10 keer zonder jou

Vandaag is jouw verjaardag. Of ja, dat zou het zijn geweest. De tiende keer alweer dat we jou moeten missen vandaag.. Niet even bellen, een berichtje sturen of langsgaan om je te feliciteren.
Het zijn van die dagen dat ik er even bij stil sta. Hoe zeer ik je mis, hoe vergankelijk dingen kunnen zijn, hoe rijk een mens kan zijn, hoe bepalend kwaliteit en niet kwantiteit is. Ik vind het lastig om dit te schrijven, besef me plots dat ik minder aan je denk dan voorheen. Misschien is het acceptatie, dat ik eindelijk in mn systeem heb zitten dat je er niet meer bent. Misschien is het de drukte van het leven dat ik nu leid, simpelweg geen tijd en puf om na te denken. Hoe je het ook noemen wilt en wat de oorzaak ook is, je bent er niet minder belangrijk door. Je bent en blijft een pilaar in mijn leven, een essentieel onderdeel van wie ik ben door de gesprekken die wij hadden en hoe die me nu nog bijstaan.

Ik geloof niet in veel dingen, maar ik geloof wel in onvoorwaardelijke liefde en vriendschap. Die deelden wij, op een manier die niet te beschrijven valt omdat er simpelweg geen vergelijking te maken valt. Een beetje vader, een flinke schep vriend, een klein stukje grote broer en toch dekt dat de lading niet. En weet je, eigenlijk maakt dat ook niet uit. Jij was jij en ik ben ik, dat is waar het om gaat.

Lieve G, waar je ook bent: gefeliciteerd met je verjaardag. In gedachten ben ik bij je….

 

image

Advertenties

‘Verborgen gebreken’

Het is warm vandaag, nou ja zeg maar gerust bloedgeslagen heet. De thermometer heeft begin van de middag de 30 graden al aangetikt en staat inmiddels nog wat hoger. Het is nog vakantie, dus ik vraag aan Lief wat we zullen gaan doen vandaag. Hij is nog druk met van alles in de tuin en zijn suggestie voor mij is “even lekker een dagje niks doen in de zon.” Ik vind dat maar moeilijk: niks doen. Buiten dat heb ik vakantie en wil ik eigenlijk juist wel dingen gaan doen. Wat weet ik niet, dus dan maar de tuin in. Lief vraagt waarom ik niet in bikini ga als ik het zo warm heb en ik loop naar boven om me om te kleden. Jurkje uit, bikini aan. Ik kijk in de spiegel om te zien of alles een beetje netjes zit en stort in bij het aanzien van mijn eigen lichaam. Ik kan alleen maar huilen, word misselijk van de aanblik en na een kwartier janken op bed kom ik weer naar beneden in dezelfde outfit als waarin ik naar boven ging. De onvermijdelijke vraag komt natuurlijk… “Ik dacht je je bikini aan ging doen?” Ik vertel, weer met dikke tranen, wat er gebeurd is. We praten over wat ik voel, hoe hij me ziet en wat er voor nodig geweest is om dit lichaam te krijgen.
Ik zal, voor wie het niet weet, de aanleiding van dit alles beschrijven.

