Mental illness, oftewel stempeltjes

Ik vind het doodeng om dit te delen, maar ik denk dat ik er op de lange termijn goed aan doe om open kaart te spelen. En ik wil dat het goed met me gaat, nu én op de lange termijn het liefst.

Niet veel mensen weten het van mij, maar ook ik heb een “mental illness”..
Psychische aandoening heet het officieel in het Nederlands, maar ik noem het meestal een stempeltje. Klinkt net even wat minder zwaar, want leven met een stempel is al zwaar genoeg. Leven met meerdere stempeltjes helemaal. Niet dat ik kan vergelijken, want ik weet niet beter maar dat is wat mij verteld is door de mensen die ervoor geleerd hebben. Dat neem ik dus maar aan. Ik wil liever niet ingaan op welke stempeltjes het zijn, dat is nog veel te eng. Misschien ooit, maar ik durf er niks van te zeggen…
In periodes zoals nu, waarin het leven toch al lastig is, steken die stempeltjes de kop weer op. Ik moet knetterhard vechten om overeind te blijven de laatste tijd en dat lukt het ene moment beter dan het andere. Vanavond is het lastig en afgaande op mijn (ruime) ervaring met mijn stempeltjes zullen de komende dagen dat ook zijn. Ik duik dus misschien even onder, of juist niet, maar ik kom altijd wel weer boven drijven. Wees dus niet ongerust als ik niet online ben of je berichtje wel lees, maar niet reageer. Dat ligt niet aan jou, maar aan mij. Of beter gezegd: aan mn stempeltjes, want ik ben gelukkig meer dan alleen maar dat.

Advertenties

Schrijven, of in elk geval een poging daartoe…

Een poosje geleden heb ik besloten om weer te gaan schrijven. Met alle drukte en het gedoe van de laatste tijd is het er bij ingeschoten en ik merk dat ik het nodig heb. Mijn voornemen is om 2 keer per week te gaan schrijven, maar dit zegt niks over of en hoe vaak ik dit online zal zetten. Ik schrijf, zoals altijd, in de eerste plaats voor mijzelf en niet voor anderen.

Er is in de laatste 2 maanden zoveel gebeurd en ik heb eigenlijk maar weinig tijd genomen om hier mee bezig te zijn of bij stil te staan. Een week of vier geleden brak het me op en heb ik besloten om weer te gaan schrijven én ben ik begonnen met gesprekken bij de praktijkondersteuner in de nieuwe huisartspraktijk hier. Die gesprekken lopen, maar dat schrijven is blijven liggen. Daar moet ik zelf tijd voor maken en aangezien de structuur ver te zoeken is geweest de laatste tijd wil ik dit anders aan gaan pakken.
Vandaag heb ik in elk geval een start gemaakt door een nieuwe bullet journal te kopen en allerlei tape’jes, stickers en mooie stiften en pennen om die mee te versieren. Het geeft me ruimte om een stukje creativiteit kwijt te kunnen, mezelf te motiveren en wat structuur aan te brengen in de chaos die er nu in en om me heen heerst. Ik doe maar wat, klooi wat aan de hele dag en uiteindelijk is er ’s avonds weer niks gedaan. Een basisritme is er gelukkig wel (maaltijden, slapen, medicijnen, douchen enzo gebeuren gewoon), maar qua huishouden of verwerking kom ik geen steek verder. Ik hoopte dat het me zou lukken om te schrijven, maar zowel gisteravond als nu komt er eigenlijk niks uit mn handen. Ik weet het ook even niet….

Raak, auw..

Half tien ’s avonds, mijn reguliere bedtijd na een pittige dag. Ik zet de tv nog even aan en zie een programma in de tv-gids dat me direct trekt.

Ik kijk “Z Doc: De Dokter Die Geen Medicijnen Meer Voorschrijft”. Het eerste dat ik zie is een jonge vrouw die chronische pijn heeft en zegt “Ik wil gewoon kunnen werken en leven, en niet het gevoel hebben alleen maar te bestaan.” Het is alsof ik mezelf hoor praten, zeker als ik een dag als vandaag heb waarop mn lijf niet mee wil werken. Begrijp me niet verkeerd: ik heb ook goede dagen hoor, maar het gevoel blijft. En dat is een vreselijk gevoel, want je wil zóveel meer dan alleen maar bestaan als je 31 bent. En ik verwacht niet dat ik alles kan, maar dit kan niet alles zijn..

