Mental illness, oftewel stempeltjes

Ik vind het doodeng om dit te delen, maar ik denk dat ik er op de lange termijn goed aan doe om open kaart te spelen. En ik wil dat het goed met me gaat, nu én op de lange termijn het liefst.

Niet veel mensen weten het van mij, maar ook ik heb een “mental illness”..
Psychische aandoening heet het officieel in het Nederlands, maar ik noem het meestal een stempeltje. Klinkt net even wat minder zwaar, want leven met een stempel is al zwaar genoeg. Leven met meerdere stempeltjes helemaal. Niet dat ik kan vergelijken, want ik weet niet beter maar dat is wat mij verteld is door de mensen die ervoor geleerd hebben. Dat neem ik dus maar aan. Ik wil liever niet ingaan op welke stempeltjes het zijn, dat is nog veel te eng. Misschien ooit, maar ik durf er niks van te zeggen…
In periodes zoals nu, waarin het leven toch al lastig is, steken die stempeltjes de kop weer op. Ik moet knetterhard vechten om overeind te blijven de laatste tijd en dat lukt het ene moment beter dan het andere. Vanavond is het lastig en afgaande op mijn (ruime) ervaring met mijn stempeltjes zullen de komende dagen dat ook zijn. Ik duik dus misschien even onder, of juist niet, maar ik kom altijd wel weer boven drijven. Wees dus niet ongerust als ik niet online ben of je berichtje wel lees, maar niet reageer. Dat ligt niet aan jou, maar aan mij. Of beter gezegd: aan mn stempeltjes, want ik ben gelukkig meer dan alleen maar dat.

Advertenties

Schrijven, of in elk geval een poging daartoe…

Een poosje geleden heb ik besloten om weer te gaan schrijven. Met alle drukte en het gedoe van de laatste tijd is het er bij ingeschoten en ik merk dat ik het nodig heb. Mijn voornemen is om 2 keer per week te gaan schrijven, maar dit zegt niks over of en hoe vaak ik dit online zal zetten. Ik schrijf, zoals altijd, in de eerste plaats voor mijzelf en niet voor anderen.

Er is in de laatste 2 maanden zoveel gebeurd en ik heb eigenlijk maar weinig tijd genomen om hier mee bezig te zijn of bij stil te staan. Een week of vier geleden brak het me op en heb ik besloten om weer te gaan schrijven én ben ik begonnen met gesprekken bij de praktijkondersteuner in de nieuwe huisartspraktijk hier. Die gesprekken lopen, maar dat schrijven is blijven liggen. Daar moet ik zelf tijd voor maken en aangezien de structuur ver te zoeken is geweest de laatste tijd wil ik dit anders aan gaan pakken.
Vandaag heb ik in elk geval een start gemaakt door een nieuwe bullet journal te kopen en allerlei tape’jes, stickers en mooie stiften en pennen om die mee te versieren. Het geeft me ruimte om een stukje creativiteit kwijt te kunnen, mezelf te motiveren en wat structuur aan te brengen in de chaos die er nu in en om me heen heerst. Ik doe maar wat, klooi wat aan de hele dag en uiteindelijk is er ’s avonds weer niks gedaan. Een basisritme is er gelukkig wel (maaltijden, slapen, medicijnen, douchen enzo gebeuren gewoon), maar qua huishouden of verwerking kom ik geen steek verder. Ik hoopte dat het me zou lukken om te schrijven, maar zowel gisteravond als nu komt er eigenlijk niks uit mn handen. Ik weet het ook even niet….

Raak, auw..

Half tien ’s avonds, mijn reguliere bedtijd na een pittige dag. Ik zet de tv nog even aan en zie een programma in de tv-gids dat me direct trekt.

Ik kijk “Z Doc: De Dokter Die Geen Medicijnen Meer Voorschrijft”. Het eerste dat ik zie is een jonge vrouw die chronische pijn heeft en zegt “Ik wil gewoon kunnen werken en leven, en niet het gevoel hebben alleen maar te bestaan.” Het is alsof ik mezelf hoor praten, zeker als ik een dag als vandaag heb waarop mn lijf niet mee wil werken. Begrijp me niet verkeerd: ik heb ook goede dagen hoor, maar het gevoel blijft. En dat is een vreselijk gevoel, want je wil zóveel meer dan alleen maar bestaan als je 31 bent. En ik verwacht niet dat ik alles kan, maar dit kan niet alles zijn..

