1 jaar ziek thuis 

Vandaag precies een jaar geleden was de dag die m’n leven om zou gooien. Ik kon niet meer, m’n lijf was op en stopte er simpelweg mee. Ik ben met heel veel moeite thuis gekomen en heb Lief gebeld toen ik er bijna was zodat hij me uit de auto kon helpen. Ik kon niet meer op m’n benen staan, werd gek van de pijn en wist niet meer hoe ik het had. Dat is eigenlijk niet veel veranderd in het laatste jaar. Ik heb allerlei artsen gezien, nog meer assistenten en verpleegkundigen. Ik heb van alles aan medicatie gehad (en nog), maar niks lijkt te helpen. Ik heb 9 weken in het ziekenhuis moeten liggen om de medicijnen af te bouwen, nu lijk ik eindelijk de laatste pillen ook langzaam los te kunnen gaan laten. Weg verslaving, weg morfine, weg complete afhankelijkheid. Ik heb nu eindelijk een therapie die hopelijk voortgezet wordt en doet wat ie moet doen. Ik heb taxivervoer naar therapie en m’n artsen, waardoor ik niet constant afhankelijk ben voor m’n eigen idee. 

Wel heb ik m’n complete toekomstbeeld moeten bijstellen. Zo belangrijk als werken altijd voor me was, is het nu absoluut niet meer. Als ik over 5 of 10 jaar voor mijzelf, ons huishouden, hopelijk kindjes kan zorgen en iets van een hobby kan doen, maar niet kan werken zou ik daar zelfs vrede mee kunnen hebben. Sterker nog: ik zou er absoluut geen moeite mee hebben. Want als ik die genoemde dingen wél kan doen, ben ik al verder dan ik nu ben. 

Ik zal blijven vechten, blijven knokken om ‘beter’ te worden. Echt beter zoals vroeger zal het niet zijn, maar ik ga wel heel hard m’n best doen om te komen tot het niveau waar ik wil zijn! Want opgeven, daar doe ik niet aan. 

Advertenties