Ruim drie jaar was ik een dikkertje, om het even subtiel te zeggen. 153 kilo schoon aan de haak, diep ongelukkig en al jaren verwoed bezig om af te vallen zonder resultaat. Erger nog: hoe meer ik me hield aan diëten, hoe meer ik aankwam. Tot een diëtiste aan mij vroeg of ik wel eens een maagverkleining overwogen had. Nee eigenlijk niet, ik was altijd bezig geweest met voeding en sporten om af te vallen. Een operatie was alleen voor die Amerikaanse taferelen dacht ik. Op haar aandringen heb ik toch maar de huisarts gebeld, om in elk geval wat informatie te krijgen. Met lood in mn schoenen ging ik er heen, ik moest me niet aanstellen had mijn toenmalige vriend gezegd. Ik zette niet genoeg door en daarom lukte het al die jaren al niet, een operatie was de grootste onzin die hij in tijd gehoord had. De huisarts nam het hele verhaal zeer serieus bleek. Hij had de brief van de diëtiste zelfs meerdere keren doorgelezen omdat hij zich niet kon voorstellen dat ik er zo mee zat, ik kwam tenslotte altijd zo vrolijk over. Hij gaf me alle informatie die ik nodig had om te beslissen of ik een doorverwijzing wilde en toen hij vroeg hoe het nu echt ging met me, barstte ik in huilen uit. Ik vertelde tussen de tranen door dat het al tijden eigenlijk helemaal niet goed ging op allerlei fronten. Ik kreeg dus 2 doorverwijzingen mee: eentje voor de intake voor de maagverkleining en eentje voor een relatietherapeut. Thuisgekomen werd de laatste meteen vernietigd toen ik het liet zien en de eerste moest ik ook maar vergeten, want hij ging me toch niet steunen. Die illusie had ik ook niet echt gehad, maar ik wist ook dat ik iets moest doen om af te vallen. Ik belde toch maar en maakte een afspraak voor de intake. Een paar weken later kon ik al terecht en toog ik, uiteraard alleen, naar het ziekenhuis. Daar zaten ‘lotgenoten’: vrijwel allemaal dames van minstens 20 jaar ouder dan ik en allemaal met partner. Ik voelde me alleen, maar wist ergens diep in mijn hart dat ik dit aankon. Ook zonder steun thuis was ik sterk genoeg om dit aan te gaan. Na een traject van een aantal maanden was het zover: ik was aan de beurt. Ik moest me op dinsdag 2 mei 2012 om 8 uur melden op de verpleegafdeling waar ik 2 nachtjes moest blijven. Om 9.50 uur was ik aan de beurt en werd ik naar de OK gebracht. Rond 13 uur was ik weer wakker genoeg om terug te mogen naar de kamer, waar de chirurg later die middag langs zou komen. Eind van de middag kwam hij om te vertellen dat alles goed was gegaan en welke techniek hij had gebruikt. Ik zou een kilo of 50 afvallen en waarschijnlijk weinig littekens overhouden zei hij. De dagen erop vlogen om, voor ik het wist was het donderdagmiddag en mocht ik naar huis. De weken erop herstelde ik voorspoedig en na 3 weken begon ik mijn gewone leventje weer op te pakken. Ik hield me keurig aan het voorgeschreven dieet en kreeg keer op keer in het ziekenhuis complimenten over mijn afvallen. Na een half jaar was ik 45 kilo kwijt, na 1 jaar 65 kilo en zo bleef ik doorgaan. Na 1,5 jaar was ik 75 kilo lichter en daar mocht het eigenlijk van iedereen wel bij blijven. Ik had een mooi figuur (78 kilo bij een lengte van 1.82m is netjes) en meer afvallen zou risico’s met zich mee brengen. Ik kreeg van iedereen die ik kende opmerkingen dat ik er zo goed uit zag en dat ze het zo knap vonden dat ik dit bereikt had. Wat niemand wist, is dat ik zoveel meer afgevallen was door een enorme hoeveelheid stress en vooral: dat ik heel ongelukkig was met mijn eigen lichaam, alleen nu op een andere manier. De littekens vielen inderdaad alles mee, maar niemand had genoemd hoeveel huid ik over zou houden en wat dat betekende. Gelukkig had ik inmiddels mijn huidige Lief, die me elke dag opnieuw vertelde hoe mooi hij me vond en dat hij die huid niet eens zag. Ik geloofde hem in het begin niet, maar naar mate de tijd vorderde begon ik te accepteren dat hij dat vond. Zelf was ik nog altijd een andere mening toegedaan, maar die zou nog wel bijdraaien volgens Lief. In de maanden erna viel ik nog wat af, tot ik in januari 2014 stabiliseerde op een kilo of 74. Maatje 38 inmiddels en met kleding aan om door een ringetje te halen. Ik wist precies wat ik wel of niet moest dragen om mijn huidoverschot te verbergen en leek daardoor heel mooi slank. Wat de buitenwereld niet zag, was dat de huidplooien over elkaar heen hingen inmiddels en ik hier niet alleen psychisch maar ook in praktische zin last van had. Maar goed, dat kon allemaal verholpen worden op den duur en aangezien we een kinderwens hebben besloot ik dat voorlopig nog niet te doen.

