Niet ziek, maar toch weer wel

Je ziet niks aan mij, ik ben inmiddels geoefend om het te verbergen. Ik voel het aldoor, maar anderen merken het zelden. De pijn, stramheid, het omgaan met, de frustraties, het accepteren van wat niet meer gaat, de angst voor de toekomst. Echt een geheim maak ik er niet van, maar uit mezelf zal ik het zelden vertellen. Dit is wat het is, beter wordt het niet meer. Dat klinkt misschien heel zwartgallig, maar zo is het wel. Ik kan alleen maar positief proberen te zijn en er het beste van maken. Genieten van wat wel gaat. In de praktijk is dat moeilijker dan in theorie. In het dagelijks leven loop ik tegen beperkingen op, blijf ik dromen van en hopen op. Missen wat ik niet meer kan, maar zo graag wil.
Acceptatie duurt een hele poos, ik doe mn best maar worstel flink. De pijn heb ik geaccepteerd, de toekomstverwachting ook. De diagnose en wat het nu betekent nog niet. Maar hoe accepteer je dat je 28 bent en op het oog gezond, maar altijd in gevecht bent met je eigen lichaam? Je moet toegeven dat simpele dingen als boodschappen of het huishouden doen teveel is soms, je je liefste hobby niet meer kan, je vandaag niet weet wat morgen gaat?
Ik ben niet ziek, maar toch weer wel. Ik heb geen koorts, gebroken been of rare knobbel, ik heb fibromyalgie.

Advertenties

Even pauze

Soms heb je van die periodes dat er zoveel speelt en je zo druk bent, dat je van voren niet weet hoe je van achteren leeft. Nu is zo’n periode. Normaal vind ik dan rust in schrijven, maar momenteel is zelfs dat even teveel. Ik hoop binnenkort weer terug te zijn en meer te schrijven, maar tot die tijd zullen jullie me even moeten missen.
Heb vertrouwen, heb lief en tot gauw!