Willen, maar niet kunnen..

Het is weer eens zover. Mijn eeuwige schaduw, ook wel fibromyalgie genoemd, is overduidelijk aanwezig. Het kwakkelende weer was knudde, de vrieskou was qua luchtvochtigheid goed maar qua temperatuur ruk en nu weer wisselvalliger weer is nog erger. Tel daar spanningen en lange/zware werkdagen bij op en voila: ‘vriend’ fibro laat zich weer gelden.
Heel kort gezegd betekent dat inleveren qua kracht, veerkracht, slaap en door die dingen bij elkaar ook op emotioneel vlak. Ik raak weer gefrustreerder, heb meer moeite mn emoties binnen de perken te houden en moet op mn tellen passen met hoe vol ik de agenda plan..

Om een beetje een idee te geven hoe dit voor mij werkt, kun je de lepel-theorie toepassen. Voor wie het niet kent, hieronder een voorbeeld ervan.

image

Een gemiddelde werkdag begint dus voor ik vertrek al met 6 lepels gebruiken: opstaan (1), douchen (2), aankleden (1) en medicatie regelen (2). Dan ga ik dus werken (4 lepels, uitgaande van een gemiddelde werkdag). Dan nog sociale contacten (3) en tenslotte eten voor de volgende dag klaarmaken (2 lepels). Dat zijn dus alle 15 lepels, uitgaande van een “normale” werkdag van 8 uur. Mijn werkdagen zijn in de regel 11-12 uur, dus dat is al snel 2 lepels meer. Dan kom ik dus op 17 lepels, keer 5 dagen in de week. 10 lepels per week meer dan ik in theorie heb. Die mis ik dus in het weekend, dan heb ik 20 lepels voor beide dagen.
Dit alles gaat uit van een normale tot goede dag. Op een slechte dag is uit bed komen, douchen, aankleden en iets van sociale contacten het hoogst haalbare. 7 lepels dus, meer lukt simpelweg niet.

Zoals vaker gezegd: ik wil niet zielig doen of medelijden. Ik moet soms ook mn ei kwijt, mn frustraties uiten en gewoon even van me af schrijven. Dat is wat ik nu even nodig had, ook ik ben maar een mens…

Advertenties

Ik zou zo graag…

Ik zou zo graag.. Ja, van alles eigenlijk!

Ik zou zo graag willen dat het al juli was. Ik zou zo graag willen dat ik officieel een andere achternaam heb. Ik zou zo graag kunnen zeggen dat ik de ‘vrouw van’ ben. Ik zou zo graag onze liefde vieren voor onze dierbaren.
Ik zou zo graag diezelfde liefde bezegelen met een kindje. Ik zou zo graag zo’n hummeltje willen vasthouden. Ik zou zo graag in een kindergezichtje kijken waar ik ons beiden in terug zie. Ik zou zo graag om willen kijken als er ‘mamma’ geroepen wordt. Ik zou zo graag die droom werkelijkheid laten worden.
Ik zou zo graag plannen willen maken en ze gewoon kunnen uitvoeren. Ik zou zo graag zonder nadenken ‘ja’ kunnen zeggen op van alles. Ik zou zo graag een lijf hebben dat bij mijn leeftijd past. Ik zou zo graag een dagje geen pijn hebben. Ik zou zo graag eens in de spiegel kijken en tevreden kunnen zijn.
Ik zou zo graag eens zorgeloos zijn. Ik zou zo graag zonder te twijfelen kunnen doen waar ik zin in heb. Ik zou zo graag heerlijk impulsief zijn. Ik zou zo graag willen doen en wel zien wat er van komt. Ik zou zo graag mijn bucketlist afwerken.
Ik zou zo graag eens heel even in de toekomst kijken. Ik zou zo graag even spieken naar wat de toekomst brengen zal. Ik zou zo graag zien dat er inderdaad een lichtje is aan het eind van de tunnel.

Ik zou zo graag van alles. En weet je wat het mooie is? Ik ga dat wat enigszins haalbaar is doen. Want waar een wil is, is meestal ook een weg!

No way back

Al een paar weken rommelde het, liepen een aantal dingen niet lekker en kwam ik vooral mezelf keer op keer tegen. Simpelweg omdat ik niet de kracht en puf in mijzelf kon vinden om het tij te keren. Dit weekend heeft weer eens een frisse wind door mn kop laten waaien, met dank aan meerdere mensen. Andere inzichten, net even andere woorden geven aan eenzelfde boodschap en soms een verhit gesprek zijn dan het laatste duwtje dat ik nodig heb. Dat, gecombineerd met” groot onderhoud” gisteravond heeft me behoorlijk goed gedaan gelukkig!
Ik ga er weer tegenaan, dingen aanpakken en veranderingen aanbrengen daar waar ik kan. Het is afgelopen met hoe zaken gingen, ik neem het heft in eigen hand. Er is genoeg om voor te vechten, niet in de laatste plaats mijn eigen gevoel van verdienen, waard zijn en doen wat mij gelukkig maakt. En laten we eerlijk zijn: er is er maar 1 die daar keuzes in kan maken. Ik! Ik neem weer de leiding over mijn leventje in handen en ik neem weer de verantwoordelijkheid voor mijn geluk. Want ik durf inmiddels toch wel te zeggen dat ik dat kan en vooral verdien. Bam! Daar zei ik het zomaar. En mooier nog: het staat zwart op wit nu. There’s no way back now!

image