Schrijven, of in elk geval een poging daartoe…

Een poosje geleden heb ik besloten om weer te gaan schrijven. Met alle drukte en het gedoe van de laatste tijd is het er bij ingeschoten en ik merk dat ik het nodig heb. Mijn voornemen is om 2 keer per week te gaan schrijven, maar dit zegt niks over of en hoe vaak ik dit online zal zetten. Ik schrijf, zoals altijd, in de eerste plaats voor mijzelf en niet voor anderen.

Er is in de laatste 2 maanden zoveel gebeurd en ik heb eigenlijk maar weinig tijd genomen om hier mee bezig te zijn of bij stil te staan. Een week of vier geleden brak het me op en heb ik besloten om weer te gaan schrijven én ben ik begonnen met gesprekken bij de praktijkondersteuner in de nieuwe huisartspraktijk hier. Die gesprekken lopen, maar dat schrijven is blijven liggen. Daar moet ik zelf tijd voor maken en aangezien de structuur ver te zoeken is geweest de laatste tijd wil ik dit anders aan gaan pakken.
Vandaag heb ik in elk geval een start gemaakt door een nieuwe bullet journal te kopen en allerlei tape’jes, stickers en mooie stiften en pennen om die mee te versieren. Het geeft me ruimte om een stukje creativiteit kwijt te kunnen, mezelf te motiveren en wat structuur aan te brengen in de chaos die er nu in en om me heen heerst. Ik doe maar wat, klooi wat aan de hele dag en uiteindelijk is er ’s avonds weer niks gedaan. Een basisritme is er gelukkig wel (maaltijden, slapen, medicijnen, douchen enzo gebeuren gewoon), maar qua huishouden of verwerking kom ik geen steek verder. Ik hoopte dat het me zou lukken om te schrijven, maar zowel gisteravond als nu komt er eigenlijk niks uit mn handen. Ik weet het ook even niet….

Advertenties

Angsten, teleurstellingen en (proberen te) relativeren

Vandaag begon al vroeg, vergeleken met andere dagen nu ik ziek thuis ben. Ik moest om 8.30 uur bij de bedrijfsarts zijn. Onderweg (Lief is inmiddels behalve cateraar, poets-man en boodschappenservice ook privé-chauffeur) hoorden we op de radio dat er een ‘vreemd bericht’ binnen was gekomen over een bom in Zaventem. Nog voor er duidelijk was wat er aan de hand was, was ik op de plaats van bestemming en moest ik naar binnen voor mijn afspraak.

Het gesprek duurde niet lang, de dame die ik als bedrijfsarts heb is niet zo van de koetjes en kalfjes zeg maar. Uitkomst van het gesprek is dat er weinig veranderd is, hooguit in negatieve zin. Ze schrok van de spierscheuring in mijn rug en ons telefoontje aan de HAP van afgelopen weekend. Conclusie: nog altijd niet geschikt voor eigen of ander werk. Ze wil me over 4-5 weken terug zien, om meerdere redenen. Eerder heeft weinig nut ivm het trage herstel en het feit dat ik een andere koers wil proberen (wat weer wachtlijsten meebrengt etc), maar vooral omdat begin mei mijn contract afloopt. Zoals het er nu naar uit ziet zal mijn werkgever het contract niet omzetten in eentje voor onbepaalde tijd (geen verrassing, maar wel heel erg balen) en moet er rond die tijd een hoop papierwerk ingevuld worden omdat ik ziek uit dienst zal gaan.
Het idee van nog zoveel weken thuis zitten, maar vooral ‘gestraft worden’ omdat ik buiten mijn schuld om ziek ben en daardoor mijn baan verlies doet me enorm veel. Ik heb mijzelf ruim een jaar compleet over de kop gewerkt, tot ik er bijna letterlijk bij neer viel. Ik heb mijzelf en mijn gezondheid keer op keer opzij geschoven en als dank krijg ik een schop onder mijn kont. En nee daar kan verder niemand wat aan doen, ik heb het zelf gedaan in zekere zin. Zakelijk gezien snap ik mijn werkgever volledig, de manier waarop vind ik alleen alles behalve correct. Weinig empathie, amper interesse en als kers op de taart kreeg ik vandaag de definitieve datum te horen waarop alle spullen die ik van de zaak in bruikleen heb worden opgehaald.
Het idee van mijn baan verliezen jaagt me angst aan, los van de gevolgen voor onszelf. Dit is een keihard bewijs dat ik niet meer alles kan, dat ik mijn fibro niet meer kan afdoen als onhandig maar dat het echt een beperking is. Dat ik er rekening mee zal moeten houden, nu en in de verdere toekomst. Op allerlei vlakken, maar dus ook met werk. De bedrijfsarts sprak al over een eventueel revalidatie-traject. Het idee alleen al vind ik doodeng, revalideren doen mensen na een ernstig ongeluk, een heftige ingreep of als ze herstellen van ernstige ziektes als kanker. Niet ik, omdat ik toevallig fibro heb toch?

