Omdenken!

Vandaag was een rotdag, simple as that. Werk liep niet zoals ik wil, mn lijf doet het nog steeds niet zoals het zou moeten, mn kop draait overuren en nog meer van die dingen. Gewoon zo’n soort dag. Heeft iedereen wel eens.
Onderweg naar huis kreeg ik een telefoontje wat ik niet verwacht had en me nogal rauw op mn dak viel. Ik ben nog in de war, maar vooral boos eigenlijk. Het is niet eerlijk, niet verdiend en zeker niet redelijk. Maar goed, soms zijn dingen zoals ze zijn. Dus: een keer extra slikken, dadelijk een kop thee maken en desnoods een potje janken op de bank. En dan verder. Want morgen is D-day, spannend maar noodzakelijk. Ik zie er al weken tegenop, maar het moet. Dus even doorbijten, morgen eind van de middag is het gedaan en over een goede 2 weken weten we eindelijk meer. Weten we wat er mis is met mijn buik, waarom ik zulke klachten heb en vooral wat er aan gedaan kan worden.
Dus nu blik op morgen, maar verstand op nul. Het is een naar onderzoek, een noodzakelijk kwaad op weg naar een prettigere en vooral helderdere toekomst in dit opzicht. Ik heb het eerder gehad, ik kan het hebben en het kan alleen maar positief uitpakken! Omdenken dus, want kniezen en mezelf gekmaken helpt sowieso niet.

image

Advertenties

Angst er laten zijn..

Ik ben bang de laatste tijd. Meer en anders dan ik van mijzelf ken. Het minste of geringste zorgt voor een gevoel van paniek en dat ik overvallen word door angst-gevoelens zoals ik ze niet ken.
Ik weet dat ik dingen vaak heftiger voel dan veel andere mensen. Angst is alleen een redelijk nieuw iets voor mij. In elk geval in deze mate.
Gisteravond sprak ik hierover, met laten we zeggen mijn klankbord. Het advies: “laat de angst er maar zijn. Geforceerd de angst wegdrukken of alles op alles zetten om het niet te voelen werkt averechts. Daarbij is je lijf er simpelweg niet op gemaakt om continu angstig te zijn, dus het gaat vanzelf minder worden.” Doodeng, het idee alleen al. Maar goed, ik moet daarop vertrouwen. Ik moet mezelf dwingen toe te staan dat ik bang ben, wetende dat het daardoor uiteindelijk beter zal worden. En in mn achterhoofd weet ik ook: als de nood echt aan de vrouw is, kan ik altijd bellen of mailen.

Vandaag was de eerste dag dat ik bang “moest” zijn. Dat heb ik geweten ook. Ik heb een ontzettend zware dag gehad, op meerdere fronten. Ik merk dat ik heel veel moeite heb met bang mogen zijn. Hoe gek dat misschien ook klinkt: ik ben heel erg geneigd de stoere ik uit te hangen, ook naar mezelf toe. Dat is wat ik ken, dat heeft me vaker geholpen en dat is mijn natuurlijke reactie. Maar goed, dat mag nu niet. Dus ik ga een potje bang zitten zijn, janken als dat nodig is en me daarmee hopelijk beter voelen.
Ik snap er geen bal van, maar het zal wel helpen. Hoop ik…

image

Logeerpartijtje

Dit weekend kregen we logeetjes. Een lieve vriendin en haar al even lieve dochter. Dochterlief had het bedacht en gevraagd, vriendin en ik het geregeld en Lief? Ach, die vond het wel prima allemaal. Om het weekend heel kort samen te vatten: gezelligheid, lekker eten en drinken, tekenen, spelletjes en een iets drukkere 9-jarige dan Lief verwacht had. 😉

Nadat mijn kleine vriendinnetje op bed lag, was het grote-mensen-tijd. Wijntje, olijfjes en gesprekken over van alles en nog wat. Uiteraard veel gelachen, wat gepraat over dingen uit het verleden, gefilosofeer over hoe de wereld in elkaar steekt, hoe verrot die soms is (of lijkt) en nog wat later op de avond al knuffelend praten over missen, klein en groot verdriet, twijfels en angsten. Dat klinkt heel negatief als je het leest misschien, maar het was goed. Het is fijn om met iemand te kunnen praten die je begrijpt, die dingen herkent en tegelijk deels wel heeft wat jij had willen hebben. Die combinatie is bijzonder en maakt dat ik me open durf te geven zoals ik dat bij weinig mensen doe. Ik kan me laten gaan, mijn gevoel de ruimte geven en eventjes zonder muur tonen wat dingen met mij doen.
Vandaag voel ik dat, op meerdere manieren. Mijn hoofd is ietsje leger en tegelijk voller, mijn lijf is wat ontspannener, maar doet ook meer pijn, ik voel meer gemis maar ook dat het goed is zoals het is.

