Teruggefloten, maar ik kom er aan

Teruggefloten door mijn lijf. Alweer. Voor de derde keer in 2 jaar, waarvan 2 keer in het laatste jaar. Conclusie van de huisarts: stress. Gut, verrassend. Dat had ik nou niet kunnen bedenken. Advies: stress wegnemen en uitrusten. Ook die had ik allang bedacht, alleen is dat geen gemakkelijk advies. Want hoe neem je stress weg die veroorzaakt wordt door dingen die je al jaren met je mee draagt en zo verweven is met wie en hoe je bent? Begrijp me niet verkeerd, ze bedoelt het goed. Ze weet redelijk wat er speelt en waar de stress vandaan komt. En ze zei ook heel eerlijk dat zij niet wist wat ze in mijn plaats zou moeten. Vanuit medisch oogpunt wel, maar als mens is het geen keus. Dat gaf ze rechtuit toe, meteen. Om me vervolgens veel wijsheid en sterkte te wensen en dat ik altijd mocht bellen als ze iets kon betekenen. Wetende dat ik pas weer bel als ik weer op het punt van instorten sta, zoals nu ook.

Want hoe verwerk je dingen die 9 jaar lang dagelijks voorgevallen zijn? Die er zo ingepeperd zijn dat je niet meer weet wat van jou is en wat ingeprent is. Die je zo op alle fronten gevormd hebben dat je het onderscheid niet kan maken tussen jezelf en die ander. Deels ben ik er langzaamaan achter aan het komen, ben ik aan het ontdekken wat van mij is en bij mij hoort. Fijn, want ik leer mijzelf nog beter kennen. Tegelijk ontzettend pijnlijk, want het drukt me met de neus op de feiten over hoe heftig de dingen zijn die gebeurden. Het verklaart heel veel: de onzekerheid, het wantrouwen, de herbelevingen, het vermijden van dingen, het opzoeken van grenzen soms, de constante behoefte aan bevestiging en de zoektocht naar erkenning.
Maar ik laat me niet uit het veld slaan door een hufter die mij probeerde kapot te maken en in zijn missie gefaald heeft, omdat ik de kracht had weg te gaan. Die kracht had ik, en ik heb ook de kracht om hier nu doorheen te komen. Te doen wat ik moet doen om er bovenop te komen, wat daar ook voor nodig is. Ik ben al zo ver gekomen, ik ben al zo veel gegroeid vergeleken met toen. Het is en blijft een strijd, elke dag opnieuw. Maar één ding staat vast: er is er maar eentje die die strijd gaat winnen en dat ben ik. Samen met mijn Lief, vrienden en mensen voor wie ik geen woorden kan verzinnen om ze te beschrijven.

Ik lijk misschien soms groot en stoer, zelfverzekerd en sterk, maar diep van binnen zit er een klein meisje. Een meisje dat soms heel bang is, kwetsbaar maar heel graag wil leren naar buiten te kruipen en steeds een beetje meer klaar is om zich echt te laten zien. Dus wereld: bereid je voor, ik kom er aan!

 

“Ik ben geen held
Tenminste niet een die telt
Maar ik doe mijn best te blijven staan
Wat ik schreeuw lijkt niet slecht
Maar wat ik schrijf ben ik echt
Zo kan ik een beetje van de wereld aan”

Acda en de Munnik – Schoolplein

Advertenties

Gewoon omdat ….

Gewoon, omdat het me raakt en zo klopt  bij mijn gevoel voor jou…..

Voor wie wil meezingen/-lezen:

 

Ik ken je nu een dag of twee
Wil je nu al nooit meer missen
Besef ineens dat het nu beginnen gaat
En ik vraag me stiekem af
Wat ik zou doen als jij zou sterven
Of een ander vindt of mij gewoon verlaat
En op slag ben ik jaloers
En denk aan vreselijke dingen
Die nu komen gaan omdat ik zo van je hou
Waarom kan ik niet gewoon hier zijn
Zonder te verdwalen
Waarom kan ik niet gewoon hier zijn bij jou

En dan kan ik het niet laten
Met geen leger te bedwingen
Stap ik zachtjes uit het bed en pak een bier
En terwijl ik naar je kijk
Hoe jij in ons bed ligt te slapen
Schrijf ik huilend die twee regels op papier

Als je bij me weggaat
Als je bij me weggaat
Mag ik dan met je mee?

Als je bij me weggaat
Mag ik dan met je mee
Mag ik dan met je mee

To whom it may concern…

Ik doe vrolijk, meest van de tijd althans. Maar wanneer ik alleen ben, of mn rust neem zak ik weer weg. De herinneringen drijven boven, twijfels overheersen en het wantrouwen naar alles en iedereen stijgt gigantisch. Ik moet me enorm beheersen om niet om me heen te gaan schoppen, ook niet naar mensen van wie ik weet dat ze een vuil spelletje spelen. Zogenaamd gelukkig met wat je hebt, maar ondertussen…… Ben eerlijk, spreek je uit en verander dat waar je ontevreden over bent. Dat doe ik ook, dik 2 jaar inmiddels. Na jaren van niet mogen zeggen wat ik vind en voel, doe ik het nu wel. En met de dag valt het me op hoeveel mensen er een grote mond over hebben, maar het niet doen. Schone schijn spelen, denken dat niemand het doorheeft en hun eigen graf graven daarmee. Zelf weten, maar weet dat je met mij een probleem hebt als het mij betreft…

image