Plannen maken, en uitvoeren!

Een poosje geleden schreef ik een blog over keuzes maken en vooral dingen uitvoeren die erbij horen. Dat was deze post.

Aangezien we in de laatste dagen van 2015 zitten en ik niet alleen maar wil terugkijken, besloot ik vooral vooruit te kijken! Dus ik wil plannen maken, maar vooral uitvoeren. Geen betere stok achter de deur dan plannen delen, dus hier komt het.
Het eerste is al bedacht: het 365 dagen project gaat van start op 1 januari aanstaande. Ik ga niet zoals heel veel mensen iets met foto’s doen, dat is simpelweg niet zo aan mij besteed. Ik ga schrijven, veel meer ik! Het zal een kruising worden tussen een dagboek, songteksten en andere schrijfsels. Het doel is in elk geval om elke dag even iets te schrijven van minimaal een regel of 10. Om het een beetje overzichtelijk te houden, zet ik alles in 1 blog onder elkaar met elke dag de datum erbij. Dan weet ik zeker dat ik geen dag over kan slaan en kan (en mag!) een ander me er op aanspreken als ik verzaak 😉
Het tweede is nog overduidelijker: trouwen. Niet te missen dat dat op stapel staat, nog 189 dagen tot dé dag!

Verder wil ik dingen kunnen afstrepen van mn bucketlist. Dat zijn de 2 lijsten die in bovengenoemde post staan, waarvan ik er dus al 2 sowieso ga doen. Dus bij dezen een oproepje aan iedereen die dit leest en denkt ‘dat lijkt me leuk om samen te doen’ of ‘I dare you to…’: kom maar op! Ik ga heel graag de uitdaging of het gesprek met je aan om nieuwe ervaringen op te doen of tot andere inzichten te komen. Natuurlijk mag je ook met andere dingen komen, denken en praten over toffe dingen doen kan altijd! Ik heb er zin in, doe je mee?

Advertenties

2015….

Vorig jaar schreef ik over 2014 en hoe ik dat jaar ervaren had. Voor wie het gemist heeft of nog eens wil lezen, hier een linkje: https://liefdesgedachten.wordpress.com/2014/12/28/2014/

Destijds kon ik niet vermoeden hoe dit jaar zou verlopen en dat is misschien maar goed ook. Wederom een heftig jaar met pieken, dalen, onzekerheden, bevestigingen, levenslessen, confrontaties en overwinningen. Een jaar met plannen maken, wijzigen, afzeggen maar ook waarmaken! Met nadenken, piekeren, frustreren, berusten, accepteren en vertrouwen op..
Mijn lijf liet het geregeld op allerlei fronten afweten, door verschillende oorzaken die we deels wel en deels niet kennen. Onwijs frustrerend, zeker voor iemand die altijd van alles wil en zo’n bewijsdrang heeft als ik. Dat blijft een leerpuntje: omgaan met wat niet lukt of gaat in fysiek opzicht. Heel langzaamaan lukt het steeds een beetje beter, met vallen en opstaan. Ik leer steeds meer dat dat eeuwige vechten niet altijd helpt en het soms beter is om ‘gewoon’ te berusten in dat wat wel lukt of dat het eventjes niet gaat. Accepteren en daardoor sneller herstellen levert veel meer op dan blijven knokken en op mn gezicht gaan. Ooit leer ik het nog wel! 😉
Op andere vlakken was het ook vallen en opstaan. Psychisch heb ik enorme stappen gezet in de juiste richting en ondanks dat ik nog een flinke weg te gaan heb kan ik steeds meer zien dat het grote plaatje de goede kant op gaat. Op diverse vlakken ben ik zekerder aan het worden, ook als het even tegen zit soms. Ik leer te vertrouwen: op mijzelf, op mijn Lief, op andere mensen om me heen en op dat het uiteindelijk allemaal wel goed komt. Ik heb wederom nieuwe mensen leren kennen, waar ik heel blij mee ben en die ik koester. Ik heb afscheid kunnen nemen van sommige dingen en mensen, om gelukkiger te worden met wie ik wel in mijn leven heb en wil hebben.
Er waren ook hele leuke dingen gelukkig, want niet alles is kommer en kwel 😉  Ons huwelijk krijgt nu steeds meer vorm en wordt echt concreet. Heerlijk om mee bezig te zijn en ik kan helemaal opgaan in het plannen, uitpluizen en vorm geven van onze grote dag! Ook kregen we dit jaar gezinsuitbreiding in de vorm van mijn konijnen-kind en een nieuwe spin voor Lief. Tegen de verwachtingen in zijn we toch even op vakantie geweest deze zomer en hebben we leuke dingen kunnen doen in onze vakantie-tijd. Op de valreep van dit jaar mogen wij allebei nog (onverwacht) getuigen zijn voor lieve vrienden die een kindje verwachten. Ik heb veel bijzondere mensen mogen ontmoeten, opnieuw vast mogen houden en vriendschappen mogen verdiepen dit jaar. Andere zijn minder intensief, maar niet minder dierbaar. Ook dat is een goede les om te leren!

