Radeloos en klaar ermee

Ik werd vanmorgen wakker van de pijn.  Overal, van kruin tot kleine teen deed het ontzettend zeer. Mijn rechterarm weigert al sindsdien dienst, tegen uitval aan. Direct dus pillen genomen, Lief aangegeven hoe de vlag erbij hing en dat ik waarschijnlijk weinig tot niks kan. De schat heeft, nog meer dan anders, geweldig voor mij gezorgd de hele dag. Terwijl hij deed wat er gedaan moest worden, lag ik op de bank proberen mijn lijf te geven wat het nodig heeft: rust, warmte en liefde/verzorging in de vorm van eten, drinken en medicijnen.
Tegen het einde van de middag hield ik het niet meer en kon ik niet anders dan huilen van de pijn. Radeloos hebben we de huisarts gebeld en werden even later teruggebeld. Ik heb met moeite het hele verhaal uitgelegd aan haar, met daarbij ook onze wanhoop inmiddels. Ze was duidelijk ook diep aan het denken wat we nog kunnen, gezien de hoge doseringen die ik al heb. Toch besloten om een deel van de medicatie nog verder te verhogen, in elk geval tot de volgende afspraak die ik met haar heb.
Volgende week gaan we kijken naar andere mogelijkheden, want dit duurt te lang inmiddels. Ik ben nu bezigmet de zesde week en er zit nog weinig tot geen verbetering in. Wat dat plan zal zijn is onduidelijk nog. Ik wil proberen (als mn lijf het toelaat) de komende dagen hierover meer informatie op te zoeken, me in te lezen in wat er mogelijk is en hoe de ervaringen hiermee zijn. Tot nu toe lijkt het de kant van een doorverwijzing (naar een reumatoloog, pijnteam, osteopaat, haptonoom of wat ook) of een revalidatie-traject op te gaan.
Los daarvan wil ik kijken naar hulpmiddelen voor de dagelijkse praktijk, zoals opzetstukken voor pennen, bestek dat ik makkelijker vast kan houden en dat soort dingen. Ik wil zo graag een stukje van mijn zelfstandigheid en daarmee eigenwaarde terug..

Als laatste merk ik dat ik steeds minder kan hebben, op allerlei fronten. Ik ben prikkelbaarder, sneller boos en denk steeds vaker bij mezelf: “waar maak je je druk om”, “stel je niet aan” of “je hebt geen idee”.. Niet hoe ik ben of wil zijn, maar ik merk het aldoor. Iedereen worstelt met zijn eigen dingen, gaat door zijn eigen proces en ga zo maar door. En ik doe vreselijk mijn best om iedereen in zijn/haar waarde te laten.

Maar alsjeblieft: doe geen beloftes die je niet nakomt, doe niet alsof je weet wat wij doormaken als dat niet zo is en als je wil weten hoe het met mij is, vraag het mij. En misschien nog wel het allerbelangrijkste: vergeet mijn lieve schat niet te vragen hoe hetmet hem gaat. Hij heeft het ook enorm zwaar en wordt zo vaak vergeten. Dat verdient hij absoluut niet! ♡

image

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s