Besluit genomen, eindelijk 

Zoals sommigen misschien wel weten (omdat ze me beter kennen of andere blogs gelezen hebben), loop ik al enkele jaren rond met iets waar ik mee zit. Of beter gezegd: twee ietsen. 

Iets meer dan 4 jaar geleden maakte ik een beslissing die de rest van mijn leven veranderen zou, al besefte ik toen niet hoe groot die invloed zou zijn. Ik ga niet alle veranderingen opnoemen, daar heb ik al vaker over geschreven. Eén ding heb ik steeds weggeschoven, maar ga ik nu toch aan (laten) pakken. Ik kan er niet meer tegen, ik heb lang genoeg over getwijfeld, om gehuild en er onzeker geweest. Morgen ga ik bellen met het ziekenhuis. En niet omdat ik ziek ben of over de revalidatie, maar met de afdeling plastische chirurgie. Ik ga het gesprek aan om goedkeuring te krijgen van de zorgverzekeraar om na 80 kilo afvallen mijn lijf weer een beetje in vorm te krijgen. De meeste reconstructies (ik haat het woord, maar zo noemen ze het nu eenmaal) worden pas gedaan na eventuele zwangerschappen. En ja, een kinderwens is absoluut aanwezig dus moet ik merendeels nog geduld hebben. Maar ik kan een deel wel laten doen en laat dat nou precies het deel zijn waar ik het meeste mee zit. Ik kan wel mn borsten laten ‘reconstrueren’. Met andere woorden: laten bijvullen, liften en/of vergroten. Niet omdat ik tieten tot onder mn kin wil of omdat ik helemaal geen borsten meer heb. Maar omdat ik simpelweg ontzettend onzeker wordt als ik de borsten van een andere vrouw zie, verdrietig ben als ik me uitkleed om te gaan douchen of in bed te kruipen. Omdat ik de tranen over mn wangen heb lopen als ik in de spiegel kijk zonder bovenkleding.

Morgen is dus een grote stap. De verwijsbrief ligt er al 2 jaar, het briefje met namen en reviews van artsen al zeker een half jaar. Maar nooit durfde ik, omdat het simpele idee van die dingen op mn prikbord voldoende was. Nu is die tijd geweest en is het tijd om te gaan bellen. De volgende stap te zetten, voor mij. Ik wil dit, ik heb dit nodig om weer tevreden te kunnen zijn met mij. Want daar gaat het om: tegen mezelf kunnen zeggen dat ik mooi ben als ik in de spiegel kijk. En die tijd komt binnenkort, maar die komt alleen als ik die stap zet. Als ik morgen bel. 

Advertenties