2016, een dubbel jaar 

2016 beloofde veel goeds: werk ging goed, ons huwelijk kwam er aan en het ging zowel fysiek als psychisch redelijk. Hoe anders bleek het te lopen… 
Januari was een oké maand, weinig bijzonders in elk geval. Blij dat er een nieuw, voor ons mooi jaar aangebroken was. Blij dat een vriendin na de geboorte van hun zoontje weer thuis was. Blij dat we op kraamvisite konden komen, even heerlijk baby-knuffelen. Tegen het einde van de maand begon mn lijf vervelend te doen. De fibromyalgie speelde wel meer op, waardoor ik naast het werken steeds minder kon doen. Eigenwijs als ik ben duwde ik toch door, in de overtuiging dat als het voorjaar aanbrak mn klachten ook minder zouden worden. Helaas bleek dat niet het geval te zijn. De pijn begon zn tol te eisen: ik sliep slechter, kon fysiek minder, mn resultaten op het werk gingen onderuit en uiteindelijk ikzelf ook. Half februari, vrijdag 12 februari om precies te zijn, kon ik niet meer. Ik ben naar huis gereden vanuit Venlo, merendeels op de cruise control en heb onderweg naar huis gebeld om Lief te zeggen dat hij me bij de voordeur op moest wachten als ik thuis kwam. Ik had net genoeg kracht in mn armen om te rijden, maar geen kracht meer in mn benen om te lopen. Hij heeft me dus letterlijk en figuurlijk opgevangen toen ik thuis kwam. 

De maandag erop me ziekgemeld en na een paar dagen de huisarts gebeld omdat het niet minder werd. Zij constateerde wat ik allang wist: dit was een heftigere aanval dan die hiervoor. Ik kreeg meer pijnstillers en het advies om wat rustiger aan te doen. Dat deed ik, maar mijn klachten verdwenen niet. Integendeel: ik kreeg steeds meer pijn, kon niet meer voor mezelf zorgen en had amper nog kracht. Ook het voorjaar bracht geen verlichting, ik had zelfs hulpmiddelen nodig om enigszins zelfstandig te kunnen functioneren. Een hele grote stap, op allerlei vlakken, maar ik was in de gelukkige omstandigheid dat ik hulp kreeg uit hoeken waar ik het niet vandaan verwachtte. Het was emotioneel verschrikkelijk, ik voelde me niets meer waard en wilde alles liever dan zo verder. Vanaf dat moment is het eigenlijk niet meer veel beter geworden. Sindsdien leef ik continu met nóg meer pijn dan ik al had, ben ik in gevecht met mezelf om toch weer op te staan ’s morgens en probeer ik mezelf maar niet de schuld te geven dat mijn lichaam weigert. Ik ben 9 weken opgenomen geweest in het ziekenhuis, van alles moeten doorstaan aan emoties en met uiteindelijk heel weinig resultaat. 

Tussendoor zijn er natuurlijk ook hele mooie dingen gebeurd, gelukkig maar! Zoals ik eerder al noemde heb ik regelmatig kunnen baby-knuffelen (inmiddels peuter-knuffelen want een baby kan je hem echt niet meer noemen), fijne mensen leren kennen, afscheid genomen van lieve en minder lieve mensen, de 30 aangetikt en boven alles getrouwd met de Liefde van mn leven! De man die mij helpt wanneer ik het niet red, die mij steunt als ik het even niet zie zitten en die mij in laat zien dat onze toekomst alleen maar mooier kan worden. Dat ons leven samen alleen maar mooier kan worden, dat ík alleen maar mooier kan worden. Als ik in mijzelf ga geloven, als ik ga zien wat hij ziet en ik al die dingen die ik nu denk achter me kan laten.
Na 30 jaar durf ik eindelijk te zeggen dat het daar eens tijd voor wordt en ik klaar ben met heel veel oude patronen die anderen mij en ik mijzelf in de loop van mijn leven heb aangeleerd. Dat zal niet zonder slag of stoot gaan, niet iedereen zal het me in dank afnemen misschien en er zullen zeker mensen zijn die niet mee gaan naar het jaar erop. Maar dat is dan zo, dat gebeurt dan maar. Ik ga (nog meer) vechten voor wat ik waard ben en wat mijn toekomstdroom is: een zo gezond mogelijk lijf waarbij mn koppie zoveel mogelijk rust heeft en het allerliefst daarbij zoveel mogelijk écht dierbare mensen om mij heen. Dat dat een heleboel is besef ik me terdege, het hoeft ook niet allemaal nu. Maar 2017 voelt als een mooi en passend jaar om daaraan te beginnen. Dus ik ga ervoor, ik ga in het komend jaar veranderingen maken.  Ik ga mijn leven een stukje mooier en vooral makkelijker maken, dat lijkt me nou eens een mooi streven!

Advertenties