Ook bij haar kunnen ze niets vinden, ze is maar 5 jaar ouder dan ik en slikt ook een flinke berg medicijnen. De huisarts die de ‘hoofdrol’ speelt in de documentaire is er van overtuigd dat hij de patiënten die bij hem komen zonder medicijnen kan helpen om van hun klachten af te komen of in elk geval een heel deel kan verbeteren. Ik ben wat sceptisch, maar ook geïntrigeerd. Ik ben tenslotte ook bezig om van de medicatie af te komen en ik ben heel benieuwd wat hij bedenkt om haar te helpen. Wellicht kan ik er zelf ook wat mee, je weet natuurlijk nooit!

Ik vind het in elk geval heel verhelderend en verfrisserend om dit eens te zien. Tegelijk is het confronterend om te zien hoe het voor een ander is als iemand zo worstelt met pijn en de fysieke beperkingen die dit met zich mee brengt. Alsof ik in een spiegel kijk en die kans krijg ik zelden op deze manier.

Voor wie geïnteresseerd is in deze documentaire, dit is een linkje naar het programma: http://tvgids.tv/18413968 Waarschijnlijk is het ook terug te kijken via uitzending gemist.

1 jaar getrouwd 

Vandaag 4 jaar geleden zag ik jou voor het eerst.
Vandaag 4 jaar geleden riep ik heel hard dat ik niet verliefd wilde worden.
Vandaag 4 jaar geleden viel ik toch voor je, head over heels.
Vandaag 4 jaar geleden was het begin van ons leven samen.

Vandaag 1 jaar geleden zeiden wij ‘ja’ tegen elkaar.
Vandaag 1 jaar geleden nam ik jouw naam aan.
Vandaag 1 jaar geleden werden wij officieel man en vrouw.
Vandaag 1 jaar geleden was ónze dag.

Vandaag zijn we 1 jaar getrouwd.
Vandaag is het weer ónze dag.
Vandaag en nog zoveel jaren!

Liefde, onze jaren samen zijn nooit makkelijk of voorspelbaar geweest. Saai of rustig zijn geen woorden die bij ons en onze relatie passen. Soms verlangen we beiden naar rustiger vaarwater, maar tegelijk weten we dat dat niet te verwachten is. Juist door alle chaos, het gedoe en het altijd van het één in het ander rollen zijn we wie we zijn en dat maakt ons samen sterk. Menig ander stel had het niet samen gered en krijgt minder te verstouwen dan wij. Maar wij weten dat we er altijd samen uit komen en we het samen altijd aan kunnen.
Ik hou van je. Elke dag, elke week, elke maand en elk jaar een beetje meer. Forever yours! ❤

Woman on a mission!

De laatste tijd ben ik voor het eerst in 5 jaar weer aangekomen.. Na iets meer dan 80 kg(!) afgevallen te zijn sinds 2012 kwam ik nu een kilo of 10 aan. Medicatie is een groot deel van de oorzaak, maar eerlijk is eerlijk: ik ben zelf ook fout bezig. Ik ben de hele dag aan het eten als ik niet oplet en dat telt natuurlijk aan op een gegeven moment. Ik hou van lekker eten, heb een Lief die geweldig kan koken en een deel is (denk ik) ook door mn hormonen. Ik ben voor het eerst in 16 jaar zonder anticonceptie en ik merk dat dat op verschillende vlakken zn invloed heeft. De laatste 3 jaar heb ik niet zoveel meer hoeven doen om op een mooi gewicht te blijven en daardoor is mn aandacht voor wat ik eet simpelweg verslapt. Tot de laatste dagen.. 

Ik merk dat ik niet meer blij ben met hoe het qua gewicht nu is en daar wil ik wat aan doen. Ik ben dankzij de revalidatie al meer aan het sporten, dat scheelt natuurlijk wel wat maar ik ga ook weer op mn eten letten. Ik wil het gaan bespreken met het revalidatie-team, als een soort stok achter de deur. Ik weet dat zij me op eigenlijk alle vlakken die nodig zijn kunnen helpen en ondersteunen. Maar ik moet het zélf doen. Dat weet ik heel goed en ik wil het ook absoluut dus aan motivatie ontbreekt het niet. 

Ik ga dus voldoende water drinken en gezond eten, zowel tijdens als tussen de maaltijden door. Ik ga er niet obsessief mee bezig zijn, geen crash-dieet volgen of dat soort fratsen. Ik heb ook bewust géén tijdspad voor mezelf uit gestippeld, omdat ik weet dat dat eerder averechts werkt dan me goed doet. Ik heb ooit een poosje een eetstoornis gehad en dat wil ik nooit meer meemaken. Ik weet dat ik het kan en vooral kan volhouden, als ik het iets rustiger aan doe. Als ik een kilo per week of ietsje minder af val blijft het er ook veel makkelijker van af dan als ik heel erg streng voor mezelf ben en daardoor heel snel ga. Dan hou ik het niet goed vol, wat tot snaaien leidt, en ik heb daarna een grotere kans dat ik weer aankom omdat ik dan moet schakelen naar normaal eten ipv veel of bijna niets. 

