaar geleden nam ik jouw naam aan.
Vandaag 1 jaar geleden werden wij officieel man en vrouw.
Vandaag 1 jaar geleden was ónze dag.

Vandaag zijn we 1 jaar getrouwd.
Vandaag is het weer ónze dag.
Vandaag en nog zoveel jaren!

Liefde, onze jaren samen zijn nooit makkelijk of voorspelbaar geweest. Saai of rustig zijn geen woorden die bij ons en onze relatie passen. Soms verlangen we beiden naar rustiger vaarwater, maar tegelijk weten we dat dat niet te verwachten is. Juist door alle chaos, het gedoe en het altijd van het één in het ander rollen zijn we wie we zijn en dat maakt ons samen sterk. Menig ander stel had het niet samen gered en krijgt minder te verstouwen dan wij. Maar wij weten dat we er altijd samen uit komen en we het samen altijd aan kunnen.
Ik hou van je. Elke dag, elke week, elke maand en elk jaar een beetje meer. Forever yours! ❤

2017 is begonnen! 

Het nieuwe jaar is 2 dagen oud en dat vond ik reden genoeg voor een blog. Any excuse to do what you love, right? 😉

Vorig jaar begon ik heel ambitieus met allerlei voornemens, waaronder een 365-dagen project. Dat is behoorlijk in de soep gelopen, door alles wat er op mijn pad kwam. Ik heb dus de conclusie getrokken dat dat gewoon niet mijn ding is en ik beter ben in andere dingen, maar vooral mn energie in andere dingen wil steken. Gedurende de laatste maanden van 2016 heb ik me dus war anders voorgenomen, iets dat vele malen belangrijker is. Ik ‘moet’ liever zijn voor mezelf. Dat moet staat bewust tussen haakjes, want mezelf kennende wordt het anders echt een doel op zich. Terwijl nu juist eens niet het doel het belangrijkste is, maar dat wat het teweeg brengt! Ik ben er namelijk na zoveel jaren onder spanning leven en mezelf gigantische druk opleggen heel erg aan toe om eindelijk eens wat rust te vinden. 

Voor een deel heb ik die rust al: ik heb nog nooit zoveel rust gevoeld als sinds ik Lief ken en zeker sinds ons huwelijk vorig jaar. Die bevestiging, dat stomme stukje papier, had ik nodig om een deel van mijn eeuwigdurende onrust te temmen. En ja, een aantal mensen zal roepen dat zo’n boterbriefje niks zegt en dat besef ik me ook wel. Het is voor mij ook veel meer waar het voor staat, het signaal naar elkaar dat je de rest van je leven met die persoon wil doorbrengen no matter what. Dat ik degene ben die hem écht gelukkig kan maken, die hopelijk ooit de moeder van zijn kind(eren) mag zijn en dat hij in mij iets vindt wat hij in geen ander kon vinden. Dat had ik (helaas) nodig om een stuk rust te vinden, ‘dankzij’ mijn verleden. Iedereen heeft natuurlijk zijn/haar rugzakje, het mijne is alleen nogal vol geworden. Dat brengt mij bij het volgende punt: ik ga nog meer aan mezelf werken, fysiek en emotioneel. Ik zal gedurende iets meer dan een jaar mn rugzakje een stuk(je) leger maken en tegelijk beter leren omgaan met mijn fysieke klachten. Na mijn ziekenhuisopname van eind vorig jaar was ik boos, teleurgesteld en verdrietig door onjuistheden en onrecht. Ik heb dat inmiddels een beetje achter me kunnen laten en ga nu verder met een vervolgbehandeling. Het zal niet makkelijk worden, maar ik durf te zeggen dat ik vertrouwen heb in de mensen die daar aan verbonden zijn en die om mij heen op wie ik kan steunen als het moeilijk wordt. 

Tot nu toe is het een beetje een gek jaar, voor zover je dat na 2 dagen kan zeggen. Ik ben wat uit mn doen door nieuwe medicatie en de gekke dagen. Ik probeer weer wat rust te krijgen door te luisteren naar mn lichaam, maar dat is nog moeilijk. Daar kwam vanmorgen bij dat we binnen nog geen uur ineens besloten hadden een andere auto te kopen. Vanaf volgende week staat er dus geen zwarte auto meer op de oprit, maar een rode. Een vooruitgang, want weer ietsje nieuwer en vooral in betere staat. Maar wel weer iets wat me dan overvalt en me enorm onrustig maakt. Mijn plannen voor vandaag heb ik dus een dagje opgeschoven, ik ga mn rust even nemen. Dat lijkt me een stuk verstandiger dan nu ook nog van alles te gaan doen… 

Ik ga er vanuit dat dit niet een voorbode is voor de rest van het jaar, maar dat merken we vanzelf! 

14 dagen

Vandaag over 2 weken is het ónze dag. Een dag van vroeg opstaan, in de makeup en mn haren gedaan krijgen, die o zo mooie jurk aan, met onze dierbaren lunchen, naar het stadhuis dat wij uitgekozen hebben, daarna koffie met gebak bij ons thuis en dan de foto’s maken. Als dat klaar is, heerlijk met de beentjes omhoog!

Een paar dagen erna hebben we ons feest, met al onze vrienden, onze ouders en broers/zussen. Wederom eerst het mooi-maak gedeelte (haren, makeup en weer mn jurk, maar nu net even anders!), gevolgd door een hapje eten voordat alle visite aankomt. De avond staat voor ons voor lekkere hapjes, drankjes, muziek en hopelijk heel veel gezelligheid!

