Mental illness, oftewel stempeltjes

Ik vind het doodeng om dit te delen, maar ik denk dat ik er op de lange termijn goed aan doe om open kaart te spelen. En ik wil dat het goed met me gaat, nu én op de lange termijn het liefst.

Niet veel mensen weten het van mij, maar ook ik heb een “mental illness”..
Psychische aandoening heet het officieel in het Nederlands, maar ik noem het meestal een stempeltje. Klinkt net even wat minder zwaar, want leven met een stempel is al zwaar genoeg. Leven met meerdere stempeltjes helemaal. Niet dat ik kan vergelijken, want ik weet niet beter maar dat is wat mij verteld is door de mensen die ervoor geleerd hebben. Dat neem ik dus maar aan. Ik wil liever niet ingaan op welke stempeltjes het zijn, dat is nog veel te eng. Misschien ooit, maar ik durf er niks van te zeggen…
In periodes zoals nu, waarin het leven toch al lastig is, steken die stempeltjes de kop weer op. Ik moet knetterhard vechten om overeind te blijven de laatste tijd en dat lukt het ene moment beter dan het andere. Vanavond is het lastig en afgaande op mijn (ruime) ervaring met mijn stempeltjes zullen de komende dagen dat ook zijn. Ik duik dus misschien even onder, of juist niet, maar ik kom altijd wel weer boven drijven. Wees dus niet ongerust als ik niet online ben of je berichtje wel lees, maar niet reageer. Dat ligt niet aan jou, maar aan mij. Of beter gezegd: aan mn stempeltjes, want ik ben gelukkig meer dan alleen maar dat.

Advertenties

Schrijven, of in elk geval een poging daartoe…

Een poosje geleden heb ik besloten om weer te gaan schrijven. Met alle drukte en het gedoe van de laatste tijd is het er bij ingeschoten en ik merk dat ik het nodig heb. Mijn voornemen is om 2 keer per week te gaan schrijven, maar dit zegt niks over of en hoe vaak ik dit online zal zetten. Ik schrijf, zoals altijd, in de eerste plaats voor mijzelf en niet voor anderen.

Er is in de laatste 2 maanden zoveel gebeurd en ik heb eigenlijk maar weinig tijd genomen om hier mee bezig te zijn of bij stil te staan. Een week of vier geleden brak het me op en heb ik besloten om weer te gaan schrijven én ben ik begonnen met gesprekken bij de praktijkondersteuner in de nieuwe huisartspraktijk hier. Die gesprekken lopen, maar dat schrijven is blijven liggen. Daar moet ik zelf tijd voor maken en aangezien de structuur ver te zoeken is geweest de laatste tijd wil ik dit anders aan gaan pakken.
Vandaag heb ik in elk geval een start gemaakt door een nieuwe bullet journal te kopen en allerlei tape’jes, stickers en mooie stiften en pennen om die mee te versieren. Het geeft me ruimte om een stukje creativiteit kwijt te kunnen, mezelf te motiveren en wat structuur aan te brengen in de chaos die er nu in en om me heen heerst. Ik doe maar wat, klooi wat aan de hele dag en uiteindelijk is er ’s avonds weer niks gedaan. Een basisritme is er gelukkig wel (maaltijden, slapen, medicijnen, douchen enzo gebeuren gewoon), maar qua huishouden of verwerking kom ik geen steek verder. Ik hoopte dat het me zou lukken om te schrijven, maar zowel gisteravond als nu komt er eigenlijk niks uit mn handen. Ik weet het ook even niet….

Raak, auw..

Half tien ’s avonds, mijn reguliere bedtijd na een pittige dag. Ik zet de tv nog even aan en zie een programma in de tv-gids dat me direct trekt.

Ik kijk “Z Doc: De Dokter Die Geen Medicijnen Meer Voorschrijft”. Het eerste dat ik zie is een jonge vrouw die chronische pijn heeft en zegt “Ik wil gewoon kunnen werken en leven, en niet het gevoel hebben alleen maar te bestaan.” Het is alsof ik mezelf hoor praten, zeker als ik een dag als vandaag heb waarop mn lijf niet mee wil werken. Begrijp me niet verkeerd: ik heb ook goede dagen hoor, maar het gevoel blijft. En dat is een vreselijk gevoel, want je wil zóveel meer dan alleen maar bestaan als je 31 bent. En ik verwacht niet dat ik alles kan, maar dit kan niet alles zijn..

