Loslaten

Soms heb je van die periodes dat je als een kip zonder kop rondrent, maar doorgaat om het doorgaan en geen tijd of rust neemt om stil te staan bij dingen die er echt toe doen. En vooral: wat die dingen met jou doen. Zo’n periode heb ik gehad, en nog wel een beetje. Knetterhard en vooral veel werken, proberen om op de andere dagen alle andere dingen die ‘horen’ te doen, niet luisteren naar wat dat stemmetje in mn hoofd zegt, mn lijf vooral maar negeren en feitelijk daarmee wachten tot het mis gaat. Gelukkig heb ik mensen om mij heen tegenwoordig die dan ingrijpen. Die mij laten inzien dat ik mezelf en daarmee ook anderen geen goed doe en me aan het denken zetten om misschien eens andere keuzes te maken. Dat ik in kringetjes denk en daar eigenlijk niemand een plezier mee doe, hoe goedbedoeld het ook is. Want heel hard gezegd: wat heeft een ander er aan als ik mezelf naar de knoppen help, omdat ik vind dat ik moet doen ‘wat hoort’? Nu moet ik er wel bij zeggen dat mijn vrienden (want die zijn het uiteraard), ook niet echt mensen zijn die dingen doen en zien ‘zoals het hoort’. Zij wijken ieder op hun eigen manier af van de grote massa, en juist daarom hou ik van ze. Allemaal zijn ze anders, allemaal bijzonder en allemaal dierbaar. En gelukkig: niet met elkaar te vergelijken!
Dus ben ik inderdaad aan het denken gegaan de laatste tijd. Wat zijn dingen die ik wil en kan veranderen? Wat zijn dingen die dusdanig belangrijk voor mij zijn dat ik ze niet wil veranderen en welke dingen wil ik juist wel aanpakken? Wat heb ik daar voor nodig en wie kan me daar, als ik het nodig heb, bij helpen? Een aantal zaken weet ik, heb ik antwoorden bij op alle vragen die ik zojuist stelde. Dus die pak ik eerst aan, dat schept duidelijkheid en dat geeft mij al lucht. Sommige dingen liggen een stuk complexer, die weet bijna niemand en misschien is dat maar goed ook.
In alle gevallen geldt dat ik mijn angsten onder ogen moet zien, mijn huidige denkpatronen eens grondig onder de loep ga nemen en misschien wel andere keuzes ga maken. Niet iedereen zal me die in dank afnemen, dat weet ik. Maar ik weet ook iets, dat me hoe langer hoe duidelijker wordt: ik moet met míj door. Wie er ook voorbij komt in mijn leven, voor kortere of langere tijd, ik ben de enige die altijd blijven zal. No matter what. Uiteraard hoop en denk ik dat een aantal mensen zal blijven, maar de tijd zal het leren.. Ik ga in elk geval eens kiezen voor wat goed voor mij is en wat mij gelukkig zal maken op de lange duur. Want ik denk dat dat na zoveel jaren en alles wat ik voor mn kiezen heb gehad wel een keertje mag….
image

Advertenties

Fysiek niet hier, maar aanwezig in mijn hart

Vandaag 10 jaar geleden was een van de meest verdrietige dagen in mijn leven. Ik heb al een heel aantal mensen verloren, jong en oud, maar nooit zoals die dag. Ik kreeg een miskraam, na een prille zwangerschap. Begin van die week de eerste echo gehad. Aan de vroege kant, maar het kwam zo uit en ik vond het helemaal geweldig om mee te maken. Ik was door het dolle heen: ik zou moeder worden! Compleet ongepland, nooit verwacht maar o zo welkom wat mij betreft. De pappa reageerde wat afstandelijk, maar zei dat hij vooral moest wennen aan het idee. Prima, kan ik me ergens voorstellen gezien de situatie. We woonden nog niet samen, waren wel bezig een huisje te krijgen en hij was nog lang niet zover qua volwassen-worden als ik dat was.

