Hoe gaat het nu? 

Even een update over hoe het nu gaat en waar ik sta qua revalidatie/beter worden/hoe je het proces waar ik in zit ook wil noemen. 

Over 2 weken is het revalidatie-traject klaar, komende week begin ik met een nieuwe psychotherapie groep (de Anders Denken Groep) en 7 augustus start het vervolg van het traject waar ik eerder al mee begonnen was. Deze laatste is gericht op het leren omgaan met en indelen van mijn ‘nieuwe leven’,  dus een leven waarin ik rekening hou met wat mn lijf aankan maar vooral waarin de mooie en moeilijke momenten in evenwicht zijn. En dat evenwicht is wat ik terug wil vinden, nu ik merk dat mn lijf weer wat meer aankan. Ik ben er nog niet en misschien duurt het nog wel een poosje, maar ik ga er komen. Ik ga zorgen dat ik weer zelfstandig en onafhankelijk ben, al duurt het nog zo lang. 
Al met al zal ik tot minimaal half november bezig zijn nog, maar het resultaat is wat telt. (Want ondanks dat er een heleboel dingen zijn veranderd en nog gaan veranderen: some things never change…) En ik heb er alle vertrouwen in dat ik met een andere blik naar mijn leventje kan kijken als ik klaar ben en misschien, heel misschien, wel kan zeggen dat ik trots ben op mijzelf. Ik weet dat ik van ver kom en al een eind op weg ben, maar ik ben er nog niet. En tsja, dat stuk
 onzekerheid over mijzelf is nogal hardnekkig, daar ben ik me echt wel van bewust. Maar ik heb goede hoop en veel vertrouwen in de toekomst, een toekomst die anders zal zijn dan ik tot nu toe steeds gedacht heb. Ik heb dit niet kunnen voorzien, niemand denk ik, maar ik weet wel dat ik dit aankan. Ik heb vertrouwen in mijzelf, de mensen om mij heen (you know who you are 😘❤), de therapeuten en in dat het nu eindelijk wel een keer mee mag zitten. Ik heb vertrouwen in verandering, in plaats van dat ik er bang voor ben. En misschien is dat wel de grootste verandering: vertrouwen.

1 jaar getrouwd 

Vandaag 4 jaar geleden zag ik jou voor het eerst.
Vandaag 4 jaar geleden riep ik heel hard dat ik niet verliefd wilde worden.
Vandaag 4 jaar geleden viel ik toch voor je, head over heels.
Vandaag 4 jaar geleden was het begin van ons leven samen.

Vandaag 1 jaar geleden zeiden wij ‘ja’ tegen elkaar.
Vandaag 1 jaar geleden nam ik jouw naam aan.
Vandaag 1 jaar geleden werden wij officieel man en vrouw.
Vandaag 1 jaar geleden was ónze dag.

Vandaag zijn we 1 jaar getrouwd.
Vandaag is het weer ónze dag.
Vandaag en nog zoveel jaren!

Liefde, onze jaren samen zijn nooit makkelijk of voorspelbaar geweest. Saai of rustig zijn geen woorden die bij ons en onze relatie passen. Soms verlangen we beiden naar rustiger vaarwater, maar tegelijk weten we dat dat niet te verwachten is. Juist door alle chaos, het gedoe en het altijd van het één in het ander rollen zijn we wie we zijn en dat maakt ons samen sterk. Menig ander stel had het niet samen gered en krijgt minder te verstouwen dan wij. Maar wij weten dat we er altijd samen uit komen en we het samen altijd aan kunnen.
Ik hou van je. Elke dag, elke week, elke maand en elk jaar een beetje meer. Forever yours! ❤

Ruimte nodig

Zoals veel mensen al gemerkt hebben, heb ik even een twitter-pauze ingelast. Niet om jullie of omdat ik twitter niet meer leuk vind, ik heb gewoon even tijd en ruimte voor mijzelf nodig. Ik wil niet in details treden, om allerlei redenen, maar vooral omdat ik geen verantwoording af wil leggen. 

