14 dagen

Vandaag over 2 weken is het ónze dag. Een dag van vroeg opstaan, in de makeup en mn haren gedaan krijgen, die o zo mooie jurk aan, met onze dierbaren lunchen, naar het stadhuis dat wij uitgekozen hebben, daarna koffie met gebak bij ons thuis en dan de foto’s maken. Als dat klaar is, heerlijk met de beentjes omhoog!

Een paar dagen erna hebben we ons feest, met al onze vrienden, onze ouders en broers/zussen. Wederom eerst het mooi-maak gedeelte (haren, makeup en weer mn jurk, maar nu net even anders!), gevolgd door een hapje eten voordat alle visite aankomt. De avond staat voor ons voor lekkere hapjes, drankjes, muziek en hopelijk heel veel gezelligheid!

Ik heb er met de dag meer zin in, zeker nu dingen wat concreter worden. Alle leveranciers zijn geregeld, voor ons allebei is de trouwkleding klaar, mijn jurk hangt uit zodat er geen kreukels in kunnen zitten, dit weekend mn haren verven, het draaiboek voor beide dagen doornemen en aan hem te geven. De laatste puntjes op de i, alles nog eens dubbelchecken. De neuroot in mijn draait overuren en tegelijk valt het me mee hoe ik loop te stressen.
Bridezilla blijft nog even actief natuurlijk, maar verergert niet zoals ik een beetje vreesde… 🙊

image

Advertenties

Nog 1 maand!

Helaas is het er gisteren niet van gekomen, maar met terugwerkende kracht alsnog een blogje over gisteren..

Vandaag over een maand is het dan eindelijk zover: na ruim 2 jaar wachten is het ónze dag! Om precies te zijn na 2 jaar, 3 maanden en 1 week wachten.. Op dat moment waren we nog net geen 9 maanden samen, maar woonden we wel al (officieel) 5,5 maand bij elkaar. Ja, het waren roerige tijden en we gingen supersnel in de ogen van iedereen om ons heen. En nee, niet iedereen was daar even gelukkig mee of gerust op; wat we achteraf ook wel begrijpen natuurlijk. Maar wij voelden al heel snel dat het goed zat tussen ons en dit geen flirt of kortdurend iets zou zijn. Sommige gevoelens zijn nu eenmaal moeilijk in woorden te vangen, zelfs voor mij.. 😉
Na jouw voor ons beiden onverwachte aanzoek (noem het een tikje impulsief), heb ik eerst alleen maar kunnen huilen. Dát was de bevestiging die ik op dat moment nodig had, hoe gek dat voor sommigen ook zal klinken. Ik voelde eindelijk dat ik wel goed genoeg was, dat er van me gehouden werd en niet alleen voor de leuke dingen maar voor de rest van onze levens. *voor wie mijn verleden hierin niet echt kent zal dit raar klinken, maar als je dingen vaak genoeg hoort op de verkeerde momenten ga je het vanzelf geloven*
Toen begon het grote plannen: wanneer, waar, hoe groot of klein, wie we er per se bij willen hebben op welke dag en al die praktische dingen. Daarnaast uiteraard, ook niet onbelangrijk: een trouwjurk! Heel internet afgespeurd, maar niks wat volledig naar mijn zin was. Via zowel moeder als zusje kreeg ik de tip dat een dochter van kennissen haar jurk had laten ontwerpen, bij mn ouders in de buurt en voor een hele redelijke prijs. Website bekeken en afspraak gemaakt. Om een lang verhaal kort te maken: ik heb een unieke, zelfontworpen jurk die me prachtig staat en exact naar mijn wensen is! Ik wist niet dat het mogelijk was..

Verder hebben we inmiddels vrijwel alles geregeld, op de inkopen voor het feest na. Het grote dubbel-dubbel-dubbel checken en kort voor het huwelijk het hele draaiboek doornemen en overdragen aan mn bff aka bruidsmeisje.

Ik heb er in elk geval heel erg veel zin in en kan niet wachten tot ik me officieel voor mag stellen met zijn achternaam en die o zo mooi handgemaakte ring te dragen. Vanaf 4 juli en daarna elke dag voor de rest van mijn leven! ♡

image