Herbelevingen…

Slecht slapen, pijn, emotionele buien.. Allemaal heel normaal de laatste tijd en vooral de laatste dagen. De reden: herbelevingen, voornamelijk in mn slaap.
Herbelevingen van een tijd die ik vergeten wil. Van een tijd waarvan ik wilde dat ik ‘m nooit meegemaakt had. Van situaties die niemand zouden mogen overkomen. Van iemand die het eigenlijk niet verdient om ongestraft weg te komen, maar nóg minder mijn energie verdient.
Oncontroleerbaar, spontaan opduikend en energie slurpend. Ik ben zo ontzettend moe. Moe van het vechten, van het eindeloos mezelf oppeppen en het steeds maar weer op mn kiezen bijten om verder te gaan. Maar ik moet, is het niet om mij dan wel om jou. Jij hebt net zo hard geknokt als ik de laatste 2 jaar en ik kan jou niet teleurstellen, mag je niet teleurstellen. Ik vecht door, om jou. Misschien niet de reden die het zou moeten zijn, maar een reden is beter dan geen…

Advertenties

Praten, vrijheid en vertrouwen

Een week geleden vertelde ik waar ik al maanden, zo niet een jaar, mee zat. Of ja vertellen.. Ik schreef het en stuurde het je. Uitspreken was nog een stapje te ver op dat moment.
We hebben gepraat, toen meteen en een heel aantal keren sindsdien. Ik bleef twijfelen en mezelf van van alles beschuldigen, maar jij bleef op me in praten. Je liet me inzien dat dit niets nieuws was, je het aan had zien komen. Sterker: je had zitten wachten op dit moment. En hoe lastig het voor ons beiden is en zal zijn, wij kunnen dit. Toch had ik, twijfelkont eerste klas, meer bevestiging nodig en die kreeg ik gisteravond. Sindsdien heb ik meer rust, ruimte in mn kop en mn schouders zijn 10cm gezakt.
Ergens zal er een stemmetje blijven dat slechte gedachten zal fluisteren, roepen soms zelfs. Dat zit er al jaren en dat zal er voorlopig wel blijven ook. Dat weten we beiden, en dat is oké voor nu.

Ik krijg de vrijheid die ik nodig heb, samen blijven wij wij en niemand kan ons raken. Het vertrouwen dat jij me geeft, is onwaarschijnlijk groot. Ik prijs me dan ook enorm gelukkig met jou, ons en de vrijheden die jij mij gunt. Ik krijg op alle fronten de mogelijkheid om mijzelf te ontdekken en zijn, met jou naast mij en ons als basis van dit alles.

Rotdagen

Ik had een paar rotdagen. Of beter: een rotweek. Of nog preciezer: al een paar rotmaanden.
Ik weet de oorzaken, tenminste dat denk ik. Ik weet alleen geen oplossing. Alles wat ik ken en binnen mijn mogelijkheden ligt heb ik geprobeerd en alles wat daar net buiten ligt ook. Het is nu dus zoeken naar net even andere opties, en vooral de uitvoering ervan. Dus zoek ik naar andere dingen, op meerdere fronten. Zo goed en kwaad als het gaat, vraag en accepteer ik hulp. Ik stel me open, geef aan waar ik tegenaan loop en probeer met een open geest te luisteren naar wat de ander mij kan bieden.
Tegelijkertijd blijft mijn gevoel op sommige punten heen en weer schieten en ben ik soms compleet irreëel qua denken. Dat hoop ik tenminste, want het zijn geen leuke gedachten. Ik roep mezelf continu tot de orde, corrigeer mezelf de hele dag door en hoop met alles wat ik heb dat wat ik denk niet klopt.

Soms lijkt het even beter te gaan, dan kan ik iets meer hebben en durf ik positief te denken. Maar plots kan het omslaan en is het weer mis. Vandaag was het mis, en flink ook. Dat merk ik nu (in de avonduren) zowel fysiek als psychisch. Ik ben moe, op en gefrustreerd. Ik heb alleen “even” geen oplossing. Dus doe ik wat ik dan altijd probeer: van me af schrijven, mn gedachten te verzetten en hopen dat morgen of desnoods overmorgen een betere dag is.
Want hoe lastig sommige dagen ook zijn, 1 ding heb ik door de jaren heen geleerd: er komen elke keer weer betere dagen. Zo ook nu, al zou een soort countdown naar die dag wel even fijn zijn momenteel.. 😉