Dat ik de ruimte nodig heb, neem én geen verantwoording af ga leggen, is heel wat voor mij. Ik wil er dan ook alleen over kwijt dat het relatief oké gaat en ik goed voor mijzelf zorg. Ik heb de steun van een aantal mensen die belangrijk voor me zijn en heb een vangnet als het nodig is. Maar verder heb ik vooral behoefte aan ruimte en relatieve rust. Dus als je mn nummer hebt: voel je vrij om me een berichtje te sturen als je dat wilt maar verwacht niet direct een reactie terug. Dat lukt me nu even niet en dat geef ik nu de ruimte die het nodig heeft. Ik spiek soms even om een hoekje op twitter, reageren of zelf iets plaatsen (behalve dit) is nog teveel gevraagd nu. 

Zoals ik eerder al zei: geen zorgen, ik kom wel weer boven drijven. Ik heb voor hetere vuren gestaan en die ook stuk voor stuk overleefd. Het komt goed, al is het soms worstelen. Maar dat mag, want ik ben uiteindelijk sterker en dat weet ik. 

Woman on a mission!

De laatste tijd ben ik voor het eerst in 5 jaar weer aangekomen.. Na iets meer dan 80 kg(!) afgevallen te zijn sinds 2012 kwam ik nu een kilo of 10 aan. Medicatie is een groot deel van de oorzaak, maar eerlijk is eerlijk: ik ben zelf ook fout bezig. Ik ben de hele dag aan het eten als ik niet oplet en dat telt natuurlijk aan op een gegeven moment. Ik hou van lekker eten, heb een Lief die geweldig kan koken en een deel is (denk ik) ook door mn hormonen. Ik ben voor het eerst in 16 jaar zonder anticonceptie en ik merk dat dat op verschillende vlakken zn invloed heeft. De laatste 3 jaar heb ik niet zoveel meer hoeven doen om op een mooi gewicht te blijven en daardoor is mn aandacht voor wat ik eet simpelweg verslapt. Tot de laatste dagen.. 

Ik merk dat ik niet meer blij ben met hoe het qua gewicht nu is en daar wil ik wat aan doen. Ik ben dankzij de revalidatie al meer aan het sporten, dat scheelt natuurlijk wel wat maar ik ga ook weer op mn eten letten. Ik wil het gaan bespreken met het revalidatie-team, als een soort stok achter de deur. Ik weet dat zij me op eigenlijk alle vlakken die nodig zijn kunnen helpen en ondersteunen. Maar ik moet het zélf doen. Dat weet ik heel goed en ik wil het ook absoluut dus aan motivatie ontbreekt het niet. 

Ik ga dus voldoende water drinken en gezond eten, zowel tijdens als tussen de maaltijden door. Ik ga er niet obsessief mee bezig zijn, geen crash-dieet volgen of dat soort fratsen. Ik heb ook bewust géén tijdspad voor mezelf uit gestippeld, omdat ik weet dat dat eerder averechts werkt dan me goed doet. Ik heb ooit een poosje een eetstoornis gehad en dat wil ik nooit meer meemaken. Ik weet dat ik het kan en vooral kan volhouden, als ik het iets rustiger aan doe. Als ik een kilo per week of ietsje minder af val blijft het er ook veel makkelijker van af dan als ik heel erg streng voor mezelf ben en daardoor heel snel ga. Dan hou ik het niet goed vol, wat tot snaaien leidt, en ik heb daarna een grotere kans dat ik weer aankom omdat ik dan moet schakelen naar normaal eten ipv veel of bijna niets. 

Ik weet dat ik het kan, als ik luister naar mn gezonde verstand en niet naar die stomme hormonen. Ik heb de komende tijd dus een missie: rustig aan op een mooi gewicht uitkomen waar ik vooral zélf blij van word en me lekker bij voel. I’m a woman on a mission and I will succeed! 

Revalideren

Revalidatie is een medische term die herstel betekent, of letterlijk weer valide worden na een ongeval of medische ingreep zoals een operatie. Het revalidatieproces kan behoorlijk ingewikkeld zijn, en zowel lichamelijke als psychische aspecten omvatten. Vandaar dat een gespecialiseerde revalidatiearts de multidisciplinaire behandeling coördineert en de juiste disciplines voorschrijft: fysiotherapie of kinesitherapie (in België), ergotherapie, logopedie, psychotherapie, maatschappelijk werk, en verder hulp van bijvoorbeeld een revalidatietechnicus, orthopedisch schoentechnicus, orthopedisch instrumentmaker, cognitief trainer, revalidatieverpleegkundige, bewegingsagagoog en/of pedagoog. (Bron: Wikipedia)

Ik heb weliswaar geen ongeval of operatie gehad, maar ik begin morgen wel met mijn revalidatie. Ik heb een individueel traject met een revalidatiearts, fysiotherapeut, ergotherapeut en psycholoog. Ik ga tien tot twaalf weken lang aan de slag, 2 tot 3 keer per week. Naast de therapie die ik al 2 keer per week heb, waarvan er gelukkig eentje bijna klaar is. Ik weet dat de komende tijd pittig gaat worden en daar heb ik gemengde gevoelens bij. 

