Deksels en neuzen

De laatste 2,5 week lig ik op de bank, gevloerd door de fibro. Te lang mezelf gepusht, te veel gevergd van mn lijf, te weinig rust genomen. Keer op keer op keer ben ik gewaarschuwd, door alles en iedereen. Door mijn Lief, door vrienden, door mn ouders, door mn eigen lijf ook. Ik heb alles gegewuifd, ik redde me wel, het was bijna vakantie, het viel wel mee allemaal.

Achteraf bezien had ik moeten luisteren, maar dat is achteraf. Nu heb ik te dealen met de gevolgen: weinig tot geen kracht, soms uitval en vooral heel veel pijn. De moeheid is er inmiddels een eind uit, maar de andere dingen blijven me nog parten spelen. Stilzitten is sowieso niet echt aan mij besteed, maar dik 2 weken niks kunnen is wel heel lang. Ik loop constant tegen mn grenzen aan, voel de muren op me af komen en bij alles wat ik doe merk ik hoe beperkt ik ben in mn doen en laten momenteel. Ik krijg bij letterlijk alles wat ik probeer te doen om de verveling te verdrijven het deksel op mijn neus. Pijnlijk en ontzettend confronterend, maar ik moet het er maar voor doen.

Even zo duidelijk is dat een aantal contacten blijkbaar anders is dan ik dacht. Ik ben soms verrast door berichten die ik krijg, onverwacht en juist daarom extra gewaardeerd. Van anderen om me heen verwachtte ik wel iets te horen, maar valt dit tegen. Als ik iets stuur of als de ander wat nodig heeft, hoor ik iets maar verder blijft het stil. Jammer en soms zelfs flink pijnlijk. Wederom iets met deksels en neuzen..

Tenslotte lijkt er getwijfeld te worden aan mijn oprechtheid, hoe waar of plausibel mijn klachten en inzet zijn. Terwijl ik juist door mijzelf zo te pushen constant, voor anderen merendeels, nu plat lig. Ik heb mezelf over de kop gewerkt, maar als ik daar de gevolgen van merk en uitspreek wordt er aan mijn woorden getwijfeld. Deksels en neuzen.

image

Advertenties

Accepteren, berusten en nieuwe doelen stellen

De titel zegt eigenlijk alles al. Dat is wat er te doen staat.. Ik zal even uitleggen hoe en wat, misschien dat jullie mee kunnen denken of nog briljante ingevingen hebben!

Accepteren: eigenlijk al jaren een issue, maar nu pas word ik echt met mn neus op de feiten gedrukt. Ik moet accepteren dat ik niet alles meer kan, dat ik niet van mezelf kan verwachten dat ik hetzelfde doe als een leeftijdsgenoot die gezond is en dat ik zeker nu even heel erg vaak moet slikken en hulp moet vragen. Dat hulp vragen kan ik wel (je hebt weinig keus als je lijf weigert), het accepteren van de gevraagde hulp ook. Daar zit het probleem hem niet in. Zelfs niet in de hoeveelheid hulp die ik momenteel nodig heb en hoe vaak ik die moet vragen, bij de kleinste dingetjes. Hele eenvoudige zaken als afdrogen na het douchen, drinken inschenken, huishoudelijke dingetjes doen, een broodje smeren of soms zelfs eten van mn bord naar mn mond krijgen lukken nu niet. En dan kan je een stoere meid zijn, die heel graag onafhankelijk is en vooral erg goed weet hoe ze dingen wil doen, maar als je niet kan moet je hulptroepen inschakelen. Weet je, dat ik nu tijdelijk die hulp veel meer nodig heb is 1 ding. Hetgeen wat me nu nekt is dat dit nu al een week duurt en het niet beter wordt. Ondanks medicijnen (en hoe!), rust en alles wat ik verder kan bedenken blijf ik even ‘invalide’ als eerder deze week. Dat frustreert enorm, maar bovenal beangstigt het me. Wat als het niet beter wordt? Wat als dit het is voorlopig? Wat als ik de komende tijd (dagen, weken, maanden) zoveel pijn en zo weinig kracht blijf houden? Hoe moet het dan? En als het wel beter wordt, hoeveel beter? Kom ik weer op mijn ‘oude niveau’ of lever ik weer ietsje in? Kan ik dan weer mn eigen werk doen? Moet ik alternatieven zoeken voor dingen? En hoe ga ik dat dan doen en daar mee om? Zoveel vragen die door mn hoofd blijven spoken, waar niemand een antwoord op heeft.