Op de terugweg van de bedrijfsarts naar huis hoor ik wat er allemaal gespeeld heeft in Brussel tot dan toe. Ik denk meteen weer aan de aanslagen in Parijs en wat dat met me gedaan heeft. Ik was toen enorm bang, heb nachtmerries gehad en leefde op valeriaan. Met als groot verschil met nu: ik had de afleiding van het werken nog. Vandaag heeft de hele dag de televisie aangestaan, op België Eén. Continu nieuwe updates, heftige beelden en horen wat er nu weer bekend geworden was. Ik ben rond de middag 2 keer even weggedommeld, puur uit moeheid omdat ik slecht geslapen had. Verder heeft het de hele dag door mijn hoofd gespookt. Om mijn gevoel een heel klein beetje kwijt te kunnen (hoopte ik) schreef ik ongeveer het volgende op Facebook:
“De heftige en vooral onbegrijpelijke gebeurtenissen komen letterlijk en figuurlijk steeds dichterbij. Parijs is 3 uurtjes rijden, Verviers een half uurtje, Zaventem 45 minuten…
Ja, ik ben bang. En ja, ik maak me zorgen. Wie of wat kan zeggen dat wij wel veilig zijn? Dat wij niet de volgende zijn? En ik weet ook wel dat me druk maken geen zin heeft. Dat hoeft niemand mij te vertellen.
In grote lijnen laat ik me qua gedrag niet leiden door die angst. Maar de grote steden/doelwitten zal ik niet opzoeken, net als grote mensenmassa’s. Ik blijf doen wat ik doe (niet dat dat zoveel is momenteel, maar jullie snappen wat ik bedoel), maar met een ander gevoel.
Ik zal mijn dierbaren misschien sneller vragen of ze oké zijn als er in hun omgeving iets plaats zou vinden. Omdat ik van ze hou, wil dat ze veilig zijn en er niet aan moet denken dat hen wat overkomt.
Be safe, be strong and don’t forget to tell the people you love that you love them.”
Helaas hielp het niet om mijn angst te verkleinen. Ik hoor mensen alleen maar over liefde en/of haat, ik hoor niemand over bang zijn. Het lijkt wel not-done om toe te geven dat je bang bent, want ik kan me niet voorstellen dat ik de enige ben die dit voelt. Is het dan zo erg om dat te zeggen? Om niet in de verdediging danwel aanval te gaan, maar gewoon bij je eigen gevoel stil te staan. Te voelen wat dit met je doet, voor je gaat denken over een eventuele oplossing. En nee, ik hou er absoluut niet van om bang te zijn. Ik vind het verschrikkelijk zelfs, maar ik heb het wel nodig om dit te voelen. Want ik weet dat als ik dit niet doe, ik krampachtig met de massa mee ga en mezelf daarmee wederom voorbij ren. En juist die laatste 2 dingen hebben er voor gezorgd dat ik zo gigantisch op mn snufferd ben gegaan de afgelopen tijd. Op een heel ander vlak weliswaar, maar toch.

Ik vind mijn moment wel om de angst weg te laten ebben en verder te gaan met wat voor mij belangrijk is. In mijn tempo en op mijn manier, want dat is wat goed is voor mij heb ik inmiddels wel geleerd.. 