Ook bij haar kunnen ze niets vinden, ze is maar 5 jaar ouder dan ik en slikt ook een flinke berg medicijnen. De huisarts die de ‘hoofdrol’ speelt in de documentaire is er van overtuigd dat hij de patiënten die bij hem komen zonder medicijnen kan helpen om van hun klachten af te komen of in elk geval een heel deel kan verbeteren. Ik ben wat sceptisch, maar ook geïntrigeerd. Ik ben tenslotte ook bezig om van de medicatie af te komen en ik ben heel benieuwd wat hij bedenkt om haar te helpen. Wellicht kan ik er zelf ook wat mee, je weet natuurlijk nooit!

Ik vind het in elk geval heel verhelderend en verfrisserend om dit eens te zien. Tegelijk is het confronterend om te zien hoe het voor een ander is als iemand zo worstelt met pijn en de fysieke beperkingen die dit met zich mee brengt. Alsof ik in een spiegel kijk en die kans krijg ik zelden op deze manier.

Voor wie geïnteresseerd is in deze documentaire, dit is een linkje naar het programma: http://tvgids.tv/18413968 Waarschijnlijk is het ook terug te kijken via uitzending gemist.

Revalidatie: ✔

Vandaag was de laatste keer revalidatie. Het traject is ten einde, op een controle eind oktober na. Ik heb hele grote stappen gemaakt en ik geloof dat ik zelf nog niet helemaal doorheb hoeveel ik bereikt heb in die 12 weken. Ik moet het echt zeggen of opschrijven om het te beseffen. Ik heb in elk geval hele dikke complimenten gehad van alle therapeuten, maar de mooiste was vandaag van de fysiotherapeute. “Er zijn maar weinig mensen die op jouw niveau binnenkomen en dan dit resultaat bereiken. Ik denk zelfs dat je nog meer potentie hebt, want als jij je ergens toe zet kan je dat bereiken. Ik heb het in elk geval heel fijn gevonden om met je te werken.” 3 maanden geleden kon ik nog geen 5 minuten staan, minder dan 150 meter lopen, ik kon geen anderhalve kilo tillen, mn conditie was helemaal weg, ik had steun nodig met douchen (in de vorm van een douchekrukje) en zo nog een heel aantal dingen. Inmiddels kan ik een half uur stevig doorlopen (3km ongeveer) mét heuvels erin, met gemak een half uur staan, ik doe armspieroefeningen met 10kg per keer (4 setjes van 20 stuks), ik heb buikspieren waar je bijna een glas op kan zetten, ik kan weer vrijwel alles zelf, kan weer mn steentje bijdragen in het huishouden en ik kan ook weer met Sam lopen. En dat is nog maar een deel van wat er veranderd is, ondanks dat ik mentaal nog niet ben waar ik zijn kan én mn heup tegenzit. Ik merk wel dat mn lijf nu aangeeft dat het echt moe is en even zn rust nodig heeft. Ook niet gek, na het harde werk van de laatste weken. Ik geef het dus even die rust, tot ik weer begin met het andere traject. Dan pak ik zelf het sporten ook weer op, om te zorgen dat ik dit niveau behouden kan en misschien zelfs kan uitbouwen. Tot die tijd kan ik even bijkomen en misschien ook beseffen wat ik bereikt heb de afgelopen tijd. Want ik geloof ze absoluut en dat het een groot verschil is zie ik wel, maar ik zou graag een klein beetje van de trots van mn therapeuten zelf ook willen voelen. Maar dat komt nog wel, dat weet ik zeker! Tot die tijd doe ik het ervoor dat ik zie dat ik veel bereikt heb en zij trots op me zijn.

Hoe gaat het nu? 

Even een update over hoe het nu gaat en waar ik sta qua revalidatie/beter worden/hoe je het proces waar ik in zit ook wil noemen. 

