Het roer gaat om!

Een kleine 2 weken geleden had ik een whatsapp-gesprek met iemand met wie ik een bijzondere band heb, die ik niet in woorden kan en wil vangen. Kort gezegd kreeg ik de vraag of ik het leuk vond om hem weer eens te zien, na ruim 2 jaar. Dat antwoord was eenvoudig: ja. Lief vond het prima, dus datum geprikt en gisteren haalde ik hem op van het station. Meteen weer vertrouwd, grappig hoe dat direct weer zo voelt bij sommige mensen.
Gisteravond en vannacht waren gezellig, maar we voerden ook diepe gesprekken. Over hoe ik in dingen sta, mijn angsten, twijfels en onzekerheden. In de ogen van beide heren zijn die ergens gezond, maar tegelijk nergens voor nodig. Het beeld dat zij van mij hebben blijkt ernstig af te wijken van hoe ik mijzelf zie. Niks nieuws op zich, maar door wat er gezegd werd en hoe ben ik wel gaan nadenken.
Ik ben misschien inderdaad te streng voor mijzelf, te negatief en denk teveel na over dingen die eigenlijk helemaal niet zo belangrijk zijn. Loslaten zou een heleboel dingen makkelijker maken en mezelf wat meer credit geven kan ook geen kwaad wellicht. Ik realiseerde me dat ik in cirkeltjes draai, die ik zelf in stand hou om een of andere reden. Ik haal uit gesprekken en gebeurtenissen dat wat bevestigt wat ik denk, en als ik dat niet kan vinden ga ik twijfelen aan alles behalve mijn eigen idee. Terwijl juist dat idee het mij zo moeilijk maakt feitelijk. Ik heb de halve nacht liggen denken over of en hoe ik dat wil gaan veranderen. Het eerste antwoord is eenvoudig: ja dat wil ik veranderen, hoe eng dat ook is. Het tweede bleek ook niet heel ingewikkeld eigenlijk. Ik moet proberen minder te gaan denken en meer doen. Doen wat mij gelukkig gaat maken, waar ik voldoening uit ga halen en wat voor mij goed voelt. Ik ben lang genoeg bezig geweest met mezelf ongelukkig maken en laten maken, het mag nu wel eens anders.
En dan is natuurlijk de hamvraag: wat denk ik dat mij gelukkig gaat maken? Een aantal dingen wist ik direct, een aantal andere kwamen ietsje later. Dus ik heb 2 lijstjes gemaakt: haalbare doelen die ik binnen 5 jaar wil bereiken en doelen op de langere termijn. Uiteraard kan ik die altijd aanpassen en bijwerken, maar het begin is er. En om nu te zorgen dat ik me er niet te makkelijk van af maak en een stok achter de deur te hebben, ga ik ze hieronder opsommen.

Haalbare doelen binnen 5 jaar:
– moeder worden
– paardrijden
– kunnen voelen en zeggen dat ik een leuk/oké mens ben
– trouwen
– eigen bedrijfje opzetten (hoe klein ook)
– leren zeilen
– kerstshoppen in Londen met mamma
– motorrijles (al is het er maar eentje)
– een 365 dagen project voltooien

Doelen op de langere termijn:
– een jaar in het buitenland wonen
– parachute springen of bungeejumpen
– het boek dat ik aan het schrijven ben afmaken
– naar Marokko op vakantie
– naar Canada
– borst- en buik-correctie
– leren schieten met een vuurwapen
– stijldansles nemen

Werk aan de winkel dus, in positieve zin!  Ik wil af van dat wat ik tot nu toe ken en hoe ik mezelf zie en daarmee beperk. Ik wil veranderen en als ik iets wil, echt wil, krijg ik dat voor elkaar.
Voel je vrij om me over een poos te vragen hoe het staat met mn lijstjes, me uit te dagen om dingen af te strepen of me op een andere manier te helpen hierin als je denkt dat het bijdraagt. Want zoals ik al vaker geconcludeerd heb: ik hoef dingen niet meer alleen te doen. Eindelijk kan, mag en wil ik hulp en steun accepteren van mijzelf en dat ga ik doen ook! Het roer gaat om, stapje voor stapje maar de koers gaat veranderen.

image

Advertenties

Even van me af schrijven

Voor wie niet tegen ‘geklaag en gezeik’ kan: klik gerust weg. Voor wie wel tegen de realiteit kan en echt wil weten hoe het gaat: lees gerust verder.