Inmiddels is het augustus 2015, weeg ik nog 70 kilo (lang leve onverklaarbare buikklachten waardoor je niet kan eten) en zit ik op maat 36/38. Qua kleding kopen de droom van elke vrouw: overal hebben ze je maat, het is niet duurder omdat er meer stof nodig is en keus te over. Met kleding aan kan ik best tevreden zijn over hoe ik er uit zie, in de sauna en op vakantie durf ik naakt of in bikini zelfs. Maar hier thuis in de achtertuin is dat een ander verhaal. Mensen op vakantie zie je zelden of nooit meer, je eigen buren met een beetje pech dagelijks. Sinds kort heb ik mijn eetpatroon omgegooid, ik ben helemaal Paleo gegaan. Eten als de oermens om fitter, gezonder en met een beetje mazzel ook strakker te worden. Dat laatste zou een bonus zijn, een hele welkome weliswaar maar niet de reden om dit te doen.
Na het bikini-incident van eerder vanmiddag zit ik nu in de tuin te bloggen. Na het gesprekje met Lief besloot ik toch mn bikini aan te doen, foto’s te maken van hoe de werkelijkheid eruit ziet en deze blog te schrijven. Ik wil niet meer verstoppen wat er is, want zoals Lief ook zei: ik heb er jarenlang enorm hard voor gevochten om af te vallen en dat is me absoluut gelukt. Ik heb mijn doel meer dan bereikt en dan hoort dit lijf er nu eenmaal bij. Hij vindt het prachtig, is ontzettend trots op mijn prestatie en van iedereen die een nare opmerking durft te maken of een afkeurende blik werpt maakt hij gehakt. Ikzelf baal nog steeds van dit lijf, walg als ik in de spiegel kijk en baal dat dit is waar ik mee ‘beloond’ ben na al die jaren keihard werken. Dus is het tijd om ook hierin een stap te zetten. Ik ga bij het ziekenhuis informeren wat er gedaan kan worden om mijn huidoverschot aan te pakken. Ik wil af van al dat vel dat me herinnert aan een hele ongelukkige tijd, ik wil eindelijk eens gelukkig zijn met mijn lijf en in deze vorm gaat dat me duidelijk niet lukken. En als dat weer een operatie (of meerdere) betekent, so be it. Ik verdien het om na al die jaren van worstelen, vechten en afzien een lichaam te hebben waar ik op zn minst tevreden mee kan zijn. Een lichaam dat past bij mijn leeftijd, bouw en figuur. Een lichaam waar dan misschien wel littekens in zitten, maar wat wel is waar ik zo hard voor gewerkt heb.
Sommigen zullen het oppervlakkig vinden misschien, dat ik zo ‘zeur’ over mijn lijf met maatje 38. Maar weet je: fuck ‘em! Zij die er toe doen weten wat voor gevecht ik heb gehad en waarom dit belangrijk is, op meerdere vlakken. Laat hen die oordelen mijn gevecht eens doormaken, dan gaan we daarna wel babbelen. En voor wie mijn gevecht ook doorgemaakt heeft, doormaakt of door gaat maken: wij kunnen dit! Laten we er zijn voor elkaar, want de maatschappij oordeelt hard genoeg..

Hieronder mijn ‘verborgen gebreken’ en het verschil tussen toen en nu. De keiharde werkelijkheid, zonder filters of wat dan ook. Voor mijzelf vreselijk om te zien, heel heftig om te delen maar ik weet dat dit sprekender is dan welk verhaal ook.
image

image

Onze tijd zal komen!

Vandaag was een dag met een dubbel gevoel op voorhand.. Een lieve tweep kwam langs met haar Lief en zoontje. Een bijzonder manneke, in alle opzichten. Het zette mij aan het denken, over mijn verleden betreffende kinderen, de hoop voor de toekomst en dat ik hoopte vanavond niet weer in zou storten.

Mijmerend, maar niet verdrietig. Denkend aan hoe mijn leven had kunnen zijn, maar niet is. Langs een kant een groot gemis, aan de andere kant maar goed ook. Levenslang vastzitten aan de persoon die de vader zou zijn geweest gun ik niemand, zeker een kind niet.
Ik denk aan hoe anders dingen zouden zijn geweest, maar ook wat het me brengt dat het niet zo gelopen is. De pijn is er wel, maar niet zo hevig als voorheen. Ik genoot van dit ventje, voelde weer even alles wat ik destijds voelde. Maar ditmaal met een heel groot verschil: ik kon het onderscheid maken tussen toen en nu. Ik zak niet weg in die bekende dip, hoewel ik merk dat het me iets doet. Ik kan het loslaten, zien dat het goed is zo, voor zover dat ooit kan in een dergelijke situatie.
Ik hoop nu vooral ooit zelf tripjes te kunnen maken met een klein mannetje of meisje, liefst met meer dan 1. Maar ik kan ook inzien dat het nu niet verstandig is en dat onze tijd nog komt. De tijd dat wij kindjes zullen krijgen, ons eigen gezinnetje zullen stichten. En tot die tijd geniet ik van de kinderen van vrienden, wetend dat de rollen ooit omgedraaid zullen zijn.

Lieve vrienden/vriendinnen, lieve kinderen van hen: ik hou van jullie. Dank jullie wel dat ik een klein beetje mee mag delen in jullie geluk. Over een paar jaar, als ik mamma ben, hoop ik dat jullie net zo van ons geluk kunnen meegenieten.
En Lief: dank je wel voor je eeuwige steun, voor het zijn wie je bent en voor hoe je omgaat met die kids. Ooit wordt jij een fantastische pappa, de pappa van onze kindjes. Want er is er maar 1 die ik als vader voor mijn kinderen wil en dat ben jij! ❤

image