1 jaar getrouwd 

Vandaag 4 jaar geleden zag ik jou voor het eerst.
Vandaag 4 jaar geleden riep ik heel hard dat ik niet verliefd wilde worden.
Vandaag 4 jaar geleden viel ik toch voor je, head over heels.
Vandaag 4 jaar geleden was het begin van ons leven samen.

Vandaag 1 jaar geleden zeiden wij ‘ja’ tegen elkaar.
Vandaag 1 jaar geleden nam ik jouw naam aan.
Vandaag 1 jaar geleden werden wij officieel man en vrouw.
Vandaag 1 jaar geleden was ónze dag.

Vandaag zijn we 1 jaar getrouwd.
Vandaag is het weer ónze dag.
Vandaag en nog zoveel jaren!

Liefde, onze jaren samen zijn nooit makkelijk of voorspelbaar geweest. Saai of rustig zijn geen woorden die bij ons en onze relatie passen. Soms verlangen we beiden naar rustiger vaarwater, maar tegelijk weten we dat dat niet te verwachten is. Juist door alle chaos, het gedoe en het altijd van het één in het ander rollen zijn we wie we zijn en dat maakt ons samen sterk. Menig ander stel had het niet samen gered en krijgt minder te verstouwen dan wij. Maar wij weten dat we er altijd samen uit komen en we het samen altijd aan kunnen.
Ik hou van je. Elke dag, elke week, elke maand en elk jaar een beetje meer. Forever yours! ❤

Advertenties

Vooruit kijken! 

Ik schreef het al op twitter en ik schrijf het nu weer: het gaat eindelijk de betere kant op. Ik durf weer vooruit te kijken, na ruim een jaar thuis en alsmaar op en af te gaan. Ik voelde het al een week of 2, maar het was nog niet ‘stevig’ genoeg om het uit te spreken. Eind vorige week voelde het goed genoeg om het uit te spreken, zowel online als offline. 
Ik weet wel hoe het komt, of althans dat denk ik te weten. Ik heb doelen waar ik naartoe kan werken, op de korte en lange termijn. Ik stel elke week mijn korte termijn doelen of als ik ze niet gehaald heb stel ik ze bij. En dat mag, doelen soms niet halen en ze dan aanpassen naar wat wel haalbaar is. Dat is een flinke ommezwaai, maar wel een die nodig is om verder te komen en mezelf minder in de weg te zitten. 
Naast dat ik wekelijks die korte termijn doelen stel, heb ik ook mn langere termijn doelen en wensen duidelijker. Ik kan nu voor me zien dat ik een toekomst heb die niet meer bestaat uit werken, met een randje vrije tijd er omheen. Sterker nog: ik wil dat zo niet meer. Ik zie nu zo duidelijk wat dat met me gedaan heeft en hoe weinig ik er voor terug kreeg, dat ik er voor pas. Ik kies dan liever voor enige vorm van een normaal leven: een lijf dat niet meer zo zwaar belast wordt, een leventje met Lief, onze beesten, mijzelf en hopelijk ook kinderen en als het even kan een leuke hobby ernaast. Ik wil mezelf niet meer kapot werken, want geen loonstrook kan op tegen wat wij het laatste jaar te verstouwen hebben gekregen. Wij ja, want Lief heeft het net zo zwaar gehad als ik. Ik voelde de pijn, maar hij zag mij lijden en dat is net zo zwaar. 
Ik heb nu dus een andere toekomstvisie en zie nu zelfs in dat het soms gewoon fijn is dat de lat wat lager ligt. (Ik kan bijna niet geloven dat ik dit typ!) Dat zal soms nog wennen zijn, maar ik weet dat dit de enige manier is om verder te komen. Ik zal ongetwijfeld nog wel een paar keer onderuit gaan, maar ik ben vaker onderuit gegaan en weet nu dat ik altijd weer rechtop kom te staan. En uiteindelijk gaat dit nieuwe pad alleen maar zn vruchten afwerpen. Voor mij, voor Lief en voor onze toekomst.  