Ik ben er langs een kant erg blij mee dat mijn lijf binnenkort weer meer (aan)kan. Dat ik niet na een paar uurtjes iets doen al plat moet de rest van de dag, of nog langer. Aan de andere kant zie ik er behoorlijk tegenop. Ik ben bang dat ik weer over mn grenzen ga en ik het niet op tijd doorheb. Dat ik het pas door heb als het te laat is en ik verrek van de pijn. 

Tegelijk blijf ik tegen mijzelf zeggen dat ik dit kan. Ik heb tijdenlang om moeten leuren en zeuren om voor elkaar te krijgen dat ik gezien werd door een revalidatiearts. Ik krijg een individueel traject, wat ook niet zomaar iedereen krijgt. Mn traject is gericht op mijn klachten, met als basis chronische pijn. Maar ik doe wat ik altijd doe als ik iets groots of engs ga doen: ik zet beren op de weg. Dat is mn overlevingsstrategie en die treedt als vanzelf in werking. Ik weet inmiddels dat het niet helpt, want door zo te denken zorg ik er zelf onbewust voor dat het zo loopt vaak. Gelukkig ben ik me er inmiddels van bewust en kan ik mezelf corrigeren. Dat is al enorme winst ten opzichte van een aantal maanden geleden. 

Ik ga morgen dus beginnen met revalideren en ik ben daarbij in goede handen. Dat zal ik mezelf de komende tijd nog wel een aantal keer moeten zeggen, maar het komt goed. Ik ga er voor knokken om weer sterker te worden en daar gaat het om! 

Vooruit kijken! 

Ik schreef het al op twitter en ik schrijf het nu weer: het gaat eindelijk de betere kant op. Ik durf weer vooruit te kijken, na ruim een jaar thuis en alsmaar op en af te gaan. Ik voelde het al een week of 2, maar het was nog niet ‘stevig’ genoeg om het uit te spreken. Eind vorige week voelde het goed genoeg om het uit te spreken, zowel online als offline. 
Ik weet wel hoe het komt, of althans dat denk ik te weten. Ik heb doelen waar ik naartoe kan werken, op de korte en lange termijn. Ik stel elke week mijn korte termijn doelen of als ik ze niet gehaald heb stel ik ze bij. En dat mag, doelen soms niet halen en ze dan aanpassen naar wat wel haalbaar is. Dat is een flinke ommezwaai, maar wel een die nodig is om verder te komen en mezelf minder in de weg te zitten. 
Naast dat ik wekelijks die korte termijn doelen stel, heb ik ook mn langere termijn doelen en wensen duidelijker. Ik kan nu voor me zien dat ik een toekomst heb die niet meer bestaat uit werken, met een randje vrije tijd er omheen. Sterker nog: ik wil dat zo niet meer. Ik zie nu zo duidelijk wat dat met me gedaan heeft en hoe weinig ik er voor terug kreeg, dat ik er voor pas. Ik kies dan liever voor enige vorm van een normaal leven: een lijf dat niet meer zo zwaar belast wordt, een leventje met Lief, onze beesten, mijzelf en hopelijk ook kinderen en als het even kan een leuke hobby ernaast. Ik wil mezelf niet meer kapot werken, want geen loonstrook kan op tegen wat wij het laatste jaar te verstouwen hebben gekregen. Wij ja, want Lief heeft het net zo zwaar gehad als ik. Ik voelde de pijn, maar hij zag mij lijden en dat is net zo zwaar. 
Ik heb nu dus een andere toekomstvisie en zie nu zelfs in dat het soms gewoon fijn is dat de lat wat lager ligt. (Ik kan bijna niet geloven dat ik dit typ!) Dat zal soms nog wennen zijn, maar ik weet dat dit de enige manier is om verder te komen. Ik zal ongetwijfeld nog wel een paar keer onderuit gaan, maar ik ben vaker onderuit gegaan en weet nu dat ik altijd weer rechtop kom te staan. En uiteindelijk gaat dit nieuwe pad alleen maar zn vruchten afwerpen. Voor mij, voor Lief en voor onze toekomst.  

