Vertrouwen hebben

Ik ben zekerder aan het worden, te vertrouwen op mijzelf en mijn angst om jou kwijt te raken los te laten. Onze liefde kan alles overwinnen, onze harten behoren aan elkaar toe. Wat er ook gebeurt, wie er ook in ons leven zal zijn en wat dingen met jou of mij doen. Dat ik wél goed genoeg ben, mooi genoeg en ik jou gelukkig maken kan. Heel langzaam begin ik het te zien, accepteren én zelf te geloven.

‘Ik moet mezelf leren jou vrij te laten
Ondanks de piraten en kapers op de kust
Ik moet mezelf leren je te respecteren
En erop vertrouwen dat je nooit een ander kust 
(…)
Ik moet mezelf leren met vallen en opstaan
Ik moet mezelf leren dat je een eigen leven hebt
Ik moet mezelf vertellen en het ook onthouden
Dat ik op je kan bouwen en niets te vrezen heb 
(…)
Ik wil je nooit meer kwijt ‘

(Vrij naar “Jaloezie” van Adèle Bloemendaal)

Advertenties

Bergbeklimmen

“In moeilijke tijden leer je wie er echt toe doet.”
Nooit was die uitspraak zo van toepassing als de laatste weken.
Ik worstel, struikel, val maar sta elke keer weer op. Soms zelf, soms met hulp maar altijd krabbel ik overeind en ga ik door. Door met vechten, voor mijzelf en met mijzelf. Makkelijk is het niet, maar ik ben sterk en durf steeds meer te vertrouwen op de mensen om mij heen.
Ik kom er bovenop, op die berg die ik nu aan het beklimmen ben. Het gaat nog even duren, maar dat mag. Ik kom uit een diep, diep dal en ben ook maar mens. Maar het gaat lukken, mede dankzij de fantastische mensen om mij heen. Dank jullie wel lieverds.. Niks dan ♥ voor jullie!

Moederdag, maar niet voor iedereen

Moederdag. Ik doorsta het elk jaar weer, zonder te laten merken wat ik denk of voel. Ik ga naar moeder en schoonmoeder, zet mn lieve gezicht op en maak ze gelukkig. Ik doe het voor hen, omdat ze het simpelweg verdienen.
Wat wel een beetje steekt, is dat niemand lijkt te denken aan vrouwen die eigenlijk mamma hadden moeten zijn, maar het niet (meer) zijn. Vrouwen die sowieso al meer verdriet kennen dan de buitenwereld ziet of erkent, die worden wederom vergeten.
Ik ben zo’n vrouw ja. Een vrouw die de pijn kent van een kindje moeten missen. In mijn geval zelfs twee. Een vrouw die vergeten wordt op Moederdag, niet met opzet maar toch.. Ik neem het de mensen om mij heen niet kwalijk, ik snap het wel een beetje. Ik dacht er vroeger ook niet aan, tot het mijn werkelijkheid werd. Ik begrijp het, en toch doet het pijn…