Ik mag van mij houden

Soms weet ik het even niet. Niet wat ik denk, niet wat ik voel en niet wat ik wil. Wel weet ik dat dat soms mag. Ik hoef niet alles te weten, niet overal een antwoord op te hebben. Ik ben ook ‘maar’ mens, iemand die fouten maakt, op zn gezicht gaat, weer opstaat en doorgaat. Maar ook iemand met gevoel, af en toe misschien zelfs wat teveel gevoel.
Al heb ik een grote mond, lijk ik misschien beresterk en ontzettend zelfverzekerd. Uiteindelijk ben ik een vrouw met een groot hart, veel gevoel en bergen liefde. Liefde voor anderen voornamelijk, maar stukje bij beetje ook steeds meer voor mijzelf. Dat voelen, beseffen en uitspreken vind ik bijzonder. Erkennen dat ik er mag zijn, met alles wat ik ben en heb. In positieve en negatieve zin, in totaliteit. Want het hoort bij mij, en ik mag van mij houden. Zoals anderen van mij mogen houden, want waarom zou ik minder zijn dan zij? 

Advertenties

Geluk: beseffen, mogen en verdienen

En dan kom je ineens een oude gedachte tegen op je oude wp… Die blijft kloppen, die weergeeft dat ik nog altijd ik ben, nog altijd was ondanks alles. Ik ben veranderd de laatste maanden, absoluut. Ik zal de laatste zijn om dat te ontkennen. Maar ik ben weer ik, omdat het kan en mag, maar bovenal omdat ík daar het gelukkigst van word. En dat mag, omdat ik dat verdien. Punt..

Dit was het schrijfsel dat ik tegenkwam, wat deze gedachte en dit besef boven deed drijven.

“De ‘boem’

Soms is het moeilijk
Soms lijkt het goed te gaan
Juist dan wordt het lastig
Al snappen mensen dat niet

Het lijkt zo goed te gaan
Dan geniet je daar toch van?
Maar bij mij werkt het niet zo
Ik ben altijd aan het wachten op de “boem”
Op het moment dat het weer mis gaat

Niet omdat ik het wil
Of omdat ik het mezelf niet gun
Maar omdat ik dat gewend ben
Ik heb nooit anders geleerd
En dan, juist als het goed gaat
Gaat het weer mis
Want het kan toch niet zo lang goed gaan?

Dan doe ik weer iets
Waardoor alles weer een opdonder krijgt
Alles weer op losse schroeven staat
Alsof ik niet wil dat het goed gaat
Terwijl ik niets liever wil

Zal dat ooit stoppen?
Zal ik ooit leren dat het soms gewoon goed gaat?
Zal ik er ooit bewust van kunnen genieten?
Zou het?”

Nooit meer zonder jou

“Dit weekend doe ik helemaal niks, ik heb het even nodig.” Natuurlijk Kim, geloof je het zelf? Rustig komt niet voor in mijn woordenboek. De rust die ik heb, vind ik bij jou. Jij bent mijn baken, mijn rots in de branding, steun en toeverlaat, liefde en leven.
Hoe gek het voor sommigen mag klinken, mijn leventje is nu rustiger, liefdevoller en vertrouwder dan ooit. Natuurlijk worstel ik geregeld, maar ik heb jou om me op te vangen, te troosten en er weer bovenop te trekken. Zo ook vandaag, na een week vol gekkigheid en emotie kon ik even niet meer. En zoals altijd was jij daar: je nam me in je armen en praatte tegen me. Over je liefde voor mij, hoe wij er samen wel komen en dat je nergens heen gaat.
Ik mag bij jou even klein zijn, kwetsbaar zonder dat ik bang hoef te zijn om daadwerkelijk gekwetst te worden. Dat is wennen, maar als dit liefde is wil ik daar heel graag aan wennen. Nooit meer wil ik een ander, nooit meer wil ik terug, nooit meer zonder jou… ♥

Leren praten….

Leren praten… Praten kan ik wel, misschien soms wel iets te goed. Als ik je mag, klets ik je de oren van je kop. Praten is zelfs mn werk!
Toch moet ik het leren. Leren zeggen wat ik denk en voel, wetend dat ik er niet op afgerekend word door de mensen die er toe doen. Weten dat wat het onderwerp ook is, hoe moeilijk het ook kan zijn, praten beter is dan zwijgen. Want zwijgen over wat er in me omgaat is mensen weg duwen. Mensen weg duwen, zorgen laten maken en mezelf niet helpen.
Misschien is dat wel de grootste les: door een ander op afstand te houden doe ik mijzelf tekort. Het is voor mij, maar ook voor hen goed als ik praat. Hoe moeilijk, vervelend of pijnlijk de boodschap soms ook is. Ik verdien eerlijkheid, maar zij ook. Als ik het dan niet voor mezelf doe, dan voor hen..
Ik hou mn mond niet meer. Ik zeg wat ik denk, voel en ervaar. Als iemand daar moeite mee heeft, is het aan diegene om daar wat mee te doen. Ik loop niet meer op mn tenen, dat heb ik lang genoeg gedaan.

Dank je wel…

Vandaag een jaar geleden maakte ik een keuze, waarvan ik wist dat die mijn leven op zijn kop zou zetten. Nooit had ik kunnen vermoeden dat het zo’n grote veranderingen met zich mee zou brengen, maar wat ben ik blij en trots dat het zo gelopen is.
Een jaar vol veranderingen, op alle fronten. Ik ben weer meer ik, zelfverzekerder, gelukkiger en ken mezelf nog beter. De laatste 8 maanden waren heftig, bijzonder en vol liefde. Een rollercoaster van emoties, maar ik had het niet willen missen.
Aan iedereen die mij het afgelopen jaar op welke manier dan ook heeft bijgestaan: dank je wel, voor alles!