Willen, maar niet kunnen

Soms kan ik bijna niet omschrijven hoe ik mij voel. Ik wil wel, maar kan niet….
Alleen, verdrietig, boos, niet gewaardeerd. Maar ook geliefd, gekoesterd, getroost. Zo veel tegelijk, door elkaar en helemaal leeg aan de andere kant.
Het is niet goed uit te leggen, zeker niet aangezien bijna niemand het hele verhaal kent. Een aantal kennen delen, maar vrijwel nooit alles. Noem het zelfbescherming, noem het wantrouwen. Noem het wat je wilt, maar ik durf het niet meer…

Advertenties

Ik mis jullie…

Ik mis jullie, meer dan ik vaak besef of toe wil geven. Het feit dat ik jullie nooit vast heb kunnen houden, geen afscheid heb kunnen nemen of het verlies heb kunnen delen doet pijn.
Ik zou zo graag willen weten hoe jullie er uit hadden gezien, wat voor mensjes jullie zouden zijn. Of jullie op mij hadden geleken, qua uiterlijk of karakter. Ruim 5 en 7 zouden jullie zijn, maar dat mocht niet zo zijn. In mijn hoofd eerst een jongetje en daarna een meisje, maar niemand weet of dat echt zo zou zijn. Ik heb jullie voor mijzelf namen gegeven, want voor mij zijn jullie echt. Al zijn jullie niet fysiek geboren, ik ben wel mamma geworden. Het geeft me een stukje troost om zo aan jullie te kunnen denken, al blijft het pijn doen. Het missen gaat niet over, al slijt de pijn langzaam een klein beetje. Ik hoop ooit broertjes of zusjes voor jullie te mogen krijgen, maar jullie blijven altijd mijn eerste kindjes.. ♡

Lief, maar ook stout ?

“Dan tweet je te lief.. Waar is je stoute kant gebleven? :)” Zomaar een opmerking van een lieve vriendin, maar wel een die mij aan het denken zette..
Ik ben veranderd het afgelopen jaar, absoluut. Ik zal de laatste zijn om dat te ontkennen, maar ik ben wel weer ik. Hoewel….. Ik ben tegenwoordig wel heel braaf en lief, online.
Ben ik bang een verkeerde indruk te wekken? Mijn Lief voor het hoofd te stoten? Of misschien nog iets anders? Ik heb er flink over na zitten denken, maar kwam niet tot een eenduidig antwoord. Ik vermoed dat het een combinatie van dingen is.. Deels de indruk die mensen hebben, maar zeker ook niet meer alleen maar stout willen zijn, mijn Lief niet voor het hoofd stoten en tot mijn eigen verbazing ook nog iets anders. “Het hoort niet” zei een stemmetje in mijn hoofd. Ik dacht dat ik me daar niets meer van aan trok, maar blijkbaar onbewust nog wel dus. En zoals dat gaat in mijn hoofd maalde ik nog wat verder. Ik ben vele malen zekerder dan toen ik mij daar niet druk om maakte, dus waarom nu wel? Ik kon maar 1 ding bedenken: dingen zijn nu zo anders dan voorheen dat ik terugval op dat wat mij vroeger geleerd is. “Als je een relatie heb, gedraag je je. Dan is die stoute kant voor je partner en niemand anders.” En deels is dat waar nog steeds, maar ik denk iets genuanceerder dan dat. Het ‘echte’ stout zijn is en blijft voor ons twee, maar flirten kan en mag best. Waarom zou ik wel verhalen schrijven in die richting en niet flirten?
Ik ben geen onschuldig engeltje, dat zal ik niet beweren en dat zal zeker niemand geloven. Ik wil een balans zoeken tussen die twee dingen. Ik ben niet alleen ‘Curious’, maar ook geen heilige maagd. Ik ben ik en ik wil ontdekken waar de balans ligt. Wat goed voelt, waar ik gelukkig van word en waar van niet. En er is maar 1 manier om daar achter te komen…

Voor oma

Uw leven was vervlogen, 
Heel zachtjes uitgeblust.
Geen hand meer op de mijne,
Geen mond meer die mij kust,
Geen lachje in de verte,
Geen hand meer door mijn haar,
Niet meer samen zitten,
En kijken naar elkaar.

Onschatbaar

Zinderend zonlicht,
Jouw warmte in mijn hart,
Glinsterende spiegeling,
Op de golven van mijn gemoed.

Warmte welt op,
Uit liefdesbron,
Gevoelsstromen,
De kracht waarop ik drijf.

Onschatbaar, de waarde
Van samenzijn met jou

Remember me

Remember my words,
Within your head.

Remember my looks,
Within your eyes.

Remember my touches,
Within your body.

Remember my kisses,
Within your lips.

But most of all, remember me,
Within your heart.

And never forget:
I love you dearly…