Zoals waarschijnlijk wel duidelijk is inmiddels gaat het niet bepaald lekker de laatste tijd. Psychisch zit ik in een negatieve spiraal, mijn buikklachten worden maar niet verklaard en houden aan, de fibro speelt enorm op en ik zit er gewoon enorm doorheen.
De exacte oorzaken gooi ik niet online, maar ik geloof dat mensen die me een beetje kennen wel een beeld hebben.
Na zo’n 3 maanden dagelijks buikpijn en krampen verlang ik enorm naar een dagje gewoon kunnen eten en drinken. Hopelijk krijg ik komende week iets meer duidelijkheid, ofwel qua oorzaak ofwel qua hoe nu verder. En ja, dat beangstigt mij enorm. Heel kort gezegd zijn er 3 opties en ik weet niet welke ik het minst erg vind. Of ze hebben iets gevonden in mn darmen en gaan behandelen, of ze vinden niks en gaan kijken wat het is (letterlijk kijken) of het is voedings-gerelateerd en dan zal ik waarschijnlijk levenslang een zwaar dieet moeten volgen. Alledrie de opties vind ik doodeng en als ik er over nadenk schiet ik enorm in de stress. Dus probeer ik zo goed als ik kan voor struisvogel te spelen: als je maar hard genoeg doet of iets er niet is, is het er ook even niet.
Daarnaast blijft psychisch een ‘ding’. In eerdere blogs heb ik hier al van alles over beschreven, dus dat ga ik niet nog eens doen. Het blijft wel mijn/onze aandacht hebben en ook op dit vlak zijn we hard aan het werken om hier verbetering in aan te brengen.
Tenslotte de fibro. Tsja, daar kan je lang of kort over kletsen maar dat is een vaststaand feit. Al jaren leef ik dagelijks met pijn, de ene dag meer dan de andere. En ja, daar wen je aan tot op zekere hoogte. Alleen de laatste week is de pijn dusdanig dat het me opbreekt. Het trekt een gigantische wissel op alles in mijn leven: mijn relatie, mijn werk, mijn slapen, psychisch en alles wat er verder bij hoort. Dagelijks lig ik op de bank, met pijnstillers onder een dekbed om de pijn te onderdrukken voor zover dat gaat. Vandaag is een van de lastigste dagen in tijden. Ik sliep eindelijk eens flink door (logisch, gezien de hoeveelheid medicatie en wijn van gisteravond), maar lang in bed liggen is niet echt bevorderlijk voor de souplesse van mijn lijf. Na rustig wakker worden met koffie en pijnstillers, heet douchen en op mn gemakje aankleden gingen we even boodschappen doen. Thuisgekomen was ik kapot, dus wederom medicijnen en op de bank onder de dekens. Geprobeerd nog even te slapen, maar verder dan met mn ogen dicht proberen te ontspannen lukte niet. Wel vertelde ik Lief waar ik mee zat, huilde ik van alle emoties die spelen en probeerde ik zijn steun en liefde binnen te laten komen. Tijdens het eten merkte ik dat ik het vlees en de aardappels niet kon snijden, dus moest ik alweer hulp vragen. Dat deed ik, wetende dat ik geen keus had. Toen ook het omhoog brengen van de vork naar mn mond eigenlijk teveel bleek stortte ik weer in. Dikke tranen van verdriet, onmacht, wanhoop en vooral angst voor wat komen gaat stroomden over mn wangen.

Nu, een kleine 2 uur later, ben ik iets rustiger. Niet dat ik die dingen allemaal niet meer voel, maar ik besef me dat ik het toch niet verander als ik er tegen vecht. Dan wordt het alleen maar lastiger, verergeren mijn klachten en groeit de frustratie. Dat werkt allemaal averechts op alles waar ik mee zit, dus probeer ik het los te laten.
Nee, het is niet makkelijk momenteel. En nee, dat zal het voorlopig ook niet worden. Maar ik weet wel dat ik, dat wij, alles doen wat we kunnen om het zo ‘makkelijk’ mogelijk te maken en hier samen doorheen te komen. Dat ik kan, mag en soms zelfs moet steunen op mijn Lief, die mij met alles wat hij kan zal steunen en doet wat in zijn macht ligt om mij te helpen. En ik kan daar alleen maar heel erg veel respect voor hebben, enorm dankbaar voor zijn en nóg meer van hem houden om wie hij is. Want zeg nou zelf, hoeveel makkelijker is het om af te haken en te kiezen voor de weg van de minste weerstand? Maar nee, hij houdt van mij met alles wat daarbij hoort. Dus zorgt hij voor me, snijdt mijn eten als mij dat niet lukt, schenkt drinken in als ik dat niet kan, stikt zelf van de warmte omdat ik dan minder pijn heb en zet alles opzij om het voor mij ietsje minder zwaar te maken. Nooit had ik dat meegemaakt, had ik gedacht dat iemand dat voor mij zou doen, dag in dag uit. Al ruim 2 jaar lang en als het moet zolang als ik leef. Uit pure liefde, onvoorwaardelijk en zonder een tegenprestatie te verwachten. Echte liefde, in zijn puurste vorm. Dat is wat hij mij geeft, wat wij hebben en wat ons ons maakt. Dus Lief, alweer: dank je wel. Voor alles. Ik hou van jou.

