Revalidatie: ✔

Vandaag was de laatste keer revalidatie. Het traject is ten einde, op een controle eind oktober na. Ik heb hele grote stappen gemaakt en ik geloof dat ik zelf nog niet helemaal doorheb hoeveel ik bereikt heb in die 12 weken. Ik moet het echt zeggen of opschrijven om het te beseffen. Ik heb in elk geval hele dikke complimenten gehad van alle therapeuten, maar de mooiste was vandaag van de fysiotherapeute. “Er zijn maar weinig mensen die op jouw niveau binnenkomen en dan dit resultaat bereiken. Ik denk zelfs dat je nog meer potentie hebt, want als jij je ergens toe zet kan je dat bereiken. Ik heb het in elk geval heel fijn gevonden om met je te werken.” 3 maanden geleden kon ik nog geen 5 minuten staan, minder dan 150 meter lopen, ik kon geen anderhalve kilo tillen, mn conditie was helemaal weg, ik had steun nodig met douchen (in de vorm van een douchekrukje) en zo nog een heel aantal dingen. Inmiddels kan ik een half uur stevig doorlopen (3km ongeveer) mét heuvels erin, met gemak een half uur staan, ik doe armspieroefeningen met 10kg per keer (4 setjes van 20 stuks), ik heb buikspieren waar je bijna een glas op kan zetten, ik kan weer vrijwel alles zelf, kan weer mn steentje bijdragen in het huishouden en ik kan ook weer met Sam lopen. En dat is nog maar een deel van wat er veranderd is, ondanks dat ik mentaal nog niet ben waar ik zijn kan én mn heup tegenzit. Ik merk wel dat mn lijf nu aangeeft dat het echt moe is en even zn rust nodig heeft. Ook niet gek, na het harde werk van de laatste weken. Ik geef het dus even die rust, tot ik weer begin met het andere traject. Dan pak ik zelf het sporten ook weer op, om te zorgen dat ik dit niveau behouden kan en misschien zelfs kan uitbouwen. Tot die tijd kan ik even bijkomen en misschien ook beseffen wat ik bereikt heb de afgelopen tijd. Want ik geloof ze absoluut en dat het een groot verschil is zie ik wel, maar ik zou graag een klein beetje van de trots van mn therapeuten zelf ook willen voelen. Maar dat komt nog wel, dat weet ik zeker! Tot die tijd doe ik het ervoor dat ik zie dat ik veel bereikt heb en zij trots op me zijn.

Advertenties

Hoe gaat het nu? 

Even een update over hoe het nu gaat en waar ik sta qua revalidatie/beter worden/hoe je het proces waar ik in zit ook wil noemen. 

Over 2 weken is het revalidatie-traject klaar, komende week begin ik met een nieuwe psychotherapie groep (de Anders Denken Groep) en 7 augustus start het vervolg van het traject waar ik eerder al mee begonnen was. Deze laatste is gericht op het leren omgaan met en indelen van mijn ‘nieuwe leven’,  dus een leven waarin ik rekening hou met wat mn lijf aankan maar vooral waarin de mooie en moeilijke momenten in evenwicht zijn. En dat evenwicht is wat ik terug wil vinden, nu ik merk dat mn lijf weer wat meer aankan. Ik ben er nog niet en misschien duurt het nog wel een poosje, maar ik ga er komen. Ik ga zorgen dat ik weer zelfstandig en onafhankelijk ben, al duurt het nog zo lang. 
Al met al zal ik tot minimaal half november bezig zijn nog, maar het resultaat is wat telt. (Want ondanks dat er een heleboel dingen zijn veranderd en nog gaan veranderen: some things never change…) En ik heb er alle vertrouwen in dat ik met een andere blik naar mijn leventje kan kijken als ik klaar ben en misschien, heel misschien, wel kan zeggen dat ik trots ben op mijzelf. Ik weet dat ik van ver kom en al een eind op weg ben, maar ik ben er nog niet. En tsja, dat stuk
 onzekerheid over mijzelf is nogal hardnekkig, daar ben ik me echt wel van bewust. Maar ik heb goede hoop en veel vertrouwen in de toekomst, een toekomst die anders zal zijn dan ik tot nu toe steeds gedacht heb. Ik heb dit niet kunnen voorzien, niemand denk ik, maar ik weet wel dat ik dit aankan. Ik heb vertrouwen in mijzelf, de mensen om mij heen (you know who you are 😘❤), de therapeuten en in dat het nu eindelijk wel een keer mee mag zitten. Ik heb vertrouwen in verandering, in plaats van dat ik er bang voor ben. En misschien is dat wel de grootste verandering: vertrouwen.

1 jaar getrouwd 

Vandaag 4 jaar geleden zag ik jou voor het eerst.
Vandaag 4 jaar geleden riep ik heel hard dat ik niet verliefd wilde worden.
Vandaag 4 jaar geleden viel ik toch voor je, head over heels.
Vandaag 4 jaar geleden was het begin van ons leven samen.

Vandaag 1 jaar geleden zeiden wij ‘ja’ tegen elkaar.
Vandaag 1 jaar geleden nam ik jouw naam aan.
Vandaag 1 jaar geleden werden wij officieel man en vrouw.
Vandaag 1 jaar geleden was ónze dag.

Vandaag zijn we 1 jaar getrouwd.
Vandaag is het weer ónze dag.
Vandaag en nog zoveel jaren!

Liefde, onze jaren samen zijn nooit makkelijk of voorspelbaar geweest. Saai of rustig zijn geen woorden die bij ons en onze relatie passen. Soms verlangen we beiden naar rustiger vaarwater, maar tegelijk weten we dat dat niet te verwachten is. Juist door alle chaos, het gedoe en het altijd van het één in het ander rollen zijn we wie we zijn en dat maakt ons samen sterk. Menig ander stel had het niet samen gered en krijgt minder te verstouwen dan wij. Maar wij weten dat we er altijd samen uit komen en we het samen altijd aan kunnen.
Ik hou van je. Elke dag, elke week, elke maand en elk jaar een beetje meer. Forever yours! ❤