Eindelijk!

Nog 34 dagen, dan zijn wij officieel man en vrouw. 34 dagen tot ik eindelijk jou mijn prachtige jurk mag laten zien. Tot we eindelijk dat papiertje op zak hebben. Tot ik eindelijk jouw naam dragen zal. Tot we beiden die geweldige ringen zullen dragen. 34 dagen die mij eigenlijk te lang duren, maar dat duurt het me al tijden. Toch is er iets veranderd.
Vannacht gebeurde en zei jij iets wat elke onzekerheid, twijfel of angst weg nam. Ons huwelijk was voor mij tijdenlang een soort bevestiging die ik nodig had, dat ik echt goed genoeg ben voor jou. Dat is anders nu. Al die gevoelens heb ik overboord kunnen gooien, dankzij jouw woorden vannacht. En ik weet, het is voor ons beiden moeilijk geweest en vooral tegenover jou niet eerlijk dat ik al die emoties had. Jij verdiende het niet, je had er geen schuld aan en deed 3 jaar lang alles in je macht om mij van het tegendeel te overtuigen. Maar nu, eindelijk, is het gelukt. Ik ben om, definitief.
Ik ben goed genoeg, ik hoef me geen zorgen te maken over ons en jou niet meer te kwetsen met mijn angsten. Ik hou van jou, nog meer dan ik al deed en ik weet en voel dat jij dat ook zo voelt.
En ja, dat is laat en dat heb je absoluut niet verdiend. We weten beiden de redenen en voelden al die tijd toch dat het goed zou komen. Nu is dat moment: weg zorgen en onzekerheid, welkom oneindige liefde en onvoorwaardelijk wederzijds houden-van.

Lief, ik ben niet perfect en dat weet ik maar al te goed. Maar weet je: ik ben perfect genoeg voor jou en jij voor mij. En als je het mij vraagt is dat alles wat telt. Jij, ik, wij, onze beestjes en alles wat onze toekomst zal brengen. Want die toekomst is van ons, wat een ander ook beweren mag! ❤

Advertenties

Moedersdag

Moedersdag.. Elke keer weer een dag met een dubbele lading, al begint dat heel langzaam een klein beetje te draaien.
Natuurlijk ben ik dankbaar voor een geweldige moeder en een even fantastische schoonmamma, die alles doen wat ze kunnen om mij (ons) gelukkig te maken op elke manier die ze kunnen. Die mij accepteren en liefhebben om wie ik ben, al hebben ze soms hun eigen ideeën over dingen. En toch, ze zullen mij nooit veroordelen of bewust kwetsen. Dat alleen al, met daarbij de vanzelfsprekendheid waarmee zij mij de laatste jaren hebben zien veranderen en ook daarin hun steun en liefde hebben laten voelen maakt dat ik me moeders-gewijs een zeer dankbaar mens mag prijzen.
Er blijft alleen dat andere deel, die kant die nog niet zo’n invulling heeft en al jaren knaagt. De laatste tijd ietsje minder dan voorheen, maar helemaal weg is het gevoel nog niet. Ik ben al jaren voor mn gevoel en in mijn hart mamma, maar het mocht niet zo zijn. Na hele lange tijd van worstelen met mijzelf, therapie en heel veel praten met mijn Lief heb ik het een klein beetje geaccepteerd. Daarbij heb ik sinds een klein jaar mijn kleine mannetje Reus, waar ik als het nodig is mn kriebels en moedergevoelens op kan uitleven. En niet te vergeten: de wetenschap dat we over iets minder dan 2 maanden echt getrouwd zijn. Ik ben geen traditioneel meisje in veel zaken, maar hierin wel. Het idee alleen al geeft me een soort rust, een zekerheid om ook daarin wat meer rust te vinden.

Uiteindelijk zal het allemaal wel goed komen, maar voor nu is Moederdag nog een beetje dubbel. Ik denk aan al die mamma’s die vandaag stralende kindergezichtjes voor zich zien met zelfgemaakte kado’s en allerlei knutselwerkjes. Tegelijk denk ik aan alle mamma’s die geen of niet al hun kinderen bij zich kunnen hebben, om welke reden ook.
Laten we met zn allen iets afspreken alsjeblieft.. Of je nu een huis vol hebt met rondrennende, springende of soms achter-het-behang-plak kinderen hebt of ze uitsluitend in je hart en hoofd zitten, we zijn allemaal evenveel mamma (of pappa for that matter).
Elke moeder, in welke vorm ook, is een bijzonder mens en verdient net dat beetje extra liefde vandaag. Ik denk aan jullie in elk geval! ❤