Een dag met een onverwachte wending

Vandaag begon zoals de meeste zondagen: uitslapen, rustig aan wakker worden en the usual stuff on my mind. In dit geval de dingen die in mn eerdere blog van vandaag stonden, al was het in mindere mate. Naar mate de dag vorderde begon mn lijf te etterbakken (lees: meer pijn doen en strammer worden), liep mn koppie over en trok ik het even niet meer. Ik kreeg een huilbui zoals ik die al een poosje niet meer gehad had. Lief probeerde me te troosten en zei dat alles wel goed kwam, al wist hij ook even niet hoe. Maar ja, wat wil je als je al maanden in cirkeltjes draait en steeds dezelfde dingen naar boven komen? Ik besloot een appje te sturen naar een lieverd waarvan ik weet dat ze me snappen zou. Na wat heen en weer appen was het “Ik bel! Geen zin om zulke verhalen te tikken.” Daarop volgde een gesprek van een uur vol tranen, herkenning, eerlijkheid en steun. Dat besloot me tot het posten van eerder genoemde blog. De reacties daarop waren bijzonder: positief, vol steun, (h)erkenning en vooral met de boodschap dat ik dit kan. Langzaam maar zeker drong dat ook tot mij door: ik kan deze marathon lopen. Want dat het een flinke inspanning zal zijn staat vast. Maar met schrijven, nadenken voor ik doe en vooral steeds iets meer doen kom ik er. Daarna volgde een voorzichtig positief bericht over de auto en een erg lief bericht van een hele bijzondere dame. Ik krabbelde weer iets omhoog en besloot om mn schouders er weer onder te gaan zetten.

Soms mag ik best even stilstaan bij alles wat er nu is, maar ik wil vooral vooruit kijken naar wat komen gaat. Liefde in al haar vormen, bijzondere vriendschappen, mooie ontmoetingen die komen gaan, werk dat super loopt en last but definitely not least ons huwelijk volgend jaar. Allemaal prachtige dingen die mij heel erg rijk maken, die ik iedereen om mij heen toe zou wensen. Dus als reminder voor mijzelf: ik ben een ontzettende mazzelaar voor wie ik om mij heen heb en wat mij te wachten staat. En langzaam, heel voorzichtig, begin ik een klein beetje te geloven dat ik dat misschien wel verdiend heb inmiddels.

image

Advertenties

In de knoop en in de weg… (klaagblog)

Sinds een paar dagen heb ik vakantie, 3 volle weken. Maanden naar uit gekeken, knetterhard nodig en ik had er ontzettend veel zin in. Had ja, want het valt me keihard tegen. Beter gezegd: ik kom mijzelf tegen. De geplande dagen/weken weg lijken in het water te vallen, auto kapot en nog meer dingen die gewoon gigantisch tegen zitten. Dus voel ik de muren op me af komen, de knopen in mn hoofd en maag aantrekken. Ik zit mijzelf in de weg, maar kan nergens heen. Zonder auto houdt het hier in de buurt al snel op, want in een dorp als het onze is openbaar vervoer niet te doen. Fietsen is geen optie zonder fiets en lopen is door de heuvels in combinatie met mijn fibro geen doen. Dus zit ik voorlopig aan huis gekluisterd, tot er een oplossing is voor in elk geval de auto. Dan hebben we iets van mogelijkheden om erop uit te gaan.
Nadat ik even gespuid en flink gejankt had bij een lieve tweep, werd mij duidelijk wat ik eigenlijk al tijden weet. Ik moet meer praten over wat er speelt en wat dit met me doet. Alleen dan kunnen mensen mij/ons steunen, helpen of iig luisteren naar waar ik mee zit. Dus nu komt het lastige stuk: hoe ga ik dat doen? Hoe vertel je mensen van wie je houdt dat het al tijden anders is dan je hebt laten zien? Dat je weer dat verrekte masker hebt opgehad en het niet meer trekt? Waar te beginnen, bij wie en wie wel en niet? Dat ga ik dus maar eens bedenken, het zal wel moeten inmiddels…

29 jaar!

29 jaar vandaag. Jaren waarin ik hoge hoogtepunten kende, vooral de laatste 2 jaar. Jaren waarin ik die dalen kende, vooral in de jaren ervoor. Maar vooral jaren waarin ik heel veel geleerd heb. Over mijzelf, het leven, de liefde, andere mensen en dat je soms compleet overdonderd kan worden door dingen die je niet verwacht maar je leven zoveel mooier maken.
Ik neem de dalen voor lief, hoe lastig die het me soms ook nog maken. Ik koester de hoogtepunten, die steeds vaker voorkomen en waar ik steeds meer van durf te genieten.
De laatste 2 jaar waren vooral hoogtepunten schreef ik al: ik leerde de Liefde van mijn leven kennen, er veranderde heel erg veel, we kwamen voor hele hete vuren te staan samen maar niks of niemand komt tussen ons in. Natuurlijk blijven er soms angsten, blijf ik andere dingen voelen soms, maar het sterkt ons. Geen enkele andere man had zo voor mij gevochten als jij hebt gedaan. Niemand had mij zo gesteund, vertrouwen gegeven en vrijheid gegund als jij doet. Niemand had mij zover kunnen krijgen om hardop te zeggen, met alles wat ik heb te voelen en zelfs vast te laten leggen dat ik voor altijd met jou wil zijn. Op onze manier, dat maakt ons uniek en bovenal: dat maakt ons beiden het gelukkigst. Nooit in mijn mooiste dromen had ik kunnen denken een man als jou te vinden, laat staan aan mijn zijde te hebben op deze manier.