Die ene zin

“Een probleem dat zichzelf oplost”.. Geen enkele andere zin raakt mij dieper dan die 5 woorden. Je kan me verder alles zeggen, maar dit snijdt door mn ziel. Het lijken waarschijnlijk nikszeggende woorden voor ieder ander, maar ik kan ze niet horen. Ze werden uitgesproken op een moment dat ik troost en steun nodig had, maar een sneer kreeg en diep in mn hart wist dat ik weg moest gaan. Pas jaren later durfde ik dat en nog altijd raak ik van slag bij het horen van die 5 woorden. Ik trek me dus even terug, wil alleen maar zijn bij degene die mij wél altijd steunt en die zijn uiterste best doet er voor mij te zijn: mijn Lief.

image

De weg weer kwijt..

Zonder duidelijke aanleiding ben ik weer eventjes de weg kwijt. Niet weten wat ik voel, wat ik wil en hoe ik dit keren kan.
Al tijden rommelt het in mn koppie, dan gaat het weer een poos goed en dan plots draait het en is het weer mis. Zonder te weten waarom, zonder dat er iets gebeurt en zonder dat ik een idee heb wat ik er aan kan doen. En al minstens even lang ben ik aan het zoeken naar hoe ik hieruit kan komen. Steeds als ik denk iets gevonden te hebben dat wel eens zou kunnen werken, krijg ik het deksel op mn neus. Geen passende hulp, niet haalbaar in praktische zin, wachtlijsten waar je spontaan depressief van wordt.. Elke keer proberen we positief te blijven samen, zeggen we dat we wel een andere manier vinden, dat er ergens iemand is die mij kan helpen weer de vrolijke ik te worden. Maar heel eerlijk gezegd: elke keer raak ik die hoop een beetje meer kwijt. Elke keer brokkelt er een stukje vertrouwen af dat het ooit nog goed komt. Ik ben al zo lang aan het vechten en ploeteren, op allerlei vlakken. Ik zie niet hoe ik het tij kan keren. En als dat inderdaad zo is, moet ik dat misschien gaan accepteren. Dat dit is wat het is, op alle gebieden. Fysiek, psychisch, werk-gerelateerd, met het oog op de toekomst… Ik wil er eigenlijk niet aan denken, maar struisvogelpolitiek helpt ook niet. Dat heb ik lang zat geprobeerd en maakt het niet beter. Maar ja, wat is het alternatief? Waar haal ik weer de kracht, maar vooral het vertrouwen en de hoop vandaan dat het niet is wat alles in mij schreeuwt dat het is? Hoe knok je door als de enige ervaring die je hebt is dat het elke keer op niets uit loopt? Dat je van het een in het ander dondert?

 

I’ve been looking in the mirror for so long.
That I’ve come to believe my soul’s on the other side.
All the little pieces falling, shatter.
Shards of me,
Too sharp to put back together.
Too small to matter,
But big enough to cut me into so many little pieces.

(Evanescence – “Breathe No More”)

Reus!

Sinds een week hebben we gezinsuitbreiding gehad, alweer. Na Sam de Duitse Herder, Trut de Grammastola Pulchripes (vogelspin) en Trien de Chromatopelma Cyaneopubescens (nog een vogelspin) hebben we nu Reus het Nederlands Hangoor Dwergkonijn. Waar de eerste drie vooral de keus van Lief waren, is Reus echt mijn wens geweest. Dus kreeg ik hem, met enige vertraging, als verjaardagskado van mijn ouders. Lange tijd riep ik dat we beesten zat hadden, en eigenlijk was dat ook wel zo. We hebben geen klein huis, maar een dier heeft de ruimte nodig en vooral de liefde en aandacht die het verdient. Nu wil het geval dat er voor de komst van Reus een verhaal achter zit, waardoor we toch de beslissing hebben genomen om plaats te maken. Zowel in huis als in andere opzichten.