Artsenbezoek 

Vandaag had ik een “spoed-afspraak” met mijn arts, nadat de huisarts hem gebeld had dat het helemaal niet goed met me ging en ze zich nog meer zorgen om me maakte dan anders. Ik zou eigenlijk pas over een maand een afspraak hebben, maar dankzij haar kon ik vandaag terecht. Uit voorzorg had ik Lief al meegenomen, hij kan dingen soms net even anders tegen me zeggen of een arts iets duidelijker maken hoe ernstig de situatie is. 

Vanmiddag was het dus zover, de afspraak waar ik zo op zat te wachten en waar ik zo mee bezig was al dagen dat ik er pijn van had. Ik nam aan dat m’n arts zou weten dat het niet goed gaat, maar zoals weer blijkt: aannames zijn the mother of all fucks-ups.. Ik wilde hem laten beginnen, zodat ik misschien niet alle punten op mijn lijstje hoefde af te werken. Het begon met goed nieuws: de groepsbehandeling die ik de laatste 4 weken heb gehad, wordt voortgezet. Maar (en hier komt het eerste erger-punt) dat kan pas over ongeveer 2,5 maand. Tot die tijd wil hij me indelen in een soort tussengerecht, om me te helpen met de dagelijkse structuur en hij denkt dat ik profijt zal hebben van de groepsdynamiek. Of ik dit zelf wil en er wat aan denk te hebben lijkt er niet toe te doen, want het is dit of 2,5 maand niks. Ik zal namelijk geen andere hulp krijgen via hem of het ziekenhuis dat dit alles regelt. Ik heb zelfs al een afspraak voor een intake hiervoor, volgende week. Nooit is het mogelijk om op korte termijn een afspraak te krijgen en nu ben ik volgende week aan de beurt. Het voelt allemaal zo gepland, opgelegd, gedwongen bijna. En voor een ieder die een klein beetje van mijn verleden weet, zal het geen verrassing zijn dat ik daarbij direct in de aanval ga. Nog voor ik het goed en wel kon absorberen, was ik al fel bezig allemaal tegenargumenten zijn kant op te werpen met de snelheid van een straaljager. Ik was op z’n zachtst gezegd over m’n toeren en niks of niemand kon me kalmeren op dat moment. Ik heb nog gevraagd of ik een andere vorm van thuishulp kan krijgen tot die tijd, maar dat was niet mogelijk. Ik heb wederom gevraagd om een afspraak met een revalidatiearts, maar daar wist hij ook nog niets over. Hij stuurde er weer een mail over naar de betreffende afdeling. Dat ik hier al sinds begin december op wacht deed er blijkbaar niet toe, want daar reageerde hij niet op. Afbouw van de medicatie is wel besproken, maar hier heb ik geen nieuwe dosering van gehad. Met andere woorden: daar moet ik nog achteraan bellen. 

En ja, nu ik een heel aantal uren verder ben ben ik iets rustiger. Ik had misschien niet zo fel hoeven reageren, hoewel ik van mening blijf dat ook hij het anders aan had kunnen en moeten pakken. Ik ga morgen hem bellen om de dosering te bespreken, en afhankelijk van dat gesprek zal ik al dan niet m’n excuses aanbieden. Maar eerst ga ik morgenochtend de huisarts bellen met het verzoek of ze thuis langs wil komen. Ik zie mezelf niet die kant op gaan de komende dagen en dan ziet zij ook wat het hier thuis voor effect heeft. Ik hoop op 2 dingen van haar kant: emotionele ondersteuning regelen en als het half kan een verwijzing naar een revalidatiearts. Dan maar op die manier. Aangezien ik na een jaar nog geen steek verder ben gekomen via de officiële wegen, met (meestal) meegaand zijn en door te doen wat ze vragen probeer ik het maar zo. 

Ik weet nog altijd niet waar ik aan toe ben en ik ben bang, zo ontzettend bang, dat het hoe langer hoe moeilijker wordt om weer ‘beter’ te worden. 

2017 is begonnen! 