Op vrijdag was ik onderweg naar hem toe, na een aantal dagen thuis in verband met werk. Nog aan niemand verteld wat er speelde, ik vond het te vroeg en durfde niet goed. Onderweg in de trein kreeg ik buikkrampen, laag in mijn buik. Direct riep alles in mij dat er iets niet klopte, ik pakte mijn spullen en rende naar het toilet. Niks aan de hand, maar de krampen hielden aan. Ik stuurde mijn ex een berichtje dat ik zo’n buikpijn had en ik graag direct naar bed wilde als ik bij hem was. Normaal ging ik met hem mee als hij in de zaak van zijn vader ging werken, maar nu wilde ik alleen maar in bed liggen en wegkruipen. Hij vond het onzin, maar als ik er op stond dan moest ik dat maar doen. Eenmaal aangekomen liep ik naar zijn auto toe, met mijn hand op mijn buik. Ik herinner me zijn blik nog precies: een combinatie van verwarring, afschuw en afkeuring. Direct haalde ik mijn hand weg en stapte in. Een paar minuten later zette hij me af bij zijn moeder’s huis om direct door te rijden naar zn vader. Zodra ik in bed lig, komt er een berichtje binnen. “Waarom is de passagiersstoel vies? Dat was nog niet voor ik je kwam ophalen.” Ik schrik en besef me wat er aan de hand is. Ik sprint de trap af, naar de wc toe. Daar zie ik alleen maar bloed en direct weet ik wat die krampen waren. Mijn kindje, ons kindje, is niet meer. Ik stort in en bel hem op. Hij neemt niet op, dus ik vraag hem in een berichtje of hij me even wil bellen, met spoed. Een dik uur later gaat mijn telefoon, snikkend neem ik op. Snauwend en kortaf vraagt hij wat er zo belangrijk is dat hij me plots moet bellen. Tussen de tranen door vertel ik wat er gebeurd is. Hij is koel en zakelijk: ‘Bel mijn huisarts, leg het uit en vraag of je langs kan komen. Ik lees wel wat hij gezegd heeft.’ Ik bel en vertel nog een keer huilend wat ik een uur eerder gezien heb. De huisarts is duidelijk: daarheen komen, nu meteen. Ik geef aan dat ik moet kijken of er iemand mee kan en dat ik anders te voet kom. Hij raadt me aan iemand mee te nemen, liefst iemand die ik vertrouw. Ik bel mijn schoonzusje, zij heeft dit zelf eerder meegemaakt dus als iemand het snapt is zij het. Ze komt direct vanuit school naar huis, toetert als ze met de passagiersdeur open voor de deur staat en racet naar de dokter. Daar aangekomen worden we direct naar een spreekkamer gebracht en een paar tellen later staat de huisarts bij ons. Hij legt een hand op mijn schouder en vraagt hoe ik me voel. Ik huil weer, kan amper praten en vertel wat er fysiek gebeurd is. Hij stelt nog een paar vragen die ik zo goed en kwaad als het gaat beantwoord. Dan zucht hij even en zegt zacht “ik ben bang dat ik maar 1 conclusie kan trekken…..” Ik kijk hem vol ongeloof aan en hij knikt voorzichtig. Ik stort in, letterlijk en figuurlijk. Na dat moment ben ik een stukje kwijt. Het volgende dat ik weet is wakker worden in bed, terwijl ik mn ex de trap op hoor komen. Zijn zusje zegt vanuit de gang dat hij lief voor me moet zijn, ze maakt zich zorgen om mij. Hij komt naast me op bed zitten en kijkt me aan. “Hoe voel je je?” vraagt hij, weer kort en koud. Ik antwoord dat ik me ellendig voel, leeg en verdrietig. Hij kijkt me in mn ogen aan en spreekt de meest afschuwelijke woorden uit die iemand kan uitspreken op zo’n moment. “Het is een probleem dat zichzelf heeft opgelost…”
Een kleine 2 jaar later volgt een vergelijkbaar scenario, met dezelfde woorden als reactie van de ‘vader’ in kwestie.

Inmiddels ben ik 8 en 10 jaar verder en heb ik een totaal ander leven. Gelukkig maar, want ik moet er niet aan denken dat ik kinderen zou hebben die zo’n vader zouden hebben. Mijn kindjes zal ik nooit vergeten en op een bepaalde manier zullen ze altijd bij mij zijn. Maar ik hoop dat ik in de toekomst kindjes op de wereld kan en mag zetten, die wél geliefd zijn door beide ouders. Die gewenst zullen zijn, gekoesterd zullen worden en voor wie gevochten wordt tot hun ouders erbij neer vallen. En ja, ik zal soms een traantje laten om mijn kindjes die er niet zijn. Want er fysiek niet zijn, is iets heel anders dan er in mijn hart niet zijn….