Ik besef me steeds meer: onze tijd komt nog. Op een bepaalde manier is het goed dat dingen niet gebeurd zijn, hoe pijnlijk ook. Tegelijk betekent dat andere dingen wel gebeurt zijn, dat ik ben wie ik nu ben. En dat is ook een hoop waard, in zekere opzichten. Dus tot het onze tijd is, geniet ik mee van het geluk van anderen. Ik ga meer delen, zowel qua geven als nemen. Want that’s what friends are for..

image

Kruispunt

Gisteravond kreeg ik de waarheid even keihard voor mn kiezen geslingerd. Ik sta op een kruispunt en moet een keus gaan maken, aangaande familie-zaken. Accepteren dat het is zoals het is en daarmee hoop op verbetering loslaten of hoop blijven houden en daardoor keer op keer gekwetst worden..
Recht voor zn raap, zonder poespas, de naakte waarheid. Pijnlijk, maar ergens wist ik het natuurlijk wel. En nu sta ik dus op een kruispunt, links en rechts kijkend welke kant ik kiezen ga. Ik neig al naar een kant, maar nu al echt die keus maken is eng en misschien nog iets te vroeg. Van de week maar eens plussen en minnen opschrijven, tenzij er hele gekke dingen gebeuren. Maar gezien de geschiedenis zal dat meevallen vrees ik…. Helaas zou ik bijna zeggen.

image

Fibro enzo

Boeken vol zou ik er over kunnen schrijven, mits mn lijf het toe zou staan.. Fibromyalgie en wat het betekent, in elke zin van het woord. Dat ga ik niet doen, om allerlei redenen. Voornamelijk omdat het dus fysiek niet gaat en toch ook stiekem omdat ik niet wil zeuren. Daarom een kort blogje, gewoon om mn ei even kwijt te kunnen.

Ik word namelijk zo ontzettend moe en chagrijnig van al die mensen die (meestal goedbedoeld!) adviezen geven, medelijden hebben/zeggen hoe knap je het vindt hoe ik het doe of moeten melden dat ze het zo ontzettend herkennen. Ik kan daar helemaal niks mee.
Die adviezen zijn lief bedoeld, maar als jij niet voelt wat ik voel en mijn verdere situatie niet kent, kan je mij geen advies geven. In mijn ogen dan uiteraard.
Medelijden is ook zoiets: heel lief bedoeld en ik begrijp dat je weinig anders kan zeggen, maar het voegt niks toe. Ik ben niet zielig en ik ben niet gehandicapt, ik heb fibro. Dat bedoel ik dus ook met benoemen hoe “knap het is” hoe en wat ik allemaal doe. Ik heb een lijf dat gewoon anders reageert dan een normaal/gezond lichaam. Maar dat maakt mij niet tot een kasplantje of iemand die niks meer kan of mag. Ik kan van alles: ik werk, ik doe leuke dingen in mijn vrije tijd als ik de kans heb, ik heb een relatie, vrienden, (schoon)familie en allerlei andere dingen die ik wil doen. En misschien zou ik soms iets meer balans mogen vinden ja, maar ik ben degene die dat beslist en die de gevolgen voelt als ik dat niet doe. Ik ben pas 29, ik weet dat er een tijd komt dat ik minder zal kunnen fysiek alleen weet niemand wanneer dat is. Tot dat moment wil ik alles eruit halen wat er in zit. Zo ben ik nu eenmaal, ik heb een enorme bewijsdrang in me. Altijd al gehad en dat zal altijd wel blijven. So what? Als dat mij gelukkig maakt, wie is een ander dan om daar iets van te vinden?
Als laatste: herkenning. Het is soms fijn om iets te lezen of iemand te ‘spreken’ bij wie je dingen herkent ja. Klopt. En als diegene dat misschien beter kan verwoorden dan jijzelf kan ik me ook voorstellen dat het iets met je doet en je wilt laten weten dat het wat met je doet in die zin. Snap ik ook. Maar als ik heel hard ben: ik moet de eerste nog tegenkomen waarbij ik dat gevoel ook 100% heb. De reden daarvan is heel simpel: ik ken niemand die heeft wat ik heb en evenveel doet. Dat zeg ik niet om mijzelf een schouderklopje te geven, iemand voor het hoofd te stoten of om arrogant te klinken, maar omdat ik het zo voel en zie. Ook ik ben niet perfect, verre van zelfs. En ja, het zal in bepaalde opzichten best beter zijn als ik dingen anders, minder of niet deed. Maar ik weiger mijn leven te laten leiden door wat mijn lijf vervelend vindt, de consequenties van een keer teveel doen of adviezen van wie dan ook. Ik doe wat ik denk dat goed is en vooral: wat voor mij goed voelt.

Ik ben Kim, 29 en ik heb fibro. Heb ja, want ik ben zoveel meer dan die diagnose!

image