Woman on a mission!

De laatste tijd ben ik voor het eerst in 5 jaar weer aangekomen.. Na iets meer dan 80 kg(!) afgevallen te zijn sinds 2012 kwam ik nu een kilo of 10 aan. Medicatie is een groot deel van de oorzaak, maar eerlijk is eerlijk: ik ben zelf ook fout bezig. Ik ben de hele dag aan het eten als ik niet oplet en dat telt natuurlijk aan op een gegeven moment. Ik hou van lekker eten, heb een Lief die geweldig kan koken en een deel is (denk ik) ook door mn hormonen. Ik ben voor het eerst in 16 jaar zonder anticonceptie en ik merk dat dat op verschillende vlakken zn invloed heeft. De laatste 3 jaar heb ik niet zoveel meer hoeven doen om op een mooi gewicht te blijven en daardoor is mn aandacht voor wat ik eet simpelweg verslapt. Tot de laatste dagen.. 

Ik merk dat ik niet meer blij ben met hoe het qua gewicht nu is en daar wil ik wat aan doen. Ik ben dankzij de revalidatie al meer aan het sporten, dat scheelt natuurlijk wel wat maar ik ga ook weer op mn eten letten. Ik wil het gaan bespreken met het revalidatie-team, als een soort stok achter de deur. Ik weet dat zij me op eigenlijk alle vlakken die nodig zijn kunnen helpen en ondersteunen. Maar ik moet het zélf doen. Dat weet ik heel goed en ik wil het ook absoluut dus aan motivatie ontbreekt het niet. 

Ik ga dus voldoende water drinken en gezond eten, zowel tijdens als tussen de maaltijden door. Ik ga er niet obsessief mee bezig zijn, geen crash-dieet volgen of dat soort fratsen. Ik heb ook bewust géén tijdspad voor mezelf uit gestippeld, omdat ik weet dat dat eerder averechts werkt dan me goed doet. Ik heb ooit een poosje een eetstoornis gehad en dat wil ik nooit meer meemaken. Ik weet dat ik het kan en vooral kan volhouden, als ik het iets rustiger aan doe. Als ik een kilo per week of ietsje minder af val blijft het er ook veel makkelijker van af dan als ik heel erg streng voor mezelf ben en daardoor heel snel ga. Dan hou ik het niet goed vol, wat tot snaaien leidt, en ik heb daarna een grotere kans dat ik weer aankom omdat ik dan moet schakelen naar normaal eten ipv veel of bijna niets. 

Ik weet dat ik het kan, als ik luister naar mn gezonde verstand en niet naar die stomme hormonen. Ik heb de komende tijd dus een missie: rustig aan op een mooi gewicht uitkomen waar ik vooral zélf blij van word en me lekker bij voel. I’m a woman on a mission and I will succeed! 

Advertenties

Revalideren

Revalidatie is een medische term die herstel betekent, of letterlijk weer valide worden na een ongeval of medische ingreep zoals een operatie. Het revalidatieproces kan behoorlijk ingewikkeld zijn, en zowel lichamelijke als psychische aspecten omvatten. Vandaar dat een gespecialiseerde revalidatiearts de multidisciplinaire behandeling coördineert en de juiste disciplines voorschrijft: fysiotherapie of kinesitherapie (in België), ergotherapie, logopedie, psychotherapie, maatschappelijk werk, en verder hulp van bijvoorbeeld een revalidatietechnicus, orthopedisch schoentechnicus, orthopedisch instrumentmaker, cognitief trainer, revalidatieverpleegkundige, bewegingsagagoog en/of pedagoog. (Bron: Wikipedia)

Ik heb weliswaar geen ongeval of operatie gehad, maar ik begin morgen wel met mijn revalidatie. Ik heb een individueel traject met een revalidatiearts, fysiotherapeut, ergotherapeut en psycholoog. Ik ga tien tot twaalf weken lang aan de slag, 2 tot 3 keer per week. Naast de therapie die ik al 2 keer per week heb, waarvan er gelukkig eentje bijna klaar is. Ik weet dat de komende tijd pittig gaat worden en daar heb ik gemengde gevoelens bij. 

Ik ben er langs een kant erg blij mee dat mijn lijf binnenkort weer meer (aan)kan. Dat ik niet na een paar uurtjes iets doen al plat moet de rest van de dag, of nog langer. Aan de andere kant zie ik er behoorlijk tegenop. Ik ben bang dat ik weer over mn grenzen ga en ik het niet op tijd doorheb. Dat ik het pas door heb als het te laat is en ik verrek van de pijn. 

Tegelijk blijf ik tegen mijzelf zeggen dat ik dit kan. Ik heb tijdenlang om moeten leuren en zeuren om voor elkaar te krijgen dat ik gezien werd door een revalidatiearts. Ik krijg een individueel traject, wat ook niet zomaar iedereen krijgt. Mn traject is gericht op mijn klachten, met als basis chronische pijn. Maar ik doe wat ik altijd doe als ik iets groots of engs ga doen: ik zet beren op de weg. Dat is mn overlevingsstrategie en die treedt als vanzelf in werking. Ik weet inmiddels dat het niet helpt, want door zo te denken zorg ik er zelf onbewust voor dat het zo loopt vaak. Gelukkig ben ik me er inmiddels van bewust en kan ik mezelf corrigeren. Dat is al enorme winst ten opzichte van een aantal maanden geleden. 

Ik ga morgen dus beginnen met revalideren en ik ben daarbij in goede handen. Dat zal ik mezelf de komende tijd nog wel een aantal keer moeten zeggen, maar het komt goed. Ik ga er voor knokken om weer sterker te worden en daar gaat het om!