Ik kan het niet alleen.. (klaagblog)

Ja, dit wordt weer een klaagblog. Als je daar geen zin in hebt, niet wil weten hoe mijn werkelijkheid is of er niet mee kan dealen: nu is het moment om weg te klikken.

Ik ben namelijk klaar met een aantal dingen. Klaar met altijd pijn hebben, altijd moe zijn en vooral met altijd maar doorbijten en doorgaan. Ik kan het niet meer en ik wil het niet meer…
Ik leef al 8 jaar met pijn, elke dag opnieuw. De ene dag heviger dan de andere, maar het is altijd aanwezig. En nee, in mijn dagelijks leven merken mensen daar weinig tot niets van. Ik ben namelijk een kei in verstoppen en doen alsof. Aan pijn wen je, hoe gek dat misschien ook klinkt. Een bepaald niveau is dan je basis-niveau geworden, dat is waar je vanuit gaat. De laatste maanden is dat basis-niveau alleen verslechterd. Ik heb elke dag een beetje meer pijn, merk dat ik minder zelf kan en meer hulp vragen moet. Ik slaap slecht door de pijn, het eeuwige gepieker en de spoken die ik overal zie. Minder slapen betekent minder energie, dus minder veerkracht en meer pijn. Heel logisch, maar je komt in een vicieuze cirkel en ik kom er niet meer uit. Ik ben pas 29, maar eenvoudige dingen als stofzuigen of boodschappen dragen zijn me teveel. Met de hond wandelen lukt me niet, net als het bed opmaken. En ja, ik werk wel. Fulltime, meer dan zelfs. Nu hoor ik een hoop mensen denken: “dan werk je toch minder, zodat je iets meer andere dingen kan?” Helaas ligt dat niet zo simpel, om meerdere redenen. De voornaamste voor mij is het feit dat ik het nu nog kan. Want ik weet (en dit klinkt heel depressief en zwartgallig) dat er een moment komt dat dat niet meer gaat. Dat ik moet toegeven dat het teveel is en ik iets anders moet gaan doen. Mijn huidige baan is namelijk heel erg alles-of-niets: of volle bak er tegenaan, of helemaal niet. Dus zolang ik het kan, wil ik dit volhouden. En dat betekent dat ik privé de prijs ervoor betaal. Toegeven dat het niet gaat, zit niet in mijn aard. Hulp vragen en accepteren nog ietsje minder. Maar ik heb geen keus momenteel. Mijn lijf is dusdanig op aan het raken dat zodra ik vrij ben het instort. Ik lig op de bank, lamgeslagen onder een dekbed en onder de pijnstillers. Niet dat die nog zoveel doen, maar ik blijf het proberen. Ik moet Lief vragen om mij vrijwel alles uit handen te nemen, letterlijk en figuurlijk. Met pijn in mn hart en regelmatig dikke tranen over mijn wangen. Tranen van fysieke en emotionele pijn, van onmacht, verdriet en angst voor wat komen gaat. Ik voel me geregeld een kind van 3: afhankelijk van een ander voor de gewone dingetjes terwijl ik niks anders roep dan ‘zelf doen’..

De grote vraag is alleen: wat is het alternatief? Stoppen met een baan waarvan ik eindelijk het gevoel heb goed in te zijn en op mn plek te zitten? Accepteren dat ik als volwassen vrouw hulp nodig heb bij hele normale dingen? Ik weet het niet meer. Ik loop vast, want beide opties die ik noem voelen niet als optie. Maar wat doe je dan? Hoe ga je om met een dergelijke beperking als je geestelijk juist zo graag wil en vooral kan? Hoe verdraag je de frustraties die bij dit alles komen kijken?
Want heel eerlijk gezegd, naast de dingen die ik hierboven al noemde heb ik nog een bron van ergernis. Alle goedbedoelde opmerkingen van mensen die zeggen dat ik het zo goed doe of dat ze me begrijpen. Ik weet dat ze het zeggen uit liefde, vriendschap en soms misschien wel respect of bewondering. Het roept alleen het tegendeel op. Ik kan dan alleen maar denken: ‘ruil maar eens een weekje met me, dan praten we verder..’ En natuurlijk: iedereen heeft zn eigen sores en voor een ander is een griepje vast net zo vervelend als dit voor mij is. Maar dat is mijn ratio, mijn gevoel schreeuwt iets anders.
Ik weet heus wel dat de wereld niet om mij draait, dat er veel ergere dingen zijn in de wereld dan wat ik in deze blog beschrijf. Maar dit is een stukje van mijn dagelijkse realiteit, dit is waar ik elke dag 24/7 tegen vecht. En op mijn blog, waar ik bepaal wat ik schrijf, wilde ik dat even kwijt…

Twijfel en angst

Zo overtuigd ik vorige week nog was om het roer om te gooien, zoveel twijfel en angst voel ik nu..

