Een jaar verloofd..

Bijna 2 jaar zijn we samen inmiddels, waarvan vandaag een jaar verloofd. Nog 464 dagen tot wij gaan trouwen, de dag waarop wij onze liefde bezegelen met een handtekening en tegenover de hele wereld duidelijk maken dat wij voor altijd samen willen zijn. De dag waar vooral ik erg mee bezig ben, omdat ik de bevestiging nodig heb.
Deze week verraste je mij met een spontane liefdesverklaring, die mij een brok in de keel gaf en tranen in mn ogen deed springen. Ik voelde me speciaal, geliefd en bovenal: eindelijk de moeite waard.
Dat is wat jij met mij doet namelijk. Je vult me aan, verandert hoe ik over mijzelf denk in positieve zin en sterkt me als ik dat nodig heb. Samen zijn wij onwijs sterk, kan niemand ons breken en vechten we ons overal doorheen. Onze liefde is uniek, en dat weten we. Wij koesteren die liefde en elkaar. Al bijna 2 jaar samen, 1 jaar een ring om mn vinger en over een ruim jaar jouw naam mogen dragen. Iets mooiers kan ik mij niet wensen, de rest van mijn leven mogen delen met jou.
Jij bent mijn puzzelstukje en ik het jouwe, samen zijn onze puzzels compleet. Ik wil en raak jou nooit meer kwijt, ik hou van jou.

Advertenties

Voorlopig afwezig

Zoals veel mensen wel gemerkt zullen hebben (het was niet echt te missen), loopt het al een poosje niet zo lekker. Ik zit in de knoop, op meerdere vlakken en ben redelijk aan het eind van mn Latijn. Daarom besloot ik tot een pauze. Ik merkte dat dingen me meer energie kostten dan ze opleverden en dat trok ik niet meer. Dus plaatste ik een tweet: “Voorlopig afwezig. Ik voel oude patronen terug opkomen en die ga ik een schop onder hun reet geven. Doei Twitter, tot over een poosje. X” Een paar reacties van mensen die nog wakker waren, die een kort berichtje terug kregen.

“Voorlopig afwezig” betekent blijkbaar ongeveer hetzelfde als ‘voorlopig even helemaal niks van wie dan ook horen’. Want daar komt het feitelijk op neer. Ik heb eerder pauzes genomen, en elke keer merkte ik hetzelfde. Ik hoor helemaal niets, maar als ik even om een hoekje spiek word ik “natuurlijk wel gemist”. Ik ben daar een beetje klaar mee.
Ik kom niet meer spieken en misschien ook niet terug voorlopig. Ik zie wel wie er moeite wil doen om contact te houden. Mensen genoeg die mijn nummer hebben, of dat van Lief om het mijne te vragen. Ik blijf niet achter mensen aan lopen, hoe pijnlijk de conclusies dan misschien ook zullen zijn. Liever dat dan mezelf voor de gek blijven houden, daar heb ik geen zin meer in. Ik heb belangrijker dingen aan mn hoofd en vooral genoeg andere zooi die energie kost.

Ik ben het beu om steeds die eerste stap te zetten, uit angst. Angst om alleen over te blijven, afgewezen te worden of niet begrepen te worden. Dan maar alleen, eenzaam of onbegrepen. Daar kan ik mee dealen, maar niet meer met de constante confrontatie met het niets horen en mooi weer spelen.
Dus bij dezen: als je het écht de moeite waard vind om contact te houden, tot gauw op een ander medium of irl. Zo niet, dan maar niet. Ik merk het wel.. X

Kinderen…

Het blijft een ding voor mij. Ik wil niks liever, maar weet dat het nu niet verstandig is. Dus stellen we het uit, onze tijd komt nog wel. Maar dat is verstand. Mijn gevoel schreeuwt uit alle macht iets anders.
Liever gisteren dan vandaag, vorige maand dan morgen. Ik heb geen rammelende eierstokken meer, ik heb een aardbeving rond mn baarmoeder zitten lijkt het wel.

Vandaag was zo’n dag. Visite van een dinnetje, met man en kinderen. Als ik dat dan zie, voel ik een mengeling aan emoties. Ik vind het heerlijk om de drukte in huis te hebben, de kinderstemmen en de snoetjes als ze met een ijsje voor de tv zitten. Tegelijk knaagt het en doet het pijn. Ik had kindjes van die leeftijd kunnen hebben, moeten hebben misschien wel. Ik zou ze in elk geval heel graag krijgen.
En als ze dan naar huis gaan, met hun eigen pappa en mamma mee, dan is het stil. De vertrouwde rust en stilte van ons huis, met alleen wij 2 en onze beesten.

Ik mis het, op alle mogelijke manieren. Zelfs de ruzie om niks, het gezeur om tv te mogen kijken of een snoepje op zn tijd. En ik weet, mijn tijd komt nog wel. Tenminste, dat hoop ik. Ik hoop dat het ons gegeven is om kindjes te krijgen. Ik durf het alleen niet te hard te hopen, bang om teleurgesteld te worden. Maar tot het moment dat we dat echt zullen weten, troost ik me met de droom van een huis met kinderstemmen en voetjes op de trap. En af en toe de kinderen van een ander hier in huis, al is het maar een middagje…

Vandaag

Vandaag was een rare dag.

De dag dat ik 2 jaar geleden eindelijk krachtig genoeg was om de rotperiode die 9 jaar duurde en mij bijna sloopte eigenhandig beëindigde, door definitief voor mijzelf te kiezen. Het terugwinnen van mijn ik en het begin van de rest van mijn leven misschien wel.
De dag dat ik na 15 jaar voor het eerst weer was in het dorp waar ik een van de heftigste ervaringen ooit had. Een ervaring waar ik inmiddels vrijwel overheen ben, maar die voldoende was om voor flinke zenuwen te zorgen.
De dag die al begon met pijn, nervositeit en vermoeidheid door piekeren en slecht slapen.
De dag dat ik onverwacht de grote baas mee had tijdens het werken en naast wat verbeterpunten ook hele dikke complimenten kreeg.
De dag dat al die dingen samenkwamen en ik het redelijk aankon. De dag dat ik weer een klein beetje zekerder werd en mijn eigen kracht zag en voelde. De dag dat ik weer een beetje verder en groter groeide, een beetje meer ik werd en vooral een beetje meer durfde te vertrouwen dat het misschien toch wel goedkomt met mij.

Al met al een gekke, heftige en vermoeiende dag. Dus die ga ik nu afsluiten door lekker tegen mijn Lief aan te kruipen en even de rest van de wereld buiten te sluiten. Want daar vind ik rust en dat kan, mag en verdien ik na een dag als vandaag! ❤