Al met al een bijzonder jaar, heel erg zwaar maar ik had het toch niet willen missen. Het heeft me wederom wijzer gemaakt, een completer mens gemaakt en heel veel liefde en vriendschap gebracht.
Lieve Lief, vrienden en alle andere mensen die een rol speelden en spelen in mijn leventje: dank jullie wel. Ik ben dankbaar voor alles wat ik mee heb gemaakt en wie ik om mij heen heb. Zonder jullie was het niet geweest wat het was en is!
image

Moe..

Ik ben moe. Fysiek, emotioneel, psychisch en op elke andere manier die ik bedenken kan.. Mn hoofd loopt over, mn lijf roept dat het niet meer wil en mn emoties schieten heen en weer zodra ze de kans krijgen.
En toch, slapen lukt amper. Ik blijf denken, piekeren beter gezegd. Terwijl ik geen piekeraar ben. Een denkertje absoluut, maar piekeren had ik toch echt afgeleerd. Nu is het terug, omdat ik me zorgen maak. Om mensen om mij heen, dingen die ik zie of voorzie en om mijzelf eerlijk gezegd ook wel. Ik zou wel weer een nachtje écht door willen slapen. Wakker worden en het gevoel hebben echt uitgerust te zijn, energie te hebben en de dag aan te kunnen.
Nog anderhalve week, dan heb ik vakantie. Ik hoop dan een beetje bij te kunnen tanken. Slapen, uitrusten, energie opdoen en als het even kan samen een beetje genieten daarvan. Het lijkt me heerlijk in elk geval!

image

Rotdag! (ongegeneerd klaagblog)

Ik heb een rotdag. Simpel.
Het begon gistermiddag eigenlijk al. Ik voelde de pijn wat toenemen, maar we zouden ’s avonds nog weggaan en ik wilde om die reden geen medicijnen nemen. Vervolgens kreeg ik het meer goed warm, vervielen de plannen voor die avond, werd ik ondergepiest door mn konijn en toen was het klaar. Ik brak eventjes. De spanning van de hele week in combinatie met die paar dingetjes werd me teveel. Ik huilde, vertelde Lief wat me dwars zat en nam toch maar medicijnen. En nog eens, en nog eens, en wijn om het een extra zetje te geven. Alleen deed het niks meer: te laat. Eigen schuld, ik weet het.
Dankzij de pijn ook slecht geslapen (als je niet weet hoe je liggen moet van de pijn en je kop draait overuren is Klaas Vaak altijd even te druk met anderen op een of andere manier) en op tijd wakker. Dus vanmorgen alweer vroeg opgestaan, om Lief maar niet wakker te maken. Aangekleed, verwarming aan, medicijnen nemen. Ranja gedronken, want waterkoker te zwaar en geen koffie kunnen zetten, want het koffie-apparaat zat deels in de vaatwasser die ik niet open kreeg. Anderhalf uur gewacht met eten, zodat de pijnstillers misschien wat konden doen (niet dus….). Toen toch maar douchen met Lief die inmiddels ook wakker was. Met moeite mijn tanden kunnen poetsen, me laten wassen (hoe klein kan een mens zich voelen soms) en dik aangekleed weer. Verwarming op mijn werkkamer aan, want dat moest nog even afgemaakt worden. En nu zit ik beneden weer op de bank, onder mijn dekentje in mijn makkelijke kloffie. Zoals bijna elk weekend tegenwoordig, omdat mijn lijf eigenlijk niet meer goed kan. Het trekt aan de rem, en flink, maar ik kan het nu niet geven wat het nodig heeft. Hoe graag ik ook wil. Ik moet nog een paar weken door, tot de Kerst. Dan heb ik dik een week vrij, verplicht. En voor het eerst in misschien wel mijn leven plan ik opzettelijk vrijwel niets. Er staan voor die bijna anderhalve week 3 dingen op het programma, maar allemaal dingen die ik zelf ook wil. En meer ga ik niet plannen heb ik me voorgenomen. Desnoods doe ik die vakantie verder helemaal niks, het is nodig.
Niets doen is keihard werken voor mij, hoe gek dat misschien klinkt. Ik ben het type van doorgaan, rennen, vliegen en racen. Leven tot je er bij neervalt. Alleen lijk ik dat doel nu bijna te bereiken, en kom ik tot de conclusie dat dat missschien toch niet zo’n beste instelling is. Ik word heen en weer geslingerd tussen wat goed voor mij is, wat van me verwacht wordt en wat ik zelf allemaal eis en wil. Niets doen komt voor mij meestal neer op een hoofd dat blijft spoken, dipjes en uiteindelijk toch maar van alles gaan doen om maar niet te voelen. En oh ja, dat laatste was nu juist wat ik niet meer mocht doen: gevoel wegdrukken. Ik moest gaan voelen. Oeps. Te hard gerend om dat te doen, alweer. Hoewel ik geloof dat het vandaag prima lukt, dat voelen. Ik weet alleen nog niet of ik er echt zoveel gelukkig en beter van word….