Terug in de tijd

Een paar onschuldige opmerkingen en ik vloog terug in de tijd. Ruim 2 jaar waren ineens verdwenen en ik zat er weer vol in.
Niets mogen, gecontroleerd worden en minderwaardig gemaakt worden. Alsof alles wat ik in die 2 jaar geleerd heb nooit gebeurd was. Sprakeloos was ik, ik kon alleen maar huilen en happen naar adem. Ik kreeg het ontzettend benauwd, in alle betekenissen van het woord. Maar direct pakte jij me vast, troostte en wiegde je me tot ik rustiger was. We praatten, kort, over waarom ik zo reageerde. Ik gaf een summiere uitleg: net voldoende om het te verklaren, onvoldoende om alles te vertellen. Want dat blijft voorlopig nog te pijnlijk, de volle waarheid onder ogen te zien en in woorden uit te drukken. Misschien ooit, als ik sterk genoeg ben, vertel ik het wel. Maar voorlopig is het niet haalbaar en dat weten we. Ik stop het weg en jij respecteert mijn beschadigde verleden, voor zover een mens dat kan van zijn geliefde. Zo houden we het nu ruim anderhalf jaar vol en dat blijven we doen zolang het nodig is. En als de tijd rijp is, vertel ik het je. Tot dat moment en op dat moment ben jij er voor mij. Steunend, troostend en liefdevol. Zoals je er altijd voor me bent. Ik hou van jou.. ❤

Advertenties