Ik weet dat ik het kan, als ik luister naar mn gezonde verstand en niet naar die stomme hormonen. Ik heb de komende tijd dus een missie: rustig aan op een mooi gewicht uitkomen waar ik vooral zélf blij van word en me lekker bij voel. I’m a woman on a mission and I will succeed! 

Angsten, teleurstellingen en (proberen te) relativeren

Vandaag begon al vroeg, vergeleken met andere dagen nu ik ziek thuis ben. Ik moest om 8.30 uur bij de bedrijfsarts zijn. Onderweg (Lief is inmiddels behalve cateraar, poets-man en boodschappenservice ook privé-chauffeur) hoorden we op de radio dat er een ‘vreemd bericht’ binnen was gekomen over een bom in Zaventem. Nog voor er duidelijk was wat er aan de hand was, was ik op de plaats van bestemming en moest ik naar binnen voor mijn afspraak.

Het gesprek duurde niet lang, de dame die ik als bedrijfsarts heb is niet zo van de koetjes en kalfjes zeg maar. Uitkomst van het gesprek is dat er weinig veranderd is, hooguit in negatieve zin. Ze schrok van de spierscheuring in mijn rug en ons telefoontje aan de HAP van afgelopen weekend. Conclusie: nog altijd niet geschikt voor eigen of ander werk. Ze wil me over 4-5 weken terug zien, om meerdere redenen. Eerder heeft weinig nut ivm het trage herstel en het feit dat ik een andere koers wil proberen (wat weer wachtlijsten meebrengt etc), maar vooral omdat begin mei mijn contract afloopt. Zoals het er nu naar uit ziet zal mijn werkgever het contract niet omzetten in eentje voor onbepaalde tijd (geen verrassing, maar wel heel erg balen) en moet er rond die tijd een hoop papierwerk ingevuld worden omdat ik ziek uit dienst zal gaan.
Het idee van nog zoveel weken thuis zitten, maar vooral ‘gestraft worden’ omdat ik buiten mijn schuld om ziek ben en daardoor mijn baan verlies doet me enorm veel. Ik heb mijzelf ruim een jaar compleet over de kop gewerkt, tot ik er bijna letterlijk bij neer viel. Ik heb mijzelf en mijn gezondheid keer op keer opzij geschoven en als dank krijg ik een schop onder mijn kont. En nee daar kan verder niemand wat aan doen, ik heb het zelf gedaan in zekere zin. Zakelijk gezien snap ik mijn werkgever volledig, de manier waarop vind ik alleen alles behalve correct. Weinig empathie, amper interesse en als kers op de taart kreeg ik vandaag de definitieve datum te horen waarop alle spullen die ik van de zaak in bruikleen heb worden opgehaald.
Het idee van mijn baan verliezen jaagt me angst aan, los van de gevolgen voor onszelf. Dit is een keihard bewijs dat ik niet meer alles kan, dat ik mijn fibro niet meer kan afdoen als onhandig maar dat het echt een beperking is. Dat ik er rekening mee zal moeten houden, nu en in de verdere toekomst. Op allerlei vlakken, maar dus ook met werk. De bedrijfsarts sprak al over een eventueel revalidatie-traject. Het idee alleen al vind ik doodeng, revalideren doen mensen na een ernstig ongeluk, een heftige ingreep of als ze herstellen van ernstige ziektes als kanker. Niet ik, omdat ik toevallig fibro heb toch?