Artsenbezoek 

Vandaag had ik een “spoed-afspraak” met mijn arts, nadat de huisarts hem gebeld had dat het helemaal niet goed met me ging en ze zich nog meer zorgen om me maakte dan anders. Ik zou eigenlijk pas over een maand een afspraak hebben, maar dankzij haar kon ik vandaag terecht. Uit voorzorg had ik Lief al meegenomen, hij kan dingen soms net even anders tegen me zeggen of een arts iets duidelijker maken hoe ernstig de situatie is. 

Vanmiddag was het dus zover, de afspraak waar ik zo op zat te wachten en waar ik zo mee bezig was al dagen dat ik er pijn van had. Ik nam aan dat m’n arts zou weten dat het niet goed gaat, maar zoals weer blijkt: aannames zijn the mother of all fucks-ups.. Ik wilde hem laten beginnen, zodat ik misschien niet alle punten op mijn lijstje hoefde af te werken. Het begon met goed nieuws: de groepsbehandeling die ik de laatste 4 weken heb gehad, wordt voortgezet. Maar (en hier komt het eerste erger-punt) dat kan pas over ongeveer 2,5 maand. Tot die tijd wil hij me indelen in een soort tussengerecht, om me te helpen met de dagelijkse structuur en hij denkt dat ik profijt zal hebben van de groepsdynamiek. Of ik dit zelf wil en er wat aan denk te hebben lijkt er niet toe te doen, want het is dit of 2,5 maand niks. Ik zal namelijk geen andere hulp krijgen via hem of het ziekenhuis dat dit alles regelt. Ik heb zelfs al een afspraak voor een intake hiervoor, volgende week. Nooit is het mogelijk om op korte termijn een afspraak te krijgen en nu ben ik volgende week aan de beurt. Het voelt allemaal zo gepland, opgelegd, gedwongen bijna. En voor een ieder die een klein beetje van mijn verleden weet, zal het geen verrassing zijn dat ik daarbij direct in de aanval ga. Nog voor ik het goed en wel kon absorberen, was ik al fel bezig allemaal tegenargumenten zijn kant op te werpen met de snelheid van een straaljager. Ik was op z’n zachtst gezegd over m’n toeren en niks of niemand kon me kalmeren op dat moment. Ik heb nog gevraagd of ik een andere vorm van thuishulp kan krijgen tot die tijd, maar dat was niet mogelijk. Ik heb wederom gevraagd om een afspraak met een revalidatiearts, maar daar wist hij ook nog niets over. Hij stuurde er weer een mail over naar de betreffende afdeling. Dat ik hier al sinds begin december op wacht deed er blijkbaar niet toe, want daar reageerde hij niet op. Afbouw van de medicatie is wel besproken, maar hier heb ik geen nieuwe dosering van gehad. Met andere woorden: daar moet ik nog achteraan bellen. 

En ja, nu ik een heel aantal uren verder ben ben ik iets rustiger. Ik had misschien niet zo fel hoeven reageren, hoewel ik van mening blijf dat ook hij het anders aan had kunnen en moeten pakken. Ik ga morgen hem bellen om de dosering te bespreken, en afhankelijk van dat gesprek zal ik al dan niet m’n excuses aanbieden. Maar eerst ga ik morgenochtend de huisarts bellen met het verzoek of ze thuis langs wil komen. Ik zie mezelf niet die kant op gaan de komende dagen en dan ziet zij ook wat het hier thuis voor effect heeft. Ik hoop op 2 dingen van haar kant: emotionele ondersteuning regelen en als het half kan een verwijzing naar een revalidatiearts. Dan maar op die manier. Aangezien ik na een jaar nog geen steek verder ben gekomen via de officiële wegen, met (meestal) meegaand zijn en door te doen wat ze vragen probeer ik het maar zo. 

Ik weet nog altijd niet waar ik aan toe ben en ik ben bang, zo ontzettend bang, dat het hoe langer hoe moeilijker wordt om weer ‘beter’ te worden.