“Pijnverlichting-therapie”

Begin vorige week kreeg ik een brief van de fysiotherapie-praktijk waar ik een poos onder behandeling ben geweest ivm mijn fibro. Destijds hebben we in goed overleg de behandeling gestopt, omdat ik ‘op de top van mijn kunnen’ zat. Ik had nog altijd klachten, maar beter werd het niet. Klote, maar we hebben ons best gedaan. Blijkbaar heeft de fysio mijn naam/casus onthouden, want ik kreeg dus een uitnodiging voor mensen met chronische pijnen. De praktijk hier is sowieso super moet ik zeggen. Heel breed georiënteerd, maar tegelijk met therapeuten die bijzonder goed getraind en gespecialiseerd zijn in bepaalde ziektebeelden, waaronder fibromyalgie. Ze boden een introductie aan voor een nieuw soort therapie: andullatie therapie. Speciaal voor mensen met allerlei soorten pijnklachten en gezien de laatste weken leek het mij een goed plan om hier gebruik van te maken. Uiteindelijk had ik dus gisteren begin van de middag een afspraak.
Na een vraag-gesprekje (wat zijn je klachten, wat merk je ervan, wat heb je al geprobeerd, etc) vertelde de meneer van de matrassen waar het om gaat een verhaaltje over wat de therapie inhoudt en kan betekenen. In mijn geval zou ik trillingen op een heel laag niveau krijgen, omdat mijn lijf door de fibro dat wat minder kon hebben, gecombineerd met infrarood lampen voor warmte die in mn spieren door kon trekken. De eerste keren kon ik erna ietsje meer pijn hebben, maar na een week of 2 (met 2-3 sessies per dag) zou ik een enorme verbetering moeten merken en uiteindelijk zou ik klachtenvrij kunnen worden. Ik zou dus dankzij dat matras geen pijn meer hebben! Mijn interesse was gewekt, want in 10 jaar tijd ben ik 3 uurtjes pijnvrij geweest. Alles meer dan dat is meegenomen zullen we maar zeggen. Tijd om naar de behandelruimte te gaan dus. Ik mocht plaatsnemen op een bed, de kussens werden goed gelegd onder mijn nek en benen en de buikband werd vastgemaakt. Een voor een werden de trillende delen even aan en uit gezet om te testen en laten voelen. De infraroodlampen gingen aan en het programma werd gestart. Ik kreeg nog een dekentje over me heen om me goed warm te houden en kreeg de mededeling: “Geniet ervan!” Lief lag naast mij, omdat hij het ook wel eens wilde proberen. Toen we beiden ingesnoerd, ingestopt en opgestart waren liep die meneer weer naar het kantoortje om de volgende patient het verhaal te vertellen. Na een minuut of 5 (denk ik, ik kon de tijd niet in de gaten houden) begon mijn hele lijf pijn te doen. Ik kon het door middel van ontspanningsoefeningen redelijk hebben, tot het hele bed begon te trillen. Een kleine 10 minuten heb ik liggen vechten tegen de tranen en een enkele liep over mijn wang. Mijn programma was net afgelopen, toen de meneer met de volgende patienten de behandelkamer in kwam lopen. Hij keek onze kant op en stak zijn duim op met een vragend gezicht. Direct schudde ik nee en voelde de tranen weer opwellen. Hij zei de mensen die met hem mee liepen dat ze vast plaats konden nemen en kwam direct naar mij toe om te vragen wat er was. Ik legde heel kort uit hoe en wat, terwijl hij mij losmaakte uit het apparaat dat ik inmiddels vervloekte. Nadat ook Lief losgemaakt was, mochten we vast richting zijn kantoor lopen en vrijwel direct erna kwam hij er ook aan. Hij ging nu iets dieper in op mijn ervaring en maakte toen 2 opmerkingen die mij enorm raakten en lieten schrikken. “Je bent duidelijk een heel stuk verder in je ziekte-proces dan ik dacht” en “Zo’n heftige reactie heb ik nog nooit meegemaakt.” En bedankt…. De ervaring van Lief was wel enigszins positief dus meneer stak zijn verkoop-gesprekje af. We zouden dikke korting krijgen als we die dag tekenden, ik zou een enorme verbetering gaan merken, ik zou diezelfde avond al veel beter slapen, etc etc. Los van het bedrag (wat ik niet ter plekke zou beslissen al was ik multi-miljonair), weiger ik uit principe on the spot te beslissen over nieuwe dingen, zeker als ze over mijn gezondheid gaan. Ik wil kunnen researchen, gedegen onderzoeken lezen ipv alleen hun folder en noem maar op.