“Pijnverlichting-therapie”

Begin vorige week kreeg ik een brief van de fysiotherapie-praktijk waar ik een poos onder behandeling ben geweest ivm mijn fibro. Destijds hebben we in goed overleg de behandeling gestopt, omdat ik ‘op de top van mijn kunnen’ zat. Ik had nog altijd klachten, maar beter werd het niet. Klote, maar we hebben ons best gedaan. Blijkbaar heeft de fysio mijn naam/casus onthouden, want ik kreeg dus een uitnodiging voor mensen met chronische pijnen. De praktijk hier is sowieso super moet ik zeggen. Heel breed georiënteerd, maar tegelijk met therapeuten die bijzonder goed getraind en gespecialiseerd zijn in bepaalde ziektebeelden, waaronder fibromyalgie. Ze boden een introductie aan voor een nieuw soort therapie: andullatie therapie. Speciaal voor mensen met allerlei soorten pijnklachten en gezien de laatste weken leek het mij een goed plan om hier gebruik van te maken. Uiteindelijk had ik dus gisteren begin van de middag een afspraak.
Na een vraag-gesprekje (wat zijn je klachten, wat merk je ervan, wat heb je al geprobeerd, etc) vertelde de meneer van de matrassen waar het om gaat een verhaaltje over wat de therapie inhoudt en kan betekenen. In mijn geval zou ik trillingen op een heel laag niveau krijgen, omdat mijn lijf door de fibro dat wat minder kon hebben, gecombineerd met infrarood lampen voor warmte die in mn spieren door kon trekken. De eerste keren kon ik erna ietsje meer pijn hebben, maar na een week of 2 (met 2-3 sessies per dag) zou ik een enorme verbetering moeten merken en uiteindelijk zou ik klachtenvrij kunnen worden. Ik zou dus dankzij dat matras geen pijn meer hebben! Mijn interesse was gewekt, want in 10 jaar tijd ben ik 3 uurtjes pijnvrij geweest. Alles meer dan dat is meegenomen zullen we maar zeggen. Tijd om naar de behandelruimte te gaan dus. Ik mocht plaatsnemen op een bed, de kussens werden goed gelegd onder mijn nek en benen en de buikband werd vastgemaakt. Een voor een werden de trillende delen even aan en uit gezet om te testen en laten voelen. De infraroodlampen gingen aan en het programma werd gestart. Ik kreeg nog een dekentje over me heen om me goed warm te houden en kreeg de mededeling: “Geniet ervan!” Lief lag naast mij, omdat hij het ook wel eens wilde proberen. Toen we beiden ingesnoerd, ingestopt en opgestart waren liep die meneer weer naar het kantoortje om de volgende patient het verhaal te vertellen. Na een minuut of 5 (denk ik, ik kon de tijd niet in de gaten houden) begon mijn hele lijf pijn te doen. Ik kon het door middel van ontspanningsoefeningen redelijk hebben, tot het hele bed begon te trillen. Een kleine 10 minuten heb ik liggen vechten tegen de tranen en een enkele liep over mijn wang. Mijn programma was net afgelopen, toen de meneer met de volgende patienten de behandelkamer in kwam lopen. Hij keek onze kant op en stak zijn duim op met een vragend gezicht. Direct schudde ik nee en voelde de tranen weer opwellen. Hij zei de mensen die met hem mee liepen dat ze vast plaats konden nemen en kwam direct naar mij toe om te vragen wat er was. Ik legde heel kort uit hoe en wat, terwijl hij mij losmaakte uit het apparaat dat ik inmiddels vervloekte. Nadat ook Lief losgemaakt was, mochten we vast richting zijn kantoor lopen en vrijwel direct erna kwam hij er ook aan. Hij ging nu iets dieper in op mijn ervaring en maakte toen 2 opmerkingen die mij enorm raakten en lieten schrikken. “Je bent duidelijk een heel stuk verder in je ziekte-proces dan ik dacht” en “Zo’n heftige reactie heb ik nog nooit meegemaakt.” En bedankt…. De ervaring van Lief was wel enigszins positief dus meneer stak zijn verkoop-gesprekje af. We zouden dikke korting krijgen als we die dag tekenden, ik zou een enorme verbetering gaan merken, ik zou diezelfde avond al veel beter slapen, etc etc. Los van het bedrag (wat ik niet ter plekke zou beslissen al was ik multi-miljonair), weiger ik uit principe on the spot te beslissen over nieuwe dingen, zeker als ze over mijn gezondheid gaan. Ik wil kunnen researchen, gedegen onderzoeken lezen ipv alleen hun folder en noem maar op.