Berusten: wil ik dat wel? Kan ik überhaupt berusten in de situatie zoals die nu is? Hoe doe ik dat dan? Ik weet dat het me zou helpen, berusten dat het nu even niet anders is. Dat ik daardoor makkelijker kan accepteren hoe het over de grote linie is. Dat ik daardoor vooruit zou kunnen, maar iets houdt me tegen. Ik denk zelf dat het angst is. Angst dat als ik berust en accepteer dat het nu is zoals het is, ik daardoor niet meer beter word. Alsof ik zou stoppen met vechten ofzo, terwijl ik weet dat ik niet zo in elkaar steek. Dat ik altijd meer wil, weet dat ik meer kan en nooit helemaal zal stoppen met knokken.

Nieuwe doelen stellen: tsja, dat zijn er meerdere. Mijn eerste doel zou dus moeten zijn om te zorgen dat ik weer ietsje beter word, iets meer kan en met minder medicatie af kan. Dan stapjes zetten, kleine stapjes, richting een iets groter doel. Leren aanvoelen wat wel gaat en op tijd stoppen als het teveel is. Om vervolgens binnen dat wat gaat zoveel mogelijk resultaat te behalen: qua inspanningen thuis, qua werk, qua balans tussen werk en privé, qua alles eigenlijk. Haalbare doelen vooral, in kleine stapjes zodat ik successen kan boeken en met een tevreden gevoel kan stoppen als het genoeg is. Niet het gevoel te hebben te falen als ik niet meer fulltime kan werken, niet te denken dat ik minder ben omdat ik iets niet kan, niet mezelf wijsmaken dat ik minder waard zou zijn omdat ik nu eenmaal een lijf heb dat anders in elkaar steekt. Maar te koesteren wat lukt, me op de positieve dingen te richten, te genieten van wat ik bereik binnen mijn grenzen, extra plezier kunnen hebben in dingen als ik een keer ietsje meer kan dan gebruikelijk.

Daar ga ik dus mijn energie in steken de komende tijd. Niet in kleine ergernissen, niet in frustraties die niet hoeven, niet in relaties/vriendschappen/kennissen die eenrichtingsverkeer zijn, maar in positieve dingen. Maar bovenal: in mijzelf, mijn lijf en mijn/onze toekomst. Want dat is wat er toe doet at the end of the day. Heel egoïstisch gezegd: ik moet door met mij, niet met al die anderen. Die zijn heel erg fijn als ze er zijn, maar kunnen ook bakken energie kosten als het een frustratie wordt. Dus moet ik kiezen voor mijzelf, juist nu. Want niemand anders kan dat doen, alleen ik.

image

Confrontaties aangaan, hoe doe je dat eigenlijk?

Ik zit in een periode van confrontaties, muren waar ik tegenaan loop, verschillen en beperkingen die steeds duidelijker worden.
In de 29 jaar die ik nu op deze aarde rondwandel heb ik al een heel aantal hele verschillende en soms ook heftige dingen voor mn kiezen gehad. Tot nu toe heb ik alles het hoofd kunnen bieden, soms kostte dat wat meer moeite dan andere keren maar het is me altijd nog gelukt. Veelal waren het praktische dingen of zaken op mentaal/emotioneel/psychisch vlak. Daar kan ik prima mee dealen, ik zou bijna zeggen dat ik daar voldoende ervaring mee heb om vrijwel alles aan te kunnen op die vlakken.
De laatste maanden ligt een heel groot issue op een ander vlak: fysiek. En dan bedoel ik niet hoe mijn lijf eruit ziet na de maagverkleining van bijna 4 jaar geleden, dat is maar tijdelijk als ik dat wil. Ik bedoel de fibromyalgie en wat dat betekent. Ik word steeds meer met mn neus op de feiten gedrukt dat het een onontkoombaar iets is en ik er mee zal moeten leren dealen. Ik heb er zo’n 7 jaar tegen proberen te vechten, maar merk dat dat nutteloos is. Ik moet dus de confrontatie aan met mijzelf hierin. Ik moet gaan toegeven dat dingen niet lukken, dat ik niet kan wat ik zou willen of wat ‘normaal’ is voor iemand van mijn leeftijd. Maar hoe doe je dat? Hoe ga je om met een lijf waar je niet van op aan kunt?
Ik wil nog zo veel, maar weet niet wat daarvan haalbaar is. Ik zal me meer en meer moeten instellen op het gegeven dat ik steeds minder kan, alleen het tempo waarin weet nog niemand. Alleen, hoe doe je dat? Hoe accepteer je iets waarvan je het verloop niet kent? Waarvan je niet weet wat je nog wel en niet kan? En over hoe lang je nog op dit niveau zal blijven? Hoe richt je je toekomst samen in, als je geen idee hebt wat die brengen zal?