Ik heb er met de dag meer zin in, zeker nu dingen wat concreter worden. Alle leveranciers zijn geregeld, voor ons allebei is de trouwkleding klaar, mijn jurk hangt uit zodat er geen kreukels in kunnen zitten, dit weekend mn haren verven, het draaiboek voor beide dagen doornemen en aan hem te geven. De laatste puntjes op de i, alles nog eens dubbelchecken. De neuroot in mijn draait overuren en tegelijk valt het me mee hoe ik loop te stressen.
Bridezilla blijft nog even actief natuurlijk, maar verergert niet zoals ik een beetje vreesde… 🙊

image

Eindelijk!

Nog 34 dagen, dan zijn wij officieel man en vrouw. 34 dagen tot ik eindelijk jou mijn prachtige jurk mag laten zien. Tot we eindelijk dat papiertje op zak hebben. Tot ik eindelijk jouw naam dragen zal. Tot we beiden die geweldige ringen zullen dragen. 34 dagen die mij eigenlijk te lang duren, maar dat duurt het me al tijden. Toch is er iets veranderd.
Vannacht gebeurde en zei jij iets wat elke onzekerheid, twijfel of angst weg nam. Ons huwelijk was voor mij tijdenlang een soort bevestiging die ik nodig had, dat ik echt goed genoeg ben voor jou. Dat is anders nu. Al die gevoelens heb ik overboord kunnen gooien, dankzij jouw woorden vannacht. En ik weet, het is voor ons beiden moeilijk geweest en vooral tegenover jou niet eerlijk dat ik al die emoties had. Jij verdiende het niet, je had er geen schuld aan en deed 3 jaar lang alles in je macht om mij van het tegendeel te overtuigen. Maar nu, eindelijk, is het gelukt. Ik ben om, definitief.
Ik ben goed genoeg, ik hoef me geen zorgen te maken over ons en jou niet meer te kwetsen met mijn angsten. Ik hou van jou, nog meer dan ik al deed en ik weet en voel dat jij dat ook zo voelt.
En ja, dat is laat en dat heb je absoluut niet verdiend. We weten beiden de redenen en voelden al die tijd toch dat het goed zou komen. Nu is dat moment: weg zorgen en onzekerheid, welkom oneindige liefde en onvoorwaardelijk wederzijds houden-van.

Lief, ik ben niet perfect en dat weet ik maar al te goed. Maar weet je: ik ben perfect genoeg voor jou en jij voor mij. En als je het mij vraagt is dat alles wat telt. Jij, ik, wij, onze beestjes en alles wat onze toekomst zal brengen. Want die toekomst is van ons, wat een ander ook beweren mag! ❤

Moedersdag

Moedersdag.. Elke keer weer een dag met een dubbele lading, al begint dat heel langzaam een klein beetje te draaien.
Natuurlijk ben ik dankbaar voor een geweldige moeder en een even fantastische schoonmamma, die alles doen wat ze kunnen om mij (ons) gelukkig te maken op elke manier die ze kunnen. Die mij accepteren en liefhebben om wie ik ben, al hebben ze soms hun eigen ideeën over dingen. En toch, ze zullen mij nooit veroordelen of bewust kwetsen. Dat alleen al, met daarbij de vanzelfsprekendheid waarmee zij mij de laatste jaren hebben zien veranderen en ook daarin hun steun en liefde hebben laten voelen maakt dat ik me moeders-gewijs een zeer dankbaar mens mag prijzen.
Er blijft alleen dat andere deel, die kant die nog niet zo’n invulling heeft en al jaren knaagt. De laatste tijd ietsje minder dan voorheen, maar helemaal weg is het gevoel nog niet. Ik ben al jaren voor mn gevoel en in mijn hart mamma, maar het mocht niet zo zijn. Na hele lange tijd van worstelen met mijzelf, therapie en heel veel praten met mijn Lief heb ik het een klein beetje geaccepteerd. Daarbij heb ik sinds een klein jaar mijn kleine mannetje Reus, waar ik als het nodig is mn kriebels en moedergevoelens op kan uitleven. En niet te vergeten: de wetenschap dat we over iets minder dan 2 maanden echt getrouwd zijn. Ik ben geen traditioneel meisje in veel zaken, maar hierin wel. Het idee alleen al geeft me een soort rust, een zekerheid om ook daarin wat meer rust te vinden.

Uiteindelijk zal het allemaal wel goed komen, maar voor nu is Moederdag nog een beetje dubbel. Ik denk aan al die mamma’s die vandaag stralende kindergezichtjes voor zich zien met zelfgemaakte kado’s en allerlei knutselwerkjes. Tegelijk denk ik aan alle mamma’s die geen of niet al hun kinderen bij zich kunnen hebben, om welke reden ook.
Laten we met zn allen iets afspreken alsjeblieft.. Of je nu een huis vol hebt met rondrennende, springende of soms achter-het-behang-plak kinderen hebt of ze uitsluitend in je hart en hoofd zitten, we zijn allemaal evenveel mamma (of pappa for that matter).
Elke moeder, in welke vorm ook, is een bijzonder mens en verdient net dat beetje extra liefde vandaag. Ik denk aan jullie in elk geval! ❤