Roerige tijden

Alweer een poosje geleden dat ik een blog plaatste. De reden is even simpel als lastig: ik heb een héle heftige tijd achter de rug. Zonder op details van het hoe en waarom in te gaan, kan en vooral wil ik jullie wel een klein beetje bijpraten.

Ik ben iets meer dan een maand niet thuis geweest, omdat ik het zelf even niet meer trok. Ik durf van mezelf te zeggen dat ik een sterk en veerkrachtig mens ben, maar door alles wat er speelde redde ik het even niet meer zelf. Geen schande, wel onhandig. Dus ben ik er een poosje tussenuit geweest, weg van huis en haard (en Reus). Om weer bij mijzelf te kunnen komen, veiligheid en structuur terug te vinden en vooral weer in te zien dat ik door kleine stapjes te zetten op eigen benen kan staan terwijl ik dat steuntje in de rug nog even hou.

Inmiddels heb ik mijn oude thuis omgeruild voor een nieuwe: eentje die wél veilig voelt en die ik nu al enorm koester. Ik heb een hoop stapjes gezet de laatste maand, die ik veelal zelf niet zag als belangrijk of een succes. Nu kan ik zeggen dat ik die periode nodig had om te komen waar ik nu ben. Op een andere plek, letterlijk en figuurlijk in positieve zin. En dat terwijl de datum waarop alles samenviel tot nu toe altijd een dag met een pijnlijk randje was, eentje waar ik mezelf elke keer weer over op de kop zat. Maar blijkbaar had ik deze loodzware periode nodig om te komen waar ik nu ben en naartoe ga. Een nieuwe, verbeterde, sterkere, niet-bange ik.

Ik ben nog niet klaar met de “renovatie”, nog lang niet. Ik ben voorlopig nog wel een poos zoet met knetterhard werken. Werken aan mezelf en mijn toekomst. Die durf ik weer te zien, ik durf weer een beetje verder vooruit te kijken. Hoewel ik niet de hele trap zie en weet dat ik soms een paar treden naar beneden zal donderen, durf ik het aan. En dat is zo’n enorm verschil met een paar weken geleden dat ik het zelf soms bijna niet kan geloven. Maar ik ben er weer, of nog steeds. Met dank aan de mensen om me heen, maar vooral “op eigen kracht”. Nu ga ik me richten op “zinvol vooruit”, want die eigen kracht weet ik weer te vinden gelukkig. En mocht ik tóch eventjes de weg kwijt zijn, dan heb ik fantastische mensen om me heen. Dat is wel (weer) gebleken….

(De termen “op eigen kracht” als “zinvol vooruit” zullen de meeste van jullie niet zoveel zeggen, maar ze zijn onderdeel van mijn traject. En ik vind de benamingen zo treffend dat ik ze toch wilde verweven in mn blog)

Advertenties