Mental illness, oftewel stempeltjes

Ik vind het doodeng om dit te delen, maar ik denk dat ik er op de lange termijn goed aan doe om open kaart te spelen. En ik wil dat het goed met me gaat, nu én op de lange termijn het liefst.

Niet veel mensen weten het van mij, maar ook ik heb een “mental illness”..
Psychische aandoening heet het officieel in het Nederlands, maar ik noem het meestal een stempeltje. Klinkt net even wat minder zwaar, want leven met een stempel is al zwaar genoeg. Leven met meerdere stempeltjes helemaal. Niet dat ik kan vergelijken, want ik weet niet beter maar dat is wat mij verteld is door de mensen die ervoor geleerd hebben. Dat neem ik dus maar aan. Ik wil liever niet ingaan op welke stempeltjes het zijn, dat is nog veel te eng. Misschien ooit, maar ik durf er niks van te zeggen…
In periodes zoals nu, waarin het leven toch al lastig is, steken die stempeltjes de kop weer op. Ik moet knetterhard vechten om overeind te blijven de laatste tijd en dat lukt het ene moment beter dan het andere. Vanavond is het lastig en afgaande op mijn (ruime) ervaring met mijn stempeltjes zullen de komende dagen dat ook zijn. Ik duik dus misschien even onder, of juist niet, maar ik kom altijd wel weer boven drijven. Wees dus niet ongerust als ik niet online ben of je berichtje wel lees, maar niet reageer. Dat ligt niet aan jou, maar aan mij. Of beter gezegd: aan mn stempeltjes, want ik ben gelukkig meer dan alleen maar dat.

Advertenties

Artsenbezoek 

Vandaag had ik een “spoed-afspraak” met mijn arts, nadat de huisarts hem gebeld had dat het helemaal niet goed met me ging en ze zich nog meer zorgen om me maakte dan anders. Ik zou eigenlijk pas over een maand een afspraak hebben, maar dankzij haar kon ik vandaag terecht. Uit voorzorg had ik Lief al meegenomen, hij kan dingen soms net even anders tegen me zeggen of een arts iets duidelijker maken hoe ernstig de situatie is. 

Vanmiddag was het dus zover, de afspraak waar ik zo op zat te wachten en waar ik zo mee bezig was al dagen dat ik er pijn van had. Ik nam aan dat m’n arts zou weten dat het niet goed gaat, maar zoals weer blijkt: aannames zijn the mother of all fucks-ups.. Ik wilde hem laten beginnen, zodat ik misschien niet alle punten op mijn lijstje hoefde af te werken. Het begon met goed nieuws: de groepsbehandeling die ik de laatste 4 weken heb gehad, wordt voortgezet. Maar (en hier komt het eerste erger-punt) dat kan pas over ongeveer 2,5 maand. Tot die tijd wil hij me indelen in een soort tussengerecht, om me te helpen met de dagelijkse structuur en hij denkt dat ik profijt zal hebben van de groepsdynamiek. Of ik dit zelf wil en er wat aan denk te hebben lijkt er niet toe te doen, want het is dit of 2,5 maand niks. Ik zal namelijk geen andere hulp krijgen via hem of het ziekenhuis dat dit alles regelt. Ik heb zelfs al een afspraak voor een intake hiervoor, volgende week. Nooit is het mogelijk om op korte termijn een afspraak te krijgen en nu ben ik volgende week aan de beurt. Het voelt allemaal zo gepland, opgelegd, gedwongen bijna. En voor een ieder die een klein beetje van mijn verleden weet, zal het geen verrassing zijn dat ik daarbij direct in de aanval ga. Nog voor ik het goed en wel kon absorberen, was ik al fel bezig allemaal tegenargumenten zijn kant op te werpen met de snelheid van een straaljager. Ik was op z’n zachtst gezegd over m’n toeren en niks of niemand kon me kalmeren op dat moment. Ik heb nog gevraagd of ik een andere vorm van thuishulp kan krijgen tot die tijd, maar dat was niet mogelijk. Ik heb wederom gevraagd om een afspraak met een revalidatiearts, maar daar wist hij ook nog niets over. Hij stuurde er weer een mail over naar de betreffende afdeling. Dat ik hier al sinds begin december op wacht deed er blijkbaar niet toe, want daar reageerde hij niet op. Afbouw van de medicatie is wel besproken, maar hier heb ik geen nieuwe dosering van gehad. Met andere woorden: daar moet ik nog achteraan bellen. 