Het nieuwe jaar is 2 dagen oud en dat vond ik reden genoeg voor een blog. Any excuse to do what you love, right? 😉

Vorig jaar begon ik heel ambitieus met allerlei voornemens, waaronder een 365-dagen project. Dat is behoorlijk in de soep gelopen, door alles wat er op mijn pad kwam. Ik heb dus de conclusie getrokken dat dat gewoon niet mijn ding is en ik beter ben in andere dingen, maar vooral mn energie in andere dingen wil steken. Gedurende de laatste maanden van 2016 heb ik me dus war anders voorgenomen, iets dat vele malen belangrijker is. Ik ‘moet’ liever zijn voor mezelf. Dat moet staat bewust tussen haakjes, want mezelf kennende wordt het anders echt een doel op zich. Terwijl nu juist eens niet het doel het belangrijkste is, maar dat wat het teweeg brengt! Ik ben er namelijk na zoveel jaren onder spanning leven en mezelf gigantische druk opleggen heel erg aan toe om eindelijk eens wat rust te vinden. 

Voor een deel heb ik die rust al: ik heb nog nooit zoveel rust gevoeld als sinds ik Lief ken en zeker sinds ons huwelijk vorig jaar. Die bevestiging, dat stomme stukje papier, had ik nodig om een deel van mijn eeuwigdurende onrust te temmen. En ja, een aantal mensen zal roepen dat zo’n boterbriefje niks zegt en dat besef ik me ook wel. Het is voor mij ook veel meer waar het voor staat, het signaal naar elkaar dat je de rest van je leven met die persoon wil doorbrengen no matter what. Dat ik degene ben die hem écht gelukkig kan maken, die hopelijk ooit de moeder van zijn kind(eren) mag zijn en dat hij in mij iets vindt wat hij in geen ander kon vinden. Dat had ik (helaas) nodig om een stuk rust te vinden, ‘dankzij’ mijn verleden. Iedereen heeft natuurlijk zijn/haar rugzakje, het mijne is alleen nogal vol geworden. Dat brengt mij bij het volgende punt: ik ga nog meer aan mezelf werken, fysiek en emotioneel. Ik zal gedurende iets meer dan een jaar mn rugzakje een stuk(je) leger maken en tegelijk beter leren omgaan met mijn fysieke klachten. Na mijn ziekenhuisopname van eind vorig jaar was ik boos, teleurgesteld en verdrietig door onjuistheden en onrecht. Ik heb dat inmiddels een beetje achter me kunnen laten en ga nu verder met een vervolgbehandeling. Het zal niet makkelijk worden, maar ik durf te zeggen dat ik vertrouwen heb in de mensen die daar aan verbonden zijn en die om mij heen op wie ik kan steunen als het moeilijk wordt. 

Tot nu toe is het een beetje een gek jaar, voor zover je dat na 2 dagen kan zeggen. Ik ben wat uit mn doen door nieuwe medicatie en de gekke dagen. Ik probeer weer wat rust te krijgen door te luisteren naar mn lichaam, maar dat is nog moeilijk. Daar kwam vanmorgen bij dat we binnen nog geen uur ineens besloten hadden een andere auto te kopen. Vanaf volgende week staat er dus geen zwarte auto meer op de oprit, maar een rode. Een vooruitgang, want weer ietsje nieuwer en vooral in betere staat. Maar wel weer iets wat me dan overvalt en me enorm onrustig maakt. Mijn plannen voor vandaag heb ik dus een dagje opgeschoven, ik ga mn rust even nemen. Dat lijkt me een stuk verstandiger dan nu ook nog van alles te gaan doen… 

Ik ga er vanuit dat dit niet een voorbode is voor de rest van het jaar, maar dat merken we vanzelf! 

14 dagen

Vandaag over 2 weken is het ónze dag. Een dag van vroeg opstaan, in de makeup en mn haren gedaan krijgen, die o zo mooie jurk aan, met onze dierbaren lunchen, naar het stadhuis dat wij uitgekozen hebben, daarna koffie met gebak bij ons thuis en dan de foto’s maken. Als dat klaar is, heerlijk met de beentjes omhoog!

Een paar dagen erna hebben we ons feest, met al onze vrienden, onze ouders en broers/zussen. Wederom eerst het mooi-maak gedeelte (haren, makeup en weer mn jurk, maar nu net even anders!), gevolgd door een hapje eten voordat alle visite aankomt. De avond staat voor ons voor lekkere hapjes, drankjes, muziek en hopelijk heel veel gezelligheid!