Zoals veel mensen die mij een beetje kennen wel weten, heb ik een hevige kinderwens en het een en ander meegemaakt op dat vlak. De uitvoering van die kinderwens stellen we bewust nog even uit, op verstand en om goede, praktische redenen. Mijn verleden hierin ben ik redelijk aan het verwerken, stapje voor stapje. Om toch een beetje aan die gevoelens tegemoet te komen, ben ik gaan denken wat wél mogelijk zou zijn op dit moment. Ik wilde iets om voor te zorgen, om liefde te geven, te koesteren, knuffelen en op zn tijd te verwennen. Na wat speuren op internet, nadenken, praten en vooral voelen wat goed voelde kwam ik op het idee van een konijntje. Al moest dat diertje wel aan een aantal voorwaarden voldoen, om teleurstellingen en frustraties zoveel mogelijk te voorkomen. Zo moest het een rustig beestje zijn, aanhankelijk, tam en vooral niet te zwaar. Ik wilde ook op een fysiek slechte dag zelf de verantwoording die bij zo’n diertje hoort kunnen nemen. Wederom ging ik op speurtocht om te kijken welk ras hierbij paste en wat hier dan bij kwam kijken. Ik kwam uit op 2 soorten: een Hollandertje of een Nederlands Hangoor Dwergkonijn. Uiteindelijk viel de keus op een NHD, die was als volgroeid exemplaar rond de 1,5 kilo zwaar en dat kan ik ook dan dragen. Tijdens mijn zoektocht was ik er al snel achter dat mannetjes wat aanhankelijker zijn dan vrouwtjes, dus ook die keus was snel gemaakt. Volgende stap: kijken wat er aangeboden werd en wat mij daarvan aansprak. Ik wilde sowieso een beestje bij een fokker vandaan en niet uit een dierenwinkel, om zekerder te zijn dat ik een gezond konijntje in huis zou halen. Vrij snel vond ik een betrouwbare fokker die niet al te ver bij mn ouders vandaan woonde en pas een nestje met prachtige NHD’tjes aanbood. Eentje hiervan sprong er direct uit: konijngrijs, grote bruine kijkers, het enige mannetje in het nest en te schattig voor woorden. Je raadt het al: ik was op slag verliefd. Direct een mail gestuurd of hij dit schatje nog had en dat ik erg geïnteresseerd was. Het diertje was er nog, mocht bijna weg bij zijn mamma en de fokker was bereid hem daar te houden tot ik hem na de vakantie kon ophalen. Helemaal blij stuurde ik foto’s naar mijn ouders en zij begrepen mijn enthousiasme direct.
Tijd voor de volgende stappen: naam bedenken, hok en andere toebehoren zoeken en een datum prikken dat ik mijn konijnen-kind kon ophalen! De naam was even twijfelen, maar redelijk snel was ik er uit. Een dwergkonijn moet natuurlijk een stoere naam hebben: Reus! De speurtocht naar een hok had iets meer voeten in de aarde (te groot, niet naar mn zin, te ver weg, te duur), maar ook dat lukte uiteindelijk en de overige spulletjes heb ik samen met mn moeder gehaald de dag voor ik mijn nieuwe vriendje kon ophalen. Zaterdag 29 augustus had ik alles bij elkaar en was ik klaar om Reus te gaan halen de dag erop. Die nacht heb ik onrustig geslapen, dromend van mijn nieuwe maatje en wakker liggend of alles wel goed zou gaan. Zondagmorgen vroeg wakker, gelijk hyper en ontzettend ongeduldig. Transportbak klaar gemaakt, de auto in en op naar de fokker om Reus te halen! Daar aangekomen zag ik niet alleen mijn Reusje, maar ook zijn mamma en zusjes. Een geruststellend idee, zeker omdat ik dus weet dat hij inderdaad klein zal blijven. Na een babbeltje met de fokker mijn vriendje in de bak gedaan en meegenomen naar mn paps en mams. Na een tussenstop bij zijn andere opa en oma (inclusief de bijbehorende verliefde blikken en complimentjes natuurlijk) lekker naar huis toe waar ik zijn bak klaar gemaakt heb en hij hier kon wennen aan zijn nieuwe thuis.

 

Inmiddels zijn we een week verder en is Reus helemaal gewend. Aan ons, de geluiden en bewegingen en zelfs aan Sam. Elke dag gaat het optillen en knuffelen een beetje gemakkelijker, hij gaat meer en meer op ontdekkingstocht door zn bak en over de bank als hij bij ons ligt en Sam en Reus zoeken elkaar geregeld op. Vandaag heb ik zelf speelgoed gemaakt voor Reus, zodat hij wat meer te doen heeft en niet verveeld raakt op den duur. Al met al gaat het supergoed, al heeft hij natuurlijk z’n streken en moet hij nog dingen leren. Maar voor een beestje van 2,5 maand doet hij het hartstikke goed en ik had me geen mooier kado en liever konijnenkind kunnen wensen dan mijn lieve Reus!

Reus op schoot