En ja, nu ik een heel aantal uren verder ben ben ik iets rustiger. Ik had misschien niet zo fel hoeven reageren, hoewel ik van mening blijf dat ook hij het anders aan had kunnen en moeten pakken. Ik ga morgen hem bellen om de dosering te bespreken, en afhankelijk van dat gesprek zal ik al dan niet m’n excuses aanbieden. Maar eerst ga ik morgenochtend de huisarts bellen met het verzoek of ze thuis langs wil komen. Ik zie mezelf niet die kant op gaan de komende dagen en dan ziet zij ook wat het hier thuis voor effect heeft. Ik hoop op 2 dingen van haar kant: emotionele ondersteuning regelen en als het half kan een verwijzing naar een revalidatiearts. Dan maar op die manier. Aangezien ik na een jaar nog geen steek verder ben gekomen via de officiële wegen, met (meestal) meegaand zijn en door te doen wat ze vragen probeer ik het maar zo. 

Ik weet nog altijd niet waar ik aan toe ben en ik ben bang, zo ontzettend bang, dat het hoe langer hoe moeilijker wordt om weer ‘beter’ te worden. 

Radeloos en klaar ermee

Ik werd vanmorgen wakker van de pijn.  Overal, van kruin tot kleine teen deed het ontzettend zeer. Mijn rechterarm weigert al sindsdien dienst, tegen uitval aan. Direct dus pillen genomen, Lief aangegeven hoe de vlag erbij hing en dat ik waarschijnlijk weinig tot niks kan. De schat heeft, nog meer dan anders, geweldig voor mij gezorgd de hele dag. Terwijl hij deed wat er gedaan moest worden, lag ik op de bank proberen mijn lijf te geven wat het nodig heeft: rust, warmte en liefde/verzorging in de vorm van eten, drinken en medicijnen.
Tegen het einde van de middag hield ik het niet meer en kon ik niet anders dan huilen van de pijn. Radeloos hebben we de huisarts gebeld en werden even later teruggebeld. Ik heb met moeite het hele verhaal uitgelegd aan haar, met daarbij ook onze wanhoop inmiddels. Ze was duidelijk ook diep aan het denken wat we nog kunnen, gezien de hoge doseringen die ik al heb. Toch besloten om een deel van de medicatie nog verder te verhogen, in elk geval tot de volgende afspraak die ik met haar heb.
Volgende week gaan we kijken naar andere mogelijkheden, want dit duurt te lang inmiddels. Ik ben nu bezigmet de zesde week en er zit nog weinig tot geen verbetering in. Wat dat plan zal zijn is onduidelijk nog. Ik wil proberen (als mn lijf het toelaat) de komende dagen hierover meer informatie op te zoeken, me in te lezen in wat er mogelijk is en hoe de ervaringen hiermee zijn. Tot nu toe lijkt het de kant van een doorverwijzing (naar een reumatoloog, pijnteam, osteopaat, haptonoom of wat ook) of een revalidatie-traject op te gaan.
Los daarvan wil ik kijken naar hulpmiddelen voor de dagelijkse praktijk, zoals opzetstukken voor pennen, bestek dat ik makkelijker vast kan houden en dat soort dingen. Ik wil zo graag een stukje van mijn zelfstandigheid en daarmee eigenwaarde terug..

Als laatste merk ik dat ik steeds minder kan hebben, op allerlei fronten. Ik ben prikkelbaarder, sneller boos en denk steeds vaker bij mezelf: “waar maak je je druk om”, “stel je niet aan” of “je hebt geen idee”.. Niet hoe ik ben of wil zijn, maar ik merk het aldoor. Iedereen worstelt met zijn eigen dingen, gaat door zijn eigen proces en ga zo maar door. En ik doe vreselijk mijn best om iedereen in zijn/haar waarde te laten.

Maar alsjeblieft: doe geen beloftes die je niet nakomt, doe niet alsof je weet wat wij doormaken als dat niet zo is en als je wil weten hoe het met mij is, vraag het mij. En misschien nog wel het allerbelangrijkste: vergeet mijn lieve schat niet te vragen hoe hetmet hem gaat. Hij heeft het ook enorm zwaar en wordt zo vaak vergeten. Dat verdient hij absoluut niet! ♡

image