Stof tot nadenken dus.. En als iemand een antwoord heeft, of me een stukje op weg kan helpen, let me know! Alle andere reacties (hier en elders) zijn uiteraard ook welkom, zoals altijd.

image

Garnaaltje spelen

Vanmorgen in verband met de toenemende pijn en uitval van afgelopen weekend, maar vooral omdat zelfs mijn befaamde cocktails niks meer deden maar even een bezoekje gebracht aan de huisarts.
Ze schrok een beetje. Eigenlijk om 2 redenen: ik was fris en fruitig, terwijl ik eigenlijk in coma hoorde te liggen van alle medicatie. En daarnaast dat het zo erg was dat ik op maandagochtend vroeg aan de telefoon hing.
Toen begon het puzzelen: medicijnen bij elkaar zoeken die ik mag hebben, die nut hebben en in welke doseringen en hoe in praktische zin dan. Uiteindelijk is het gelukt en heb ik weer nieuwe, zwaardere meds gehad. Wel met het dringende advies ook de stress zoveel mogelijk uit te bannen. Dat laatste is niet helemaal mogelijk, maar ik doe mn best.
Sinds vanmiddag lig ik dus weer op de bank, wachtende tot de medicijnen voldoende spiegel in mn bloed hebben gevormd om me voorlopig even om te dopen tot garnaaltje. Dan maar een paar dagen of desnoods langer stoned op de bank, maar die pijn enzo mogen nu best eens ergens anders gaan vervelen.

Ik wil iedereen die berichtjes stuurde via whatsapp, telegram, als reactie hier oid bedanken hiervoor. Andere wegen gebruik ik even niet, als ik me weer wat beter voel komt dat wel weer. Tot die tijd ben ik erg blij met de mensen die ik spreek en hoe ik gesteund wordt momenteel. Dank jullie wel schatjes! Ik hou van jullie ❤

image

Kiezen voor mij

Na weken (zo niet maanden) van twijfelen, doorbijten en mezelf steeds maar weer pushen heb ik voor mijzelf gekozen.
Nee, ik heb geen einde gemaakt aan mijn relatie (dat gaat absoluut niet gebeuren!!!), ik geef op geen enkel vlak de moed op en iedereen die belangrijk voor mij is blijft wat mij betreft in mn leven. Wel heb ik besloten om me ziek te melden op mn werk.
Al tijden doe ik meer dan goed zou zijn voor een gezond persoon, laat staan voor mij. Ik verg al een hele tijd vele malen meer dan haalbaar is en merk dat al een poosje steeds meer. Afgelopen vrijdag was de druppel en vandaag heb ik de knoop doorgehakt. Ik neem de rust en tijd die ik nodig heb om bij te komen en weer iets van energie op te doen. Een lijf dat te weinig slaap en rust krijgt, continu keihard moet werken en het op een gegeven moment van pure wanhoop laat afweten, moet toch een duidelijk signaal zijn.
Mijn plan voor de eerste tijd is dus eenvoudig: rustig aan doen, slapen en voelen wat goed voor mij is en ik aankan nu. Niet meer pushen, niet gek laten maken en zeker stoppen met die eeuwige roofbouw plegen. Ik heb burn-outs, depressies en andere ellende genoeg gehad om te weten dat ik dat nooit meer wil.
Het is tijd voor mij. Mijn lijf, mijn hoofd en mijn rust. En wie daar een probleem mee heeft moet van verrekte goede huize komen om mij van het tegendeel te overtuigen.

image

Nog 5 maanden!

Vandaag over 5 maanden is onze dag. Nog 151 dagen om precies te zijn. De dag die al ruim 1,5 jaar in de agenda staat en mij steeds nog veel te lang geduurd heeft. Nu komt het snel dichterbij en kan ik niet meer wachten.
In de praktijk verandert er weinig, dat weet ik. Maar we weten beiden dat en waarom het zo belangrijk voor mij is. We willen beiden voor altijd samen zijn. Wij, samen met onze beesten en ooit hopelijk een gezinnetje.

Ik wil officieel de jouwe zijn.
Ik wil onze liefde bezegelen.
Ik wil jouw achternaam mogen dragen.
Ik wil me voor kunnen stellen met die “nieuwe” naam.
Ik wil jou versteld laten staan van mij in die prachtige jurk.
Ik wil met iedereen die ons dierbaar is onze liefde vieren.
Ik wil de volgende stap in onze toekomst zetten.
Ik wil voor de rest van mijn leven aan jou “vastzitten”.
Ik wil jouw vrouw zijn!