Ook bij haar kunnen ze niets vinden, ze is maar 5 jaar ouder dan ik en slikt ook een flinke berg medicijnen. De huisarts die de ‘hoofdrol’ speelt in de documentaire is er van overtuigd dat hij de patiënten die bij hem komen zonder medicijnen kan helpen om van hun klachten af te komen of in elk geval een heel deel kan verbeteren. Ik ben wat sceptisch, maar ook geïntrigeerd. Ik ben tenslotte ook bezig om van de medicatie af te komen en ik ben heel benieuwd wat hij bedenkt om haar te helpen. Wellicht kan ik er zelf ook wat mee, je weet natuurlijk nooit!

Ik vind het in elk geval heel verhelderend en verfrisserend om dit eens te zien. Tegelijk is het confronterend om te zien hoe het voor een ander is als iemand zo worstelt met pijn en de fysieke beperkingen die dit met zich mee brengt. Alsof ik in een spiegel kijk en die kans krijg ik zelden op deze manier.

Voor wie geïnteresseerd is in deze documentaire, dit is een linkje naar het programma: http://tvgids.tv/18413968 Waarschijnlijk is het ook terug te kijken via uitzending gemist.

1 jaar getrouwd 

Vandaag 4 jaar geleden zag ik jou voor het eerst.
Vandaag 4 jaar geleden riep ik heel hard dat ik niet verliefd wilde worden.
Vandaag 4 jaar geleden viel ik toch voor je, head over heels.
Vandaag 4 jaar geleden was het begin van ons leven samen.

Vandaag 1 jaar geleden zeiden wij ‘ja’ tegen elkaar.
Vandaag 1 jaar geleden nam ik jouw naam aan.
Vandaag 1 jaar geleden werden wij officieel man en vrouw.
Vandaag 1 jaar geleden was ónze dag.

Vandaag zijn we 1 jaar getrouwd.
Vandaag is het weer ónze dag.
Vandaag en nog zoveel jaren!

Liefde, onze jaren samen zijn nooit makkelijk of voorspelbaar geweest. Saai of rustig zijn geen woorden die bij ons en onze relatie passen. Soms verlangen we beiden naar rustiger vaarwater, maar tegelijk weten we dat dat niet te verwachten is. Juist door alle chaos, het gedoe en het altijd van het één in het ander rollen zijn we wie we zijn en dat maakt ons samen sterk. Menig ander stel had het niet samen gered en krijgt minder te verstouwen dan wij. Maar wij weten dat we er altijd samen uit komen en we het samen altijd aan kunnen.
Ik hou van je. Elke dag, elke week, elke maand en elk jaar een beetje meer. Forever yours! ❤

Logeerpartijtje

Dit weekend kregen we logeetjes. Een lieve vriendin en haar al even lieve dochter. Dochterlief had het bedacht en gevraagd, vriendin en ik het geregeld en Lief? Ach, die vond het wel prima allemaal. Om het weekend heel kort samen te vatten: gezelligheid, lekker eten en drinken, tekenen, spelletjes en een iets drukkere 9-jarige dan Lief verwacht had. 😉

Nadat mijn kleine vriendinnetje op bed lag, was het grote-mensen-tijd. Wijntje, olijfjes en gesprekken over van alles en nog wat. Uiteraard veel gelachen, wat gepraat over dingen uit het verleden, gefilosofeer over hoe de wereld in elkaar steekt, hoe verrot die soms is (of lijkt) en nog wat later op de avond al knuffelend praten over missen, klein en groot verdriet, twijfels en angsten. Dat klinkt heel negatief als je het leest misschien, maar het was goed. Het is fijn om met iemand te kunnen praten die je begrijpt, die dingen herkent en tegelijk deels wel heeft wat jij had willen hebben. Die combinatie is bijzonder en maakt dat ik me open durf te geven zoals ik dat bij weinig mensen doe. Ik kan me laten gaan, mijn gevoel de ruimte geven en eventjes zonder muur tonen wat dingen met mij doen.
Vandaag voel ik dat, op meerdere manieren. Mijn hoofd is ietsje leger en tegelijk voller, mijn lijf is wat ontspannener, maar doet ook meer pijn, ik voel meer gemis maar ook dat het goed is zoals het is.