Ik kan eindelijk, ondanks alles wat ik voor mn kiezen gehad heb en nog altijd zn invloed heeft, zeggen dat ik gelukkig ben. Misschien wel voor het eerst in die 29 jaar durf ik even adem te halen, wetende dat het goed is. Jij, ik, wij, ons leven en alles wat ik heb. Niet in materiële zin, want dat doet me helemaal niets. Ik ben eindelijk thuis, sinds 2 jaar bij jou en sinds heel kort ook bij mezelf. Ik ben wie ik ben en dat is goed. Ik krijg zelfvertrouwen, zie mezelf iets meer zoals anderen mij zien en kan redelijk tevreden zijn met wie ik ben. Ik heb bijna alles wat mijn hartje begeert. Bijna, en daar ben ik blij mee. Want als je alles hebt, wat is er dan nog om van te dromen?

Ik ben 29, jarig en bovenal: ik voel me gelukkig en geliefd. Dank jullie wel voor alle steun, liefde en vriendschap aan iedereen die daaraan bijgedragen heeft.

Ondertrouw

Vandaag is onze ondertrouw. De eerste officiële stap naar ons huwelijk, volgend jaar.
Een belangrijke stap, want nu liggen dingen echt vast. Mijn “nieuwe” naam, de datum, tijd en locatie, onze getuigen..
Nooit had ik gedacht te gaan trouwen, laat staan er zo mee bezig te zijn. Maar sinds jij mij vroeg, eind maart vorig jaar, weet ik het zeker. Ik wil trouwen. Voor een keer in mijn leven. Met jou, want jij hebt mijn hart.
Al 2 jaar maak jij mij gelukkiger dan ik dacht te kunnen zijn, ondanks alles wat er in ons leven speelt. Jij hebt mij geholpen weer mijzelf te vinden, mijn rust te vinden, maar tegelijk mijn vrijheid te ontdekken en te nemen. Ik heb een rijker, fijner, maar vooral liefdevoller leven sinds ik samen ben met jou. Daarvoor ben ik je dankbaar, al 2 jaar en de rest van mijn leven. Voor mij is er geen enkele twijfel: jij bent, wordt en blijft mijn man en ik jouw vrouw!

“For once in my life I know the meaning of happiness
And what it means to have a dream come true
Cause every day I wake up singing livin’ on the sunshine love is bringing
And it’s wonderful knowin’ that I owe it all to you”
Lynn Anderson – You’re my man

image

Onze dag! ❤

Vandaag over een jaar onze trouwdag. Vandaag over een jaar 3 jaar samen. Vandaag 2 jaar samen. Maar nog niet bij elkaar nu. Ik lig 7km verderop, maar gevoelsmatig mijlenver bij je vandaan.. Wachtend op de arts die hopelijk komt vertellen dat ik naar huis mag.

Nog 1 jaar, om alles verder voor te bereiden. Nog 1 jaar om de puntjes op de i te zetten. Nog 1 jaar stressen, vooral voor mij. Nog 1 jaar om onze dag écht vorm te geven.
Nog 2 dagen tot de ondertrouw. Nog 2 dagen tot het eerste officiële deel van ons huwelijk. Nog 2 dagen tot de eerste dingen echt vastgelegd worden.

Ik kan niet wachten en, al laat jij het niet zo blijken, ik weet dat jij het net zo graag wilt. Samen zijn wij sterk, dat is de laatste week weer gebleken. Zelfs mensen die ons niet kennen zeggen het. Samen kunnen wij alles aan, samen is geen berg te hoog, oceaan te woest of dal te diep. Samen worden wij oud, grijs en misschien wel dement. Maar wat de toekomst ons ook brengen zal: samen zijn wij wij, en daarmee zo ontzettend rijk..
Lief, ik hou van jou. Al 2 jaar, elke dag opnieuw en elke dag een beetje meer. Ik hou van wie jij bent, hoe jij mij mij laat zijn op alle manieren, en hoe wij samen zijn. Ik hou van jou, onze liefde en steeds een beetje meer van mij.
I am yours, since 2 years, now and forever!