Over 2 weken is het revalidatie-traject klaar, komende week begin ik met een nieuwe psychotherapie groep (de Anders Denken Groep) en 7 augustus start het vervolg van het traject waar ik eerder al mee begonnen was. Deze laatste is gericht op het leren omgaan met en indelen van mijn ‘nieuwe leven’,  dus een leven waarin ik rekening hou met wat mn lijf aankan maar vooral waarin de mooie en moeilijke momenten in evenwicht zijn. En dat evenwicht is wat ik terug wil vinden, nu ik merk dat mn lijf weer wat meer aankan. Ik ben er nog niet en misschien duurt het nog wel een poosje, maar ik ga er komen. Ik ga zorgen dat ik weer zelfstandig en onafhankelijk ben, al duurt het nog zo lang. 
Al met al zal ik tot minimaal half november bezig zijn nog, maar het resultaat is wat telt. (Want ondanks dat er een heleboel dingen zijn veranderd en nog gaan veranderen: some things never change…) En ik heb er alle vertrouwen in dat ik met een andere blik naar mijn leventje kan kijken als ik klaar ben en misschien, heel misschien, wel kan zeggen dat ik trots ben op mijzelf. Ik weet dat ik van ver kom en al een eind op weg ben, maar ik ben er nog niet. En tsja, dat stuk
 onzekerheid over mijzelf is nogal hardnekkig, daar ben ik me echt wel van bewust. Maar ik heb goede hoop en veel vertrouwen in de toekomst, een toekomst die anders zal zijn dan ik tot nu toe steeds gedacht heb. Ik heb dit niet kunnen voorzien, niemand denk ik, maar ik weet wel dat ik dit aankan. Ik heb vertrouwen in mijzelf, de mensen om mij heen (you know who you are 😘❤), de therapeuten en in dat het nu eindelijk wel een keer mee mag zitten. Ik heb vertrouwen in verandering, in plaats van dat ik er bang voor ben. En misschien is dat wel de grootste verandering: vertrouwen.

1 jaar getrouwd 

Vandaag 4 jaar geleden zag ik jou voor het eerst.
Vandaag 4 jaar geleden riep ik heel hard dat ik niet verliefd wilde worden.
Vandaag 4 jaar geleden viel ik toch voor je, head over heels.
Vandaag 4 jaar geleden was het begin van ons leven samen.

Vandaag 1 jaar geleden zeiden wij ‘ja’ tegen elkaar.
Vandaag 1 jaar geleden nam ik jouw naam aan.
Vandaag 1 jaar geleden werden wij officieel man en vrouw.
Vandaag 1 jaar geleden was ónze dag.

Vandaag zijn we 1 jaar getrouwd.
Vandaag is het weer ónze dag.
Vandaag en nog zoveel jaren!

Liefde, onze jaren samen zijn nooit makkelijk of voorspelbaar geweest. Saai of rustig zijn geen woorden die bij ons en onze relatie passen. Soms verlangen we beiden naar rustiger vaarwater, maar tegelijk weten we dat dat niet te verwachten is. Juist door alle chaos, het gedoe en het altijd van het één in het ander rollen zijn we wie we zijn en dat maakt ons samen sterk. Menig ander stel had het niet samen gered en krijgt minder te verstouwen dan wij. Maar wij weten dat we er altijd samen uit komen en we het samen altijd aan kunnen.
Ik hou van je. Elke dag, elke week, elke maand en elk jaar een beetje meer. Forever yours! ❤

Ruimte nodig

Zoals veel mensen al gemerkt hebben, heb ik even een twitter-pauze ingelast. Niet om jullie of omdat ik twitter niet meer leuk vind, ik heb gewoon even tijd en ruimte voor mijzelf nodig. Ik wil niet in details treden, om allerlei redenen, maar vooral omdat ik geen verantwoording af wil leggen. 

Dat ik de ruimte nodig heb, neem én geen verantwoording af ga leggen, is heel wat voor mij. Ik wil er dan ook alleen over kwijt dat het relatief oké gaat en ik goed voor mijzelf zorg. Ik heb de steun van een aantal mensen die belangrijk voor me zijn en heb een vangnet als het nodig is. Maar verder heb ik vooral behoefte aan ruimte en relatieve rust. Dus als je mn nummer hebt: voel je vrij om me een berichtje te sturen als je dat wilt maar verwacht niet direct een reactie terug. Dat lukt me nu even niet en dat geef ik nu de ruimte die het nodig heeft. Ik spiek soms even om een hoekje op twitter, reageren of zelf iets plaatsen (behalve dit) is nog teveel gevraagd nu. 

Zoals ik eerder al zei: geen zorgen, ik kom wel weer boven drijven. Ik heb voor hetere vuren gestaan en die ook stuk voor stuk overleefd. Het komt goed, al is het soms worstelen. Maar dat mag, want ik ben uiteindelijk sterker en dat weet ik.