Ik besef me steeds meer: onze tijd komt nog. Op een bepaalde manier is het goed dat dingen niet gebeurd zijn, hoe pijnlijk ook. Tegelijk betekent dat andere dingen wel gebeurt zijn, dat ik ben wie ik nu ben. En dat is ook een hoop waard, in zekere opzichten. Dus tot het onze tijd is, geniet ik mee van het geluk van anderen. Ik ga meer delen, zowel qua geven als nemen. Want that’s what friends are for..

image

Fibro enzo

Boeken vol zou ik er over kunnen schrijven, mits mn lijf het toe zou staan.. Fibromyalgie en wat het betekent, in elke zin van het woord. Dat ga ik niet doen, om allerlei redenen. Voornamelijk omdat het dus fysiek niet gaat en toch ook stiekem omdat ik niet wil zeuren. Daarom een kort blogje, gewoon om mn ei even kwijt te kunnen.

Ik word namelijk zo ontzettend moe en chagrijnig van al die mensen die (meestal goedbedoeld!) adviezen geven, medelijden hebben/zeggen hoe knap je het vindt hoe ik het doe of moeten melden dat ze het zo ontzettend herkennen. Ik kan daar helemaal niks mee.
Die adviezen zijn lief bedoeld, maar als jij niet voelt wat ik voel en mijn verdere situatie niet kent, kan je mij geen advies geven. In mijn ogen dan uiteraard.
Medelijden is ook zoiets: heel lief bedoeld en ik begrijp dat je weinig anders kan zeggen, maar het voegt niks toe. Ik ben niet zielig en ik ben niet gehandicapt, ik heb fibro. Dat bedoel ik dus ook met benoemen hoe “knap het is” hoe en wat ik allemaal doe. Ik heb een lijf dat gewoon anders reageert dan een normaal/gezond lichaam. Maar dat maakt mij niet tot een kasplantje of iemand die niks meer kan of mag. Ik kan van alles: ik werk, ik doe leuke dingen in mijn vrije tijd als ik de kans heb, ik heb een relatie, vrienden, (schoon)familie en allerlei andere dingen die ik wil doen. En misschien zou ik soms iets meer balans mogen vinden ja, maar ik ben degene die dat beslist en die de gevolgen voelt als ik dat niet doe. Ik ben pas 29, ik weet dat er een tijd komt dat ik minder zal kunnen fysiek alleen weet niemand wanneer dat is. Tot dat moment wil ik alles eruit halen wat er in zit. Zo ben ik nu eenmaal, ik heb een enorme bewijsdrang in me. Altijd al gehad en dat zal altijd wel blijven. So what? Als dat mij gelukkig maakt, wie is een ander dan om daar iets van te vinden?
Als laatste: herkenning. Het is soms fijn om iets te lezen of iemand te ‘spreken’ bij wie je dingen herkent ja. Klopt. En als diegene dat misschien beter kan verwoorden dan jijzelf kan ik me ook voorstellen dat het iets met je doet en je wilt laten weten dat het wat met je doet in die zin. Snap ik ook. Maar als ik heel hard ben: ik moet de eerste nog tegenkomen waarbij ik dat gevoel ook 100% heb. De reden daarvan is heel simpel: ik ken niemand die heeft wat ik heb en evenveel doet. Dat zeg ik niet om mijzelf een schouderklopje te geven, iemand voor het hoofd te stoten of om arrogant te klinken, maar omdat ik het zo voel en zie. Ook ik ben niet perfect, verre van zelfs. En ja, het zal in bepaalde opzichten best beter zijn als ik dingen anders, minder of niet deed. Maar ik weiger mijn leven te laten leiden door wat mijn lijf vervelend vindt, de consequenties van een keer teveel doen of adviezen van wie dan ook. Ik doe wat ik denk dat goed is en vooral: wat voor mij goed voelt.

Ik ben Kim, 29 en ik heb fibro. Heb ja, want ik ben zoveel meer dan die diagnose!

image