Gisteravond schreef ik dit, om het vervolgens in tranen te laten lezen aan Lief..
“Ik zit mezelf in de weg. Mn lijf weigert op eigenlijk alle fronten, mn hoofd stroomt weer eens over en ik zeg niets omdat jij genoeg hebt aan jezelf nu.Ik had me voorgenomen voor jou te zorgen en dingen over te nemen, zodat jij rust kon nemen. Ik merk aan je dat je pijn hebt en ongemak van je mond. Ik doe mn best om zo goed en kwaad als het gaat voor je te zorgen, maar mn lijf staat het amper toe.
Ik weet nu een heel klein beetje hoe jij je soms moet voelen: zien hoe je geliefde pijn heeft, maar er niks aan kunnen doen. Enorm frustrerend en het maakt dat ik me flink machteloos voel.
Ik probeer toe te geven aan de rust die mn lijf vraagt en te ontspannen, maar mn kop gooit roet in het eten. Als ik ga liggen, gaat het malen. Ik maak me zorgen om hoe we alles moeten doen, ben bang voor van alles en ben heel eerlijk gezegd sinds vorig weekend nog wat meer in de war. Ik heb het gevoel dat ik in heel veel dingen fouten maak in mn denken en dat vind ik moeilijk. Het gemak waarmee anderen over dingen praten en gewoon doen vind ik lastig. Ik ben blij voor hen dat het zo werkt, maar tegelijk zou ik willen dat het verschil af en toe wat minder groot was. Ik zie misschien teveel beren op de weg, maar een heel deel is niet irreëel en soms zelfs heel terecht denk ik. Ik ben plat gezegd gewoon knetterjaloers op het gemak en de vanzelfsprekendheid bij anderen. Waarom kan het voor ons niet af en toe zo makkelijk zijn? Waarom moet het altijd met omwegen en heel hard knokken hier?”

De aanleiding was het bezoekje van vorig weekend waar ik over schreef en de fysieke terugslag die de hele week sluimerde en dit weekend allesoverheersend was. Hoe gênant het ook is, ik ga het toch zeggen: ik kon mijn armen niet meer optillen en Lief heeft me moeten voeren. Ik, een jonge vrouw van 29 met een gigantische dosis wilskracht en vechtlust, kon niet zelf haar vork naar haar mond brengen om te eten. Ik at met hele dikke tranen, want ik moet toch eten. Nu nog meer afvallen is op geen enkele manier goed.
De tranen waren niet van schaamte, dat station zijn we al lang gepasseerd. Ik schaam me tegenover hem niet meer voor de dingen die ik niet kan, dat is al een hele stap. De tranen waren pure angst, voor hoe dit verder gaat. Waar en of het stopt, of mn medicijnen eindelijk eens doen wat ze moeten doen, hoe het in de toekomst moet. Ik wil zoveel dingen nog meemaken, maar ben ontzettend bang dat ik dat niet (goed)  kan door de fibro. En dat maakt dat ik alles in twijfel trek.. Kan ik dit werk überhaupt nog wel? En zo niet, wat moet ik dan? Kan ik ooit kindjes krijgen en goed voor ze zorgen, zoals ik dat heel graag zou willen? Kan ik de gewone dingen blijven doen? Simpele dingen, als het huishouden, af en toe iets leuks doen en een afspraak maken zonder me af te vragen of het op de dag zelf wel gaat lukken?
Dan heb ik het alleen over de gevolgen van de fibro, niet eens over al die andere dingen die me bezig houden maar waar ik met bijna niemand over praat. Uit schaamte, daarin wel ja. Een paar mensen weten wat er verder speelt, maar ik durf het nog niet aan om er verder over te praten. Misschien dat het goed zou zijn, maar ik krijg het niet voor elkaar. Voor nu hoe ik het bij de mensen die er van weten, ik trek het nog niet om naar anderen met de billen bloot te gaan. Ook al zijn dingen niet mijn schuld, kan ik er niks aan doen en heb ik er mee te dealen, ik kan ze nog niet delen…