Ik heb er met de dag meer zin in, zeker nu dingen wat concreter worden. Alle leveranciers zijn geregeld, voor ons allebei is de trouwkleding klaar, mijn jurk hangt uit zodat er geen kreukels in kunnen zitten, dit weekend mn haren verven, het draaiboek voor beide dagen doornemen en aan hem te geven. De laatste puntjes op de i, alles nog eens dubbelchecken. De neuroot in mijn draait overuren en tegelijk valt het me mee hoe ik loop te stressen.
Bridezilla blijft nog even actief natuurlijk, maar verergert niet zoals ik een beetje vreesde… 🙊

image

Eindelijk!

Nog 34 dagen, dan zijn wij officieel man en vrouw. 34 dagen tot ik eindelijk jou mijn prachtige jurk mag laten zien. Tot we eindelijk dat papiertje op zak hebben. Tot ik eindelijk jouw naam dragen zal. Tot we beiden die geweldige ringen zullen dragen. 34 dagen die mij eigenlijk te lang duren, maar dat duurt het me al tijden. Toch is er iets veranderd.
Vannacht gebeurde en zei jij iets wat elke onzekerheid, twijfel of angst weg nam. Ons huwelijk was voor mij tijdenlang een soort bevestiging die ik nodig had, dat ik echt goed genoeg ben voor jou. Dat is anders nu. Al die gevoelens heb ik overboord kunnen gooien, dankzij jouw woorden vannacht. En ik weet, het is voor ons beiden moeilijk geweest en vooral tegenover jou niet eerlijk dat ik al die emoties had. Jij verdiende het niet, je had er geen schuld aan en deed 3 jaar lang alles in je macht om mij van het tegendeel te overtuigen. Maar nu, eindelijk, is het gelukt. Ik ben om, definitief.
Ik ben goed genoeg, ik hoef me geen zorgen te maken over ons en jou niet meer te kwetsen met mijn angsten. Ik hou van jou, nog meer dan ik al deed en ik weet en voel dat jij dat ook zo voelt.
En ja, dat is laat en dat heb je absoluut niet verdiend. We weten beiden de redenen en voelden al die tijd toch dat het goed zou komen. Nu is dat moment: weg zorgen en onzekerheid, welkom oneindige liefde en onvoorwaardelijk wederzijds houden-van.

Lief, ik ben niet perfect en dat weet ik maar al te goed. Maar weet je: ik ben perfect genoeg voor jou en jij voor mij. En als je het mij vraagt is dat alles wat telt. Jij, ik, wij, onze beestjes en alles wat onze toekomst zal brengen. Want die toekomst is van ons, wat een ander ook beweren mag! ❤

Nog 3 maanden.. ♡

Vandaag over 3 maanden staan wij voor de ambtenaar van de burgerlijke stand, een klein stukje hier vandaan. Jij in een ongetwijfeld schitterd kostuum, ik in een prachtige jurk. Wij, in het gezelschap van een heel klein groepje mensen die wij er dan bij willen hebben.
Een paar dagen erna is een ietsje groter feestje. Bewust hebben we het gespreid, vanwege de dag maar vooral vanwege de inspanning. Liever verdelen dan 1 enorm lange dag die je amper vol kan houden of van kan genieten.

De laatste 2 maanden (en de aankomende periode) hebben wederom bewezen hoe wij samen sterk staan. Een band die niet te breken is, maar sterker wordt naarmate de situatie lastiger wordt.
Mijn hoop voor die 2 dagen is dat ik fit genoeg ben om er echt van te genieten. Los van alle standaard-hopen die elk bruidspaar heeft: mooi weer, de mensen erbij die je erbij wil hebben, dat alles loopt zoals gepland, etc.. We doen wat we kunnen, op alle vlakken, dus aan ons zal het niet liggen.

Ik twijfel niet aan onze toekomst samen. Onze liefde zit op alle fronten goed, dat ziet iedereen. Dus nog 3 maanden regelen, stressen, bevestigen en de laatste puntjes op de i zetten. Maar dan is het zover, eindelijk! Ik kan en wil niet nog langer wachten. Het heeft lang genoeg geduurd, kom maar op met die trouwdag!

image