De rest van die dag heb ik voor pampus en krom van de pijn op de bank gelegen. Het leek alsof er wel 3 vrachtwagens over me heen gereden waren. Niets hielp: warmte, medicijnen, rust, afleiding.. Uiteindelijk hield ik het na middernacht niet meer en lag huilend van de pijn op de bank. Ik ben absoluut niet kleinzerig en kan normaal redelijk met mijn pijnen omgaan, maar dit was gewoonweg teveel. Ik zat aan het maximum van mijn doseringen van alle medicijnen en we waren allebei radeloos wat we nou moesten. Zo slapen zou mij in elk geval niet gaan lukken en uit bezorgdheid en machteloosheid wist Lief het ook niet meer. Rond 1 uur hebben we besloten de HAP maar te bellen, om advies in te winnen. Ik ging er vanuit dat ze niks konden, maar niet geschoten is altijd mis. Zo goed en kwaad als het ging maakte ik een lijst van wat ik genomen had, in welke doseringen en hoeveel tabletten zodat Lief dit door kon geven. Ik was amper nog in staat om te praten, door het huilen en de kiespijn die weer opspeelde. Lief sprak alles door met de assistente: wat ik aan diagnoses heb, welke medicatie ik gebruik, hoe ik erbij lag en onze radeloosheid over hoe ik de nacht door moest komen. Ze had enige moeite om alles goed te noteren en een arts te vinden die even mee kon denken. Na een kleine 45 minuten gaf ze als advies nog 2 paracetamol te nemen en als het echt niet meer ging nogmaals te bellen. Lief had nog niet opgehangen of mijn mobiel ging (best vreemd om 2 uur ’s nachts): de HAP. Het bleek een van de artsen te zijn, die aangaf dat ik naast de 2 pct nog iets van morfine mocht. Niet veel, want ik zat al aan de maximale dosering maar bij wijze van uitzondering en op zijn voorschrift mocht het nu. Hij wenste ons sterkte en beterschap en hoopte dat het voldoende zou zijn. Uiteindelijk sliep ik rond half 4 denk ik, om tegen 7 uur weer klaarwakker te zijn met een aantal wakkere momenten tussendoor. Een horror-nacht en ik had nog steeds evenveel pijn. Ik moest nog tot 9 uur wachten voor ik weer medicatie mocht nemen, wat gezien hoe wakker ik was best zou lukken. Mis gegokt: om half 9 in slapen gevallen weer… Rond 10 uur weer even mn ogen open, waarop ik dacht ‘rustig wakker worden en dan pillen nemen, eindelijk!’ en weer in slaap donderde. Uiteindelijk werd ik rond 11.30 uur echt wakker, direct koffie en pillen genomen want het was nodig!
Inmiddels is het halverwege de middag geweest en ben ik niet verder gekomen dan douchen, aankleden en wat rondhangen op social media. Mij afdrogen en eten maken heeft Lief voor me moeten doen, dat lukt nog niet. Ik blijf moe, pijn en weinig kracht hebben. Ik geef mijn lijf dus maar wat het nodig heeft: heel veel rust, voldoende warmte en medicatie en ik probeer zo goed als ik kan dit te accepteren voor nu. Al is het maar omdat ik even niet de puf heb om tegen alles wat ik voel te vechten…

Ik weet 1 ding heel zeker na dit ‘avontuur’: dat apparaat komt hier het huis niet in! Voor nog geen miljard ga ik weer zoveel pijn lijden door een behandeling van een kwartier, met als gevolg zo’n nacht en totaal geen reactie op medicatie meer. Voor een ander is het misschien een perfecte oplossing, maar overduidelijk niet voor mij!

3 gedachtes over ““Pijnverlichting-therapie”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s