De rest van die dag heb ik voor pampus en krom van de pijn op de bank gelegen. Het leek alsof er wel 3 vrachtwagens over me heen gereden waren. Niets hielp: warmte, medicijnen, rust, afleiding.. Uiteindelijk hield ik het na middernacht niet meer en lag huilend van de pijn op de bank. Ik ben absoluut niet kleinzerig en kan normaal redelijk met mijn pijnen omgaan, maar dit was gewoonweg teveel. Ik zat aan het maximum van mijn doseringen van alle medicijnen en we waren allebei radeloos wat we nou moesten. Zo slapen zou mij in elk geval niet gaan lukken en uit bezorgdheid en machteloosheid wist Lief het ook niet meer. Rond 1 uur hebben we besloten de HAP maar te bellen, om advies in te winnen. Ik ging er vanuit dat ze niks konden, maar niet geschoten is altijd mis. Zo goed en kwaad als het ging maakte ik een lijst van wat ik genomen had, in welke doseringen en hoeveel tabletten zodat Lief dit door kon geven. Ik was amper nog in staat om te praten, door het huilen en de kiespijn die weer opspeelde. Lief sprak alles door met de assistente: wat ik aan diagnoses heb, welke medicatie ik gebruik, hoe ik erbij lag en onze radeloosheid over hoe ik de nacht door moest komen. Ze had enige moeite om alles goed te noteren en een arts te vinden die even mee kon denken. Na een kleine 45 minuten gaf ze als advies nog 2 paracetamol te nemen en als het echt niet meer ging nogmaals te bellen. Lief had nog niet opgehangen of mijn mobiel ging (best vreemd om 2 uur ’s nachts): de HAP. Het bleek een van de artsen te zijn, die aangaf dat ik naast de 2 pct nog iets van morfine mocht. Niet veel, want ik zat al aan de maximale dosering maar bij wijze van uitzondering en op zijn voorschrift mocht het nu. Hij wenste ons sterkte en beterschap en hoopte dat het voldoende zou zijn. Uiteindelijk sliep ik rond half 4 denk ik, om tegen 7 uur weer klaarwakker te zijn met een aantal wakkere momenten tussendoor. Een horror-nacht en ik had nog steeds evenveel pijn. Ik moest nog tot 9 uur wachten voor ik weer medicatie mocht nemen, wat gezien hoe wakker ik was best zou lukken. Mis gegokt: om half 9 in slapen gevallen weer… Rond 10 uur weer even mn ogen open, waarop ik dacht ‘rustig wakker worden en dan pillen nemen, eindelijk!’ en weer in slaap donderde. Uiteindelijk werd ik rond 11.30 uur echt wakker, direct koffie en pillen genomen want het was nodig!
Inmiddels is het halverwege de middag geweest en ben ik niet verder gekomen dan douchen, aankleden en wat rondhangen op social media. Mij afdrogen en eten maken heeft Lief voor me moeten doen, dat lukt nog niet. Ik blijf moe, pijn en weinig kracht hebben. Ik geef mijn lijf dus maar wat het nodig heeft: heel veel rust, voldoende warmte en medicatie en ik probeer zo goed als ik kan dit te accepteren voor nu. Al is het maar omdat ik even niet de puf heb om tegen alles wat ik voel te vechten…

Ik weet 1 ding heel zeker na dit ‘avontuur’: dat apparaat komt hier het huis niet in! Voor nog geen miljard ga ik weer zoveel pijn lijden door een behandeling van een kwartier, met als gevolg zo’n nacht en totaal geen reactie op medicatie meer. Voor een ander is het misschien een perfecte oplossing, maar overduidelijk niet voor mij!