Op de terugweg van de bedrijfsarts naar huis hoor ik wat er allemaal gespeeld heeft in Brussel tot dan toe. Ik denk meteen weer aan de aanslagen in Parijs en wat dat met me gedaan heeft. Ik was toen enorm bang, heb nachtmerries gehad en leefde op valeriaan. Met als groot verschil met nu: ik had de afleiding van het werken nog. Vandaag heeft de hele dag de televisie aangestaan, op België Eén. Continu nieuwe updates, heftige beelden en horen wat er nu weer bekend geworden was. Ik ben rond de middag 2 keer even weggedommeld, puur uit moeheid omdat ik slecht geslapen had. Verder heeft het de hele dag door mijn hoofd gespookt. Om mijn gevoel een heel klein beetje kwijt te kunnen (hoopte ik) schreef ik ongeveer het volgende op Facebook:
“De heftige en vooral onbegrijpelijke gebeurtenissen komen letterlijk en figuurlijk steeds dichterbij. Parijs is 3 uurtjes rijden, Verviers een half uurtje, Zaventem 45 minuten…
Ja, ik ben bang. En ja, ik maak me zorgen. Wie of wat kan zeggen dat wij wel veilig zijn? Dat wij niet de volgende zijn? En ik weet ook wel dat me druk maken geen zin heeft. Dat hoeft niemand mij te vertellen.
In grote lijnen laat ik me qua gedrag niet leiden door die angst. Maar de grote steden/doelwitten zal ik niet opzoeken, net als grote mensenmassa’s. Ik blijf doen wat ik doe (niet dat dat zoveel is momenteel, maar jullie snappen wat ik bedoel), maar met een ander gevoel.
Ik zal mijn dierbaren misschien sneller vragen of ze oké zijn als er in hun omgeving iets plaats zou vinden. Omdat ik van ze hou, wil dat ze veilig zijn en er niet aan moet denken dat hen wat overkomt.
Be safe, be strong and don’t forget to tell the people you love that you love them.”
Helaas hielp het niet om mijn angst te verkleinen. Ik hoor mensen alleen maar over liefde en/of haat, ik hoor niemand over bang zijn. Het lijkt wel not-done om toe te geven dat je bang bent, want ik kan me niet voorstellen dat ik de enige ben die dit voelt. Is het dan zo erg om dat te zeggen? Om niet in de verdediging danwel aanval te gaan, maar gewoon bij je eigen gevoel stil te staan. Te voelen wat dit met je doet, voor je gaat denken over een eventuele oplossing. En nee, ik hou er absoluut niet van om bang te zijn. Ik vind het verschrikkelijk zelfs, maar ik heb het wel nodig om dit te voelen. Want ik weet dat als ik dit niet doe, ik krampachtig met de massa mee ga en mezelf daarmee wederom voorbij ren. En juist die laatste 2 dingen hebben er voor gezorgd dat ik zo gigantisch op mn snufferd ben gegaan de afgelopen tijd. Op een heel ander vlak weliswaar, maar toch.

Ik vind mijn moment wel om de angst weg te laten ebben en verder te gaan met wat voor mij belangrijk is. In mijn tempo en op mijn manier, want dat is wat goed is voor mij heb ik inmiddels wel geleerd.. 

Willen, maar niet kunnen..

Het is weer eens zover. Mijn eeuwige schaduw, ook wel fibromyalgie genoemd, is overduidelijk aanwezig. Het kwakkelende weer was knudde, de vrieskou was qua luchtvochtigheid goed maar qua temperatuur ruk en nu weer wisselvalliger weer is nog erger. Tel daar spanningen en lange/zware werkdagen bij op en voila: ‘vriend’ fibro laat zich weer gelden.
Heel kort gezegd betekent dat inleveren qua kracht, veerkracht, slaap en door die dingen bij elkaar ook op emotioneel vlak. Ik raak weer gefrustreerder, heb meer moeite mn emoties binnen de perken te houden en moet op mn tellen passen met hoe vol ik de agenda plan..

Om een beetje een idee te geven hoe dit voor mij werkt, kun je de lepel-theorie toepassen. Voor wie het niet kent, hieronder een voorbeeld ervan.

image

Een gemiddelde werkdag begint dus voor ik vertrek al met 6 lepels gebruiken: opstaan (1), douchen (2), aankleden (1) en medicatie regelen (2). Dan ga ik dus werken (4 lepels, uitgaande van een gemiddelde werkdag). Dan nog sociale contacten (3) en tenslotte eten voor de volgende dag klaarmaken (2 lepels). Dat zijn dus alle 15 lepels, uitgaande van een “normale” werkdag van 8 uur. Mijn werkdagen zijn in de regel 11-12 uur, dus dat is al snel 2 lepels meer. Dan kom ik dus op 17 lepels, keer 5 dagen in de week. 10 lepels per week meer dan ik in theorie heb. Die mis ik dus in het weekend, dan heb ik 20 lepels voor beide dagen.
Dit alles gaat uit van een normale tot goede dag. Op een slechte dag is uit bed komen, douchen, aankleden en iets van sociale contacten het hoogst haalbare. 7 lepels dus, meer lukt simpelweg niet.

Zoals vaker gezegd: ik wil niet zielig doen of medelijden. Ik moet soms ook mn ei kwijt, mn frustraties uiten en gewoon even van me af schrijven. Dat is wat ik nu even